Terzake lacht Kris Peeters uit

CD&V laat Vlaanderen in de steek

Net nu het erop leek dat de CD&V de vooroorlogse Vlaamse draad terug had opgepikt komt de ware aard van opportunisme en lafheid weer naar boven. Door toch te willen praten over BHV geven ze immers aan dat ze bereid zijn er een prijs voor te betalen. Zo simpel is het.

De N-VA daarentegen houdt voet bij stuk en daar houden ze zo het woord dat ze nu reeds maandenlang verdedigen. Ook al kostte dit hen de post van minister Bourgeois.

Na maandenlang de Vlaamse zaak te verdedigen haken ze bij de CD&V nu af. Zo is het Vlaamse front gebroken en staan de Walen een serieuze stap dichter bij de overwinning. Het is duidelijk dat de CD&V de regering Leterme I niet wou laten vallen. Ze kozen voor de postjes in plaats van het belang van Vlaanderen en hun eigen beloftes. Triestig, echt triestig.

Van VLD en Spa viel dit te verwachten. Zo gaf de VLD een week geleden nog te kennen dat ze de dagelijkse problemen van de mensen belangrijker vinden dan een staatshervorming. Daarmee bedoelden ze duidelijk dat ze er geen probleem in zien te wachten tot de volgende verkiezingen en de staatshervorming simpelweg te vergeten. De Spa is natuurlijk geen haar beter als voorvechter van een sterke Belgische staat.

Maar nu ook de CD&V afhaakt lijkt alle hoop op een echte staatshervorming en de kosteloze splitsing van BHV verdwenen. Wat we mogen verwachten is een mini staatshervorming waarbij men een serieuze prijs zal moeten betalen voor BHV. Dit is niet wat werd beloofd, dit is niet wat de kiezer wilt. En dit is ook niet wat Vlaanderen nodig heeft. Lezer trek uw conclusies en neem uw verantwoordelijkheid bij de volgende verkiezingen.

 

De gedachtenpolitie breidt uit, Orwell’s 1984 wordt werkelijkheid

 

Zit u stevig op uw stoel voor u dit leest beste Klauwaertvriend? Goed zo, hier gaan we dan.

Raf Terwingen en Katrien Schryvers, twee onbenullige CD&V kaderleden, willen bijzondere politiemethoden die bedoeld zijn voor terreurgroepen en zware maffiabendes, ook van toepassing maken op de racisme- en negationismewet. Als er een vermoeden is van racisme in woord of daad kan- ZONDER DAT ENIG FEIT IS GEPLEEGD- dus pro-actief , niet alleen de telefoon van de betrokkene worden afgeluisterd, maar ook kan de politie op eenvoudige vraag aan de onderzoeksrechter, huiszoeking verrichten. DE SPEURDERS MOGEN DAN ZELF RACISTISCHE EN ANDERE MISDRIJVEN PLEGEN. AL HUN DADEN KOMEN IN EEN GEHEIM DOSSIER DAT DE VERDEDIGING NOOIT KAN INZIEN. Afluisterapparatuur kan zonder probleem geplaatst worden en ruimtes waar besloten wordt vergaderd (ook uw woonst!) kunnen zonder verwittiging worden binnengedrongen om daar hun vaststellingen te doen.

Mooi, mooi, mooi, de vopo-, gestapo- en stasimethoden uit vorige eeuw als het ware verenigd in één wet.

Het nieuwe wetsontwerp eventjes toetsen aan de hand van twee praktijkgevalletjes:

Stel u heeft ruzie met uw buurman en hij dient een klacht in waarbij hij u verdenkt van racisme. Nietsvermoedend wordt ondertussen uw telefoon afgeluisterd men vindt niets maar toch wordt u voor dag en dauw van uw bed gelicht en doorzoekt men uw woning op zoek naar “bewijzen”. Men vindt een pamfletje van een niet politiek correcte partij en ja hoor de veroordeling volgt binnen de week, leuke gedachte niet?

Stel in uw vriendenkring op café worden mopjes verteld over allochtonen die niet zo vriendelijk voor die mensen zijn. Nu is er in uw gezelschap een onbekende bij komen zitten en die vertelt ronduit racistische grappen, waar je door geschokt bent.

U vertelt ook een onschuldiger grapje in de vorige trant waarvan u denkt dat het wel kan, niettegenstaande de strenge wetgeving. Plots haalt de onbekende zijn legitimatiebewijs van politie boven. U wordt geboeid weggevoerd en er wordt prompt PV opgesteld. Ge kunt u niet verdedigen want het geheim dossier van uitlokking is voor de verdediging niet toegankelijk en de getuigen worden onder druk gezet en eveneens bedreigd met sanctionering. Binnen de week bent u veroordeeld, uw werkgever wordt gedwongen u te ontslaan en ge komt op een zwarte lijst, waardoor u nooit meer werk vindt.

Fictie beste Klauwaartvrienden? Nee hoor als het olijke CD&V-duo zijn zin krijgt en deze onzin wet wordt niet. Mooi vooruitzicht niet waar als deze wet er komt worden we terug geplaatst naar de duistere jaren 30 van vorige eeuw zoals in nazi-Duitsland en het Rusland van Stalin. Proficiat CD&V, alleen de gedachte zal dan nog vrij zijn maar ze zal niet meer kunnen worden verwoord. Alleen al het uitspreken van de woorden vreemdelingencriminaliteit en islamisering zal dan strafbaar zijn.

Dit alles neemt niet weg dat racisme in woord en daad verwerpelijk blijven, laat daar geen twijfel over bestaan.

Jan zonder Land

 

Suid-Afrika

Belg vermoord bij brutale roofoverval in Zuid-Afrika

In het Zuid-Afrikaanse Pretoria is zaterdag een Belg vermoord door drie gewapende mannen bij een brutale roofoverval. Dat schrijft de Zuid-Afrikaanse krant Beeld. De Federale Overheidsdienst Buitenlandse Zaken bevestigt de moord. De 44-jarige Chris Theunis uit Heusden-Zolder was vorige week woensdag aangekomen in Zuid-Afrika om de achttiende verjaardag van zijn zoon te vieren. De jongen woont in Equestria, een residentiële wijk in het oosten van Pretoria.

Langzame dood
Zaterdagochtend vielen drie gewapende mannen binnen in de woning van de jongeman. Op dat ogenblik waren er naast de jongen en zijn vader ook twee vrienden en een vriendin van de jongen aanwezig. De overvallers openden het vuur en raakten Theunis in de borst. Het slachtoffer was niet onmiddellijk dood. De schutters lieten hem lijden, ondanks smeekbedes van de jongeren om de man te mogen helpen. De drie jongens werden herhaaldelijk geslagen en het meisje werd voor de ogen van haar vrienden verkracht.

Gevlucht
De overvallers probeerden vervolgens met een auto weg te vluchten, maar dat lukte niet. Ze gingen er uiteindelijk te voet van door met een laptop, sigaretten en enkele flessen alcohol. Volgens een woordvoerder van Buitenlandse Zaken hebben zich de jongste tijd in dezelfde wijk vier gelijkaardige roofovervallen voorgedaan, evenwel zonder dodelijke afloop.

Europese bemoeizucht bereikt nieuw hoogtepunt

Europa wil af van seksistische spots

Nieuwe regel maakt komaf met reclame vol clichés

 

Reclamemaker: 'Is een blonde vrouw ook cliché?'

 

Vrouwen die de was doen, mannen die het gras maaien en oma's die hun kleinkinderen verwennen. Als het van Europa afhangt, verdwijnen dat soort clichébeelden binnenkort uit de reclameboodschappen. De tijd van vrouwelijke lustobjecten en mannelijke macho's is voorbij.


Het zijn nog altijd de vrouwen die hardnekkige kalkaanslag bestrijden en de mannen die snelle auto's uitproberen. Als de televisie en de radio dat soort reclameboodschappen blijft uitzenden, kunnen kinderen nooit een evenwichtig beeld van de wereld krijgen. Als we willen dat zij weldenkende volwassenen worden, moeten we komaf maken met de traditionele rolpatronen.

Met die redenering in het achterhoofd keurden de Europese parlementsleden met een overweldigende meerderheid een regel goed tegen 'seksisme in de reclame'. Lidstaten moeten voortaan streng optreden tegen denigrerende reclame voor vrouwen. In reclamespotjes zouden ook mannen waspoeder moeten aanprijzen, de brooddoos van hun kinderen vullen en de gloednieuwe stofzuiger uitproberen.

Zulke clichés zijn zelfs gevaarlijk, vindt Europa, want mannen en vrouwen kunnen niet zomaar voldoen aan de kunstmatige verwachtingen die televisie oplegt. Ook mogen reclamemakers vrouwen (en mannen) niet meer als lustobject afschilderen, want dat leidt volgens Europa tot eetstoornissen en een gebrek aan zelfvertrouwen.

Lidstaten moeten zich engageren om sensibiliseringscampagnes op te zetten. Europa vraagt dat elke lidstaat een instantie voor mediatoezicht in het leven roept. Ze moeten ook een prijs uitreiken voor vrouwvriendelijke of roldoorkruisende reclames om een voorbeeld te stellen.

In Vlaanderen wordt al sinds 1999 zo'n prijs uitgereikt door Zorra, een vereniging die strijdt tegen seksisme in reclame. 'We hadden eigenlijk een grote voorsprong op de andere lidstaten', zegt initiatiefneemster Caroline Van Hellemont, genderspecialiste van de Universiteit Antwerpen. 'We probeerden seksisme te bestrijden door het goede voorbeeld te geven, niet door met het vingertje te zwaaien. Maar de voorbije twee jaar was er geen prijs door een gebrek aan subsidies. Nu maar hopen dat we ze weer in het leven kunnen roepen, anders lopen we een achterstand op ten opzichte van de andere Europese landen. Dat zou een vernedering zijn.'

België heeft ook al een organisatie die toeziet op seksistische reclame en staat daarmee voor op veel andere lidstaten. Bij de Jury voor Ethische Praktijken (JEP) maken klachten over seksisme en fatsoen de hoofdmoot uit. 'Het is iets heel subjectiefs en dus moeilijk in regels vast te leggen, maar ons land is daar wel in geslaagd', legt Karin Laes van de JEP uit. 'Al bij al werkt onze zelfdiscipline heel goed.'

Dit begint stillaan naar censuur te ruiken.

money as debt

http://video.google.com/videoplay?docid=-9050474362583451279

voka zegt vertrouwen in federale regering op

do 04/09/08 12:05 - De Vlaamse werkgeversorganisatie Voka zegt haar vertrouwen op in de federale regering. Voka vindt dat de Vlaamse ministers in die regering moeten opstappen als ze geen staatshervorming kunnen realiseren, want die is nodig om de bedrijven uit het slop te halen.

"Als de Vlaamse regering haar mandaat bepaald heeft en als blijkt dat de Franstaligen daar niet kunnen op ingaan, dan zijn de gesprekken over een staatshervorming opnieuw geblokkeerd", zegt Voka-voorzitter Urbain Vandeurzen.

"We zijn niet bereid om dat nog een jaar te laten aanmodderen", aldus Vandeurzen. Volgens de Voka-voorzitter is er nood aan een begroting die klopt en aan maatregelen om de koopkracht en het concurrentievermogen te versterken.

"Als dat niet kan gebeuren, zijn we tijd aan het verliezen en dan moeten de Vlaamse partijen zich beraden of ze nog langer deel willen uitmaken van de federale regering", luidt het.

Mccain

There is every reason to believe that a McCain administration would continue using force to impose Washington’s will.

By Jason Leopold

Randy Scheunemann, one of John McCain’s top foreign policy advisers, represents a key link in neoconservative strategy that seeks simultaneously to remove hostile regimes in the Middle East and to box in Russia through an expanded NATO that incorporates former Soviet bloc countries.

Scheunemann has come under scrutiny in recent weeks for his past lobbying work on behalf of the government of Georgia, even while he was advising McCain who vowed to bar lobbyists from his campaign.

Scheunemann’s company, Orion Strategies, has received about $750,000 from Georgia, with payments as recently as May.

After the Aug. 7 outbreak of fighting between Georgia and Russia over Georgia’s breakaway province of South Ossetia, McCain – advised by Scheunemann – led a crescendo of tough rhetoric warning of a possible new Cold War and demanding harsh penalties against Moscow.

But Scheunemann's advice on the Russia-Georgia conflict only captures part of his role in shaping McCain ’s neoconservative foreign policy.

Scheunemann merges two key prongs of a neocon global strategy for permanent U.S. military dominance: the simultaneous projection of US power into the Middle East and the elimination of Russia’s dream of reestablishing itself as a major international player.

Operating mostly behind the scenes, Scheunemann has long worked to unify former East Bloc states into an anti-Moscow alliance and to apply regime-change tactics against U.S. adversaries in the Middle East, such as Saddam Hussein’s Iraq and the mullahs in neighboring Iran.

In that regard, Scheunemann was one of the neocon operatives who helped promote bogus intelligence about Iraq in the run-up to the U.S.-led invasion. He also has said the U.S. government has not been tough enough in dealing with other “rogue” nations, such as Iran.

For instance, Scheunemann believes one area of U.S. foreign policy that needs change is the ban on assassinating leaders of foreign governments.

“It makes no sense to regularly target command and control nodes with precision-guided munitions, while denying highly capable sniper teams the ability to attack individual targets,” Scheunemann told conservative author Bill Gertz in the 2002 book Breakdown.

According to the book, Scheunemann believed the CIA should have been given the authority to assassinate Saddam Hussein during the first Persian Gulf War.

“The messy business of back-alley tradecraft has taken a back seat to the much simpler business of ‘liaison’ with foreign intelligence services,” Scheunemann told Gertz, adding that he would seek to change that approach if and when he returned to the U.S. government.

A director of the neocon Project for the New American Century, Scheunemann worked on McCain’s failed bid for the White House in 2000 and became a top adviser to former Defense Secretary Donald Rumsfeld in 2001.

• Foreign contacts

But Scheunemann’s primary service to the Bush administration has come in his private capacity as a contact to Eastern European states as well as his association with Iraqi exiles.

In fall 2002, Scheunemann got a green light from the White House to launch the Committee for the Liberation of Iraq, an organization whose mission was to promote regime change in the region and to gather European support for a preemptive strike on Iraq.

“The Committee for the Liberation of Iraq was the brainchild of the Bush administration,” the Financial Times reported on Dec. 16, 2002. “It is said that, once the Saddam regime has been overthrown, the CLI will act as a ‘shadow government’ for Baghdad.

“But it will limit itself to policy matters and will not deal with details. It will, eventually, press for a ‘competitive petroleum production-sharing regime’ which could make OPEC irrelevant to Iraq's oil output or supply decisions.”

Scheunemann had been an early supporter of Ahmad Chalabi and his Iraqi National Congress, which supplied false intelligence to the CIA about Hussein’s alleged WMD and his supposed ties to Osama bin Laden.

In 1998, while an adviser to Republican Senators Bob Dole and Trent Lott, Scheunemann drafted the Iraq Liberation Act and got the federal government to funnel $98 million to Iraqi exiles associated with Chalabi’s INC.

Later, the Committee for the Liberation of Iraq housed its offices at the same address as Chalabi’s INC.

Scheunemann worked closely, too, with the White House Iraq Group, which was headed by George W. Bush’s Chief of Staff Andrew Card. The so-called WHIG was charged with selling the war to the American public.

In November 2002, the Washington Post reported that Scheunemann’s group would push for regime change in Iraq through “sessions with opinion makers, contacts for journalists and mass marketing when the time is ripe.

On Jan. 28, 2003, the same day that President Bush delivered his State of the Union address that included the now-debunked claim that Iraq had sought yellowcake uranium from Niger, Scheunemann tapped McCain and his close ally, Sen. Joseph Lieberman, as honorary co-chairmen of the Committee for the Liberation of Iraq.

“By joining our efforts, Senators McCain and Lieberman highlight their commitment to ending the threat posed by Saddam Hussein and freeing the Iraqi people," Scheunemann said in a statement issued by his committee.

McCain and Lieberman aggressively promoted the CLI’s goal of Iraqi regime change via a preemptive military strike, which was launched on March 19, 2003, toppling Hussein’s government in three weeks.

In an April 13, 2003, op-ed in the Los Angeles Times, Scheunemann wrote how a “democratic Iraq” would help remake the Middle East, an argument that remains a focal point of McCain’s presidential campaign.

• ‘New Europe’

But Scheunemann also personifies another part of the neocon agenda. He is a key bridge between an aggressive U.S. policy in the Middle East and the projection of U.S. influence into the former East Bloc nations which were long dominated by the Soviet Union.

In October 2002, during the run-up to the invasion of Iraq, President Bush considered naming Scheunemann as a special envoy to the Iraqi opposition. But Scheunemann was judged to have more value enlisting Eastern European nations into the "Coalition of the Willing.”

So, Scheunemann pulled together the “Vilnius 10” group of East European nations – Slovenia, Slovakia, Romania, Bulgaria, Lithuania, Latvia, Estonia, Albania, Croatia and Macedonia – in support of Bush’s war policy.

At the time, some foreign policy analysts recognized this collaboration as part of the neoconservative desire to build up NATO to circumvent the United Nations Charter, which bars military attacks without UN sanction.

“With NATO now set to enlarge from 19 members to take on seven East European nations including the three Baltic states, it is said that both the Bush team and the [Committee for the Liberation of Iraq] want the political mechanism of the Atlantic alliance to replace the UN Security Council in giving multilateral legitimacy to any major U.S. action outside North America,” the Financial Times reported on Dec. 16, 2002.

“This is because, unlike the UN Security Council where the French or Russians might block American action, NATO's political decisions do not require consensus. Only NATO's military decisions require consensus.”

For actual military operations, President Bush made clear he would rely on ad hoc alliances, such as the Iraq War’s “Coalition of the Willing.”

The reward for the “willing” Eastern European countries, which the Bush administration called “New Europe,” was future inclusion in NATO with the umbrella of its mutual security guarantee that treats an attack on one as an attack on all.

“Considering the nations - including the Baltic states - signed on the group at the expense of creating a schism in the European Union, the Scheunemann initiative was unanimously regarded as a diplomatic triumph for Washington and a coup d’etat in Brussels,” the Baltic Times reported in August 2003.

Scheunemann’s crossover between his work on the Iraq invasion and his connections to former East Bloc countries proved lucrative, too. He advised them that their collaboration on the Iraq War could get them Iraqi reconstruction contracts as well as U.S. support for their entry into NATO.

He earned hundreds of thousands of dollars from countries, such as Romania which paid him $175,000 for providing advice on Iraqi reconstruction deals.

For another lobbying client, Latvia, Scheunemann made himself even more valuable. He helped form the Latvian Builders Strategic Partnership, a consortium for parlaying Latvia’s support for the Iraq invasion into a cut of the multimillion-dollar reconstruction spending.

Five months after the U.S.-led invasion, Scheunemann met with Peteris Elferts, Latvia’s parliamentary secretary in the Foreign Ministry and ambassador-at-large for Iraqi policy, and Valdis Birkavs, chairman of the Latvian Builders Strategic Partnership, about constructing an information technology system in Baghdad.

Georgia, another of Scheunemann’s lobbying clients, also backed the Iraq invasion, contributed troops, and thus counted on Washington’s support to bring it into NATO.

Though other NATO members, especially “Old Europe” nations like France, blocked Georgia’s admission, Georgia’s pro-US president Mikheil Saakashvili apparently believed he would have Western backing on Aug. 7 when he launched an offensive against the breakaway province of South Ossetia.

Instead, the Russian military intervened to drive back the Georgian army and then took up security positions inside Georgian territory. McCain joined with leading neoconservative voices in denouncing the Russian attack.

McCain’s tough talk about Russia and his insistence that he will only tolerate “victory” in Iraq offer an important insight into what his foreign policy would look like if he wins the presidency.

Surrounded by hardcore neoconservatives, like Scheunemann, there is every reason to believe that a McCain administration would continue using force to impose Washington’s will in the Middle East while engaging in geopolitical brinkmanship against old rivals like Moscow.

Burgemeester van Lennik met dood bedreigd

 

Burgemeester Willy De Waele (Open VLD) van Lennik wordt met de dood bedreigd sinds hij in juli de Belgische driekleur van het gemeentehuis liet verwijderen. Hij is echter niet van plan politiebescherming te vragen.

Sinds De Waele de Belgische vlag liet verwijderen, naar eigen zeggen omdat hij niet meer gelooft in de Belgische staat, krijgt hij dreigende brieven en mails.

Vorige week ontving hij zelfs een mail van een collega-burgemeester uit 's Gravenbrakel, Jean-Jacques Flahaux. Die verwijt De Waele racisme en fascistische praktijken. "Na de oorlog kreeg men voor dergelijk gedrag een kogel tussen de ogen", stond letterlijk in de brief.

 

Theodor Herzls utopie werd Palestijnse nachtmerrie

 

Kunnen boeken de wereld veranderen? Schijnbaar wel. Neem bijvoorbeeld ‘Der Judenstaat’. Honderd en acht jaar geleden - op 14 februari 1896 om precies te zijn - liepen de eerste vijfhonderd exemplaren van dit boekje (een kleine honderdtwintig pagina’s) van de pers.

Auteur Theodor Herzl had er een hele klus aan om het te slijten. Niemand zat te wachten op zijn utopisch geschrift. Hij vond dat het in Europa woedende antisemitisme niet kon worden bestreden. De enige oplossing was de oprichting van een joodse staat. De joden moesten massaal emigreren naar dit ‘beloofde land’. Niemand kon toen vermoeden dat dit slecht geschreven boekje, met zijn kromme zinnen, zijn racistische, kolonialistische en pseudo-wetenschappelijke denkbeelden en ineengeflanste argumentatie, de kaart van het Midden-Oosten zou hertekenen. De eerste Nederlandse vertaling van ‘Der Judenstaat’ ligt sinds kort in onze boekwinkels.

Herzls zionistische utopie werd de nachtmerrie van de Palestijnen. Al-Nakba (de catastrofe), zo noemen de Palestijnen de gebeurtenissen van 1947-1948 nog steeds. Na de goedkeuring van resolutie 181 in de Verenigde Naties, waarin werd aanbevolen om het Britse koloniale mandaatgebied Palestina te verdelen in een joodse en een Arabische staat, brak de hel los. Voor de Palestijnen was dit plan onaanvaardbaar. Hun mening werd niet eens gevraagd. En het verdeelplan was voor hen bijzonder onrechtvaardig. De zionistische kolonies hadden op dat ogenblik slechts 7% van het grondgebied onder hun controle. Volgens het VN-verdeelplan kregen ze niettemin 55,5% toegewezen. De zionisten, die Palestina wilden omvormen tot ‘Eretz Israël’ (Groot Israël), wilden meer. "Niet de VN, maar de wapens zullen beslissen over de grenzen van de joodse staat", zei Ben Goerion, de zionistische voorman, die op 15 mei 1948 eenzijdig de staat Israël zou uitroepen. Chaim Weizman, de latere president van de joodse staat, voorspelde dat Palestina "zo joods zou zijn als Amerika Amerikaans of England Engels is". En zo gebeurde het. Tijdens de oorlog die in 1947 en 1948 in Palestina woedde - in Israël noemen ze hem nog steeds de ‘onafhankelijkheidsoorlog - werd de meerderheid van de Palestijnen (900.000) uit hun land verdreven. Dat ging gepaard met gruwelijke slachtpartijen en terroristische aanslagen. In Deir Yassin, een dorpje in de buurt van Jeruzalem, werden 250 Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen afgeslacht door de zionistische milities Irgun en Stern (die onder leiding stonden van de latere premiers Menahem Begin en Yitzhak Shamir). Op de ruines van dit dorp werd later de joodse wijk Har Nof gebouwd. Menahem Begin had er een flat, waar hij zijn laatste levensdagen sleet. Op de akkers van Deir Yassin en het naburige dorp Ayn Karim bouwde de staat Israël het officiële Holocaust Memorial, Yad va-Shem. Deir Yassin was geen incident de parcours, geen ‘ongeluk’, dat in het hevigst van de strijd kon gebeuren. De zionistische milities richtten in die dagen vierendertig andere, vergelijkbare slachtingen aan in Palestijnse dorpen. De staat Israël kon worden opgericht dank zij een grootschalige etnische zuivering van de Palestijnen. Tijdens en onmiddellijk na de ‘onafhankelijkheidsoorlog’werden 400 van de 500 bestaande Palestijnse dorpen met de grond gelijk gemaakt. De verdreven Palestijnen verloren niet alleen al hun bezittingen, ze waren ook hun nationaliteit kwijt. Ze werden statenloze burgers.

Een grote ‘ziener’

De oprichting van de ‘joodse staat’ gebeurde iets meer dan een halve eeuw na de verschijning van Herzls zionistische manifest. De zionisten noemen hun founding father nog steeds een grote ‘ziener’. En tot op zekere hoogte hebben ze gelijk. In de inleiding van "De Jodenstaat’ waagde Herzl zich meteen aan een voorspelling, die later zou uitkomen. "De Jodenstaat is een internationale behoefte. Daarom zal hij ontstaan." Herzl wist als geen ander dat hij voor zijn fantasievolle plannen de steun van de grootmachten nodig had. Hij hoopte dat "de mogendheden bereid zouden zijn het joodse volk de soevereiniteit over een neutraal land te verlenen" en voorspelde dat zijn nog op te richten groupuscule, de ‘Society of Jews’, (later het ‘Jewish Agency’ en de ‘World Zionist Organisation’), "met de huidige machthebbers in onderhandeling zou treden, en wel onder protectoraat van de Europese mogendheden." Ook deze voorspelling kwam min of meer uit: de staat Israël werd in 1948 opgericht dank zij de steun van de grootmachten, de grote overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog: Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en de Sovjetunie.

Oostenrijkse Jules Verne

Slechts weinigen - ook binnen de joodse gemeenschap - namen Theodor Herzl ernstig. Toen ‘De Jodenstaat’ verscheen, werkte Herzl voor de redactie van de Weense liberale krant ‘Neue Freie Presse’. In de redactielokalen deden grappen over hem de ronde. Collega’s noemden hem de "Oostenrijkse Jules Verne". Theodor Herzl was een dweper. En hij was zich daarvan bewust. "Het gevaar is groot dat mijn plan voor dweperij wordt gehouden", waarschuwde hij. Bij het schrijven van ‘Der Judenstaat’, zo bekende hij later, "verkeerde ik in zo’n verheven gemoedsstemming zoals ik nog nooit tevoren had gekend". Het deed hem denken "aan Heinrich Heine, die bij het schrijven van een gedicht het wieken van de vleugels van een adelaar boven zijn hoofd hoorde."

Herzl was in 1860 in Boedapest geboren in een niet eens zo vroom joods gezin. Het besef dat hij jood was en dat het antisemitisme Europa regelmatig teisterde, groeide bij hem pas toen hij in 1878 in Wenen rechten ging studeren. Hij maakte er kennis met antisemitische auteurs, zoals Eugen Karl Dühring. Die had in 1881 een bijzonder ranzig anti-joods traktaat geschreven: ‘Die Judenfrage als Frage der Rassenschädlichkeit für Existenz, Sitten und Kultur der Völker’. Dühring vond de joden een ‘schadelijk ras’, dat een bedreiging vormde voor ‘het bestaan, de zeden en de cultuur van de volkeren’. Vreemd genoeg kende Herzl - althans naar eigen zeggen - bekende zionistische auteurs van zijn tijd niet. Zo had hij nog nooit gehoord van Leon Pinsker, die in 1882 het zionistische pamflet ‘Auto-Emanzipation’ had geschreven. Herzl noteerde in zijn dagboek dat hij wellicht ‘De Jodenstaat’ nooit zou hebben geschreven als hij Pinskers geschriften had gelezen.

Antisemitisme, een ‘ongeneeslijke ziekte’

"Judeofobie is een psychische afwijking. Als zodanig is ze erfelijk en omdat ze als een ziekte tweeduizend jaar lang is overgedragen, is ze ongeneeslijk", schreef Pinsker. Herzl was het hier volmondig mee eens. "Het antisemitisme kan niet bedwongen worden. Het kan niet uit de wereld worden geholpen zolang de grondslagen ervan niet uit de weg zijn geruimd. Zijn deze echter wel uit de weg te ruimen?", vroeg Herzl zich af. "Onder de bevolkingen groeit het antisemitisme van dag tot dag, van uur tot uur. En het kan niet anders of het zal nog verder groeien, omdat de oorzaken blijven voortbestaan en niet uit de weg geruimd kunnen worden". In 1893 vatte Herzl nog het plan op om de ongeneeslijke ziekte van het antisemitisme uit te roeien door de joden massaal tot het christendom te bekeren. Hij wilde bij de paus een audiëntie aanvragen om de Oostenrijkse joden op een zondag op klaarlichte dag onder klokkengelui van de Weense Stephansdom te laten dopen. De audiëntie is er nooit gekomen. In plaats daarvan verzon Herzl zijn "nationale oplossing". "Ik zie het joodse vraagstuk niet als een maatschappelijk en evenmin als een religieus vraagstuk. Het is een nationaal vraagstuk, en om het op te lossen moeten wij het in de eerste plaats tot een politiek wereldvraagstuk maken waarvoor de beschaafde volkeren in onderling overleg een regeling moeten kunnen vinden."

Herzl koos voor de oprichting van een joodse staat, als enige oplossing voor het anti-joodse racisme. Vreemd genoeg kwam hij tot die conclusie, toen hij in 1894 en 1895 in Parijs voor de Neue Freie Presse het proces tegen de Franse, joodse legerkapitein Dreyfus volgde. Dreyfus werd beschuldigd van hoogverraad. Het werd een politiek proces. De Franse rechterzijde bezondigde zich aan antisemitisme van het goorste soort. De termen links en rechts in onze politieke cultuur dateren trouwens vanuit de tijd van zaak Dreyfus. In de Assemblée nationale zaten de verdedigers van Dreyfus (de antiractisten) aan de linkerkant, de rechtse, Franse nationalisten en antisemieten zaten rechts. Het proces leverde een hoogstandje van de Franse literatuur op: het briljante "J’accuse" van Emile Zola. Terwijl de democraten en tegenstanders van racisme en antisemitisme zich energiek manifesteerden, kwam de correspondent van de Neue Freie Presse tot een heel ander besluit: antisemitisme is onuitroeibaar, het kan niet bestreden worden, voor de joden is er in Europa geen plaats, ze hebben een eigen staat nodig.

Herzl en zijn medestanders discussieerden, na het eerste zionistische congres in het Zwitserse Basel in 1897, nog vele jaren voor ze de definitieve knoop doorhakten. Aanvankelijk wilden ze hun joodse staat in Argentinië of in Oeganda oprichten. Uiteindelijk kozen ze voor het bijbelse, beloofde land Palestina .

Flirten met de grootmachten...

Herzl was een man van zijn tijd. Kolonialisme was toen nog geen beladen woord. Alle grootmachten hadden overzeese kolonies. Zelfs de Belgische dynastie, onder Leopold II, had het wingewest Congo (waar overigens zeer veel Congolees bloed was gevloeid). Herzl was een fervent voorstander van de koloniale onderneming. Zijn zionistische droom noemde hij zonder meer "kolonisatie". In ‘De Jodenstaat’ schreef hij een hoofdstukje met de titel ‘Palestina of Argentinië’. Hij sprak zich niet meteen uit of de joodse staat in Palestina of in Argentinië moest worden opgericht. "Argentinië is, gelet op de natuurlijke hulpbronnen, een van de rijkste landen ter wereld", stelde hij vast. "Het heeft een enorm oppervlak met een geringe bevolking en een gematigd klimaat." Voor Herzl is Palestina echter eerste keus: "Het is ons onvergetelijke historische thuisland. Alleen al van de naam zou een enorm pakkende oproep naar ons volk uitgaan om zich te verzamelen." Om er in een kolonialistische oprisping meteen aan toe te voegen: "Voor Europa zouden wij daar een onderdeel van de vestingwal tegen Azië zijn. Wij zouden een voorpost van de beschaving tegen de barbarij vormen." Af en toe was Herzl profetisch. Zijn navolgers - de politieke klasse van de staat Israël - beschouwen zich tot de dag van vandaag als een voorpost tegen de barbarij in Azië, in de onmiddellijke omgeving van de grootste olievoorraden van de wereld. Om zijn kolonisatieplannen te bepleiten ging Herzl actief lobbyen bij de machtigen der aarde: hij polste de sultan van Turkije (Palestina was toen nog een provincie van het Turkse rijk), hij klopte aan in Londen en zocht steun bij de Russische tsaren.

... en met de antisemieten

Herzl reisde in 1903 naar Rusland om er steun te vragen voor zijn zionistisch project. Hij praatte er met de beruchte graaf Vyacheslav von Phleve, de minister van Binnenlandse Zaken in de regering van tsaar Nicolaas II. Vier maanden voor deze ontmoeting, was von Phleve nog verantwoordelijk voor een antisemitische pogrom in Kishenev, waarbij 45 joden werden vermoord en meer dan duizend gewond. De antisemiet von Phleve was voor Herzl een aanvaardbare gesprekspartner. Zijn adepten zouden ook na zijn dood in 1904 uiterst goede banden onderhouden met antisemitische kopstukken van de Europese politiek. Na actief zionistisch lobbywerk, gaf de Britse minister van Buitenlandse Zaken, Lord Balfour, in 1917 Britse steun aan de zionistische kolonisatie van Palestina. In de Britse politiek stond Balfour bekend als antisemiet. In 1905 was hij de pleitbezorger van de ‘Aliens Act’, waardoor Russische joden, die op de vlucht waren voor de tsaristische pogroms, de toegang tot Groot-Brittannië werd ontzegd.

De adepten van Theodor Herzl zouden bij de waanzinnigste opstoot van het antisemitisme ooit in Europa - nadat Adolf Hitler in Duitsland Führer werd - zelfs met de nazi’s gaan flirten. In 1933 sloot de World Zionist Organisation het beruchte Ha’avara Abkommen (Transferakkoord) met nazi-Duitsland. Dit akkoord moest Duitse joden in staat stellen zich in Palestina te vestigen, zonder daarbij hun vermogen te verliezen. Potentiële joodse kolonisten in Duitsland kregen het advies een van te voren vastgesteld bedrag in te leveren bij een speciaal hiervoor opgerichte bank. Met dit kapitaal vervaardigden Duitse ondernemingen producten voor de export naar de zionistische kolonies in Palestina. Na verkoop kwam de opbrengst van deze producten terug in handen van de emigranten. Vooraanstaande ‘socialistische’ zionisten, zoals David Ben Goerion, Moshe Sharett en Golda Meir, steunden het Ha’avara Abkommen. Dank zij deze deal emigreerden tussen 1933 en 1936 niet minder dan 164.267 Duitse joden naar Palestina. In die jaren was 60% van het in Palestina geïnvesteerde vermogen afkomstig uit nazi-Duitsland. Door de Ha’avara-regeling wisten de zionisten meer dan 40 miljoen dollar vanuit nazi-Duitsland naar Palestina over te brengen. Geen wonder dat de World Zionist Organisation zich met hand en tand verzette tegen een internationale economische boycot van nazi-Duitsland. De meeste joodse organisaties in de wereld riepen actief op om Hitler aan economische sancties te onderwerpen. In een brief aan de machthebbers in Berlijn schreef de World Zionist Organisation: "De verontwaardiging van joden in het buitenland over de ontwikkelingen in Duitsland kan de verwezenlijking van het zionisme alleen maar schade toebrengen. Propaganda voor een boycot - zoals momenteel op verschillende manieren tegen Duitsland wordt gevoerd - is in essentie onzionistisch." In Palestina richtten de zionisten een bijzondere commissie op om zich in het boycotdebat te mengen. David Ben Goerion verduidelijkte het opzet: "Het is niet de taak van de commissie om te ijveren voor de rechten van de joden in Duitsland. De commissie moet zich enkel interesseren voor het probleem van de Duitse joden, in zoverre ze naar Palestina kunnen emigreren."

In nazi-Duitsland bestond aan de top aanvankelijk veel belangstelling voor de zionistisch kolonisatie in Palestina. Adolf Eichmann, de latere architect van de ‘Endlösung’ (de massale uitroeiïng van de joden) vond de oprichting van een joodse staat een goede oplossing voor het "jodenvraagstuk". In 1937 was hij te gast op het twintigste zionistische congres. Hij reisde hetzelfde jaar op uitnodiging van de zionisten naar Palestina. In 1938 had Eichmann nog een ontmoeting met David Ben Goerion en de latere burgemeester van Jeruzalem, Teddy Kolek.

Vreemd wereldbeeld

Wie ‘De Jodenstaat’ vandaag doorneemt, wordt ongetwijfeld getroffen door het vreemde wereldbeeld van Theodor Herzl. Hij was een fervente voorstander van het kolonialisme (de kolonisatie in Amerika verliep volgens hem ‘uiterst primitief", hij vond de manier van koloniseren van de blanken in Zuid-Afrika heel wat deugdelijker). Racisme was hem niet vreemd. Hij was geschokt door het antisemitisme, om er in één adem aan toe te voegen: er is niets aan te doen, de enige oplossing is massaal emigreren naar een ‘joodse staat’. Op volstrekt willekeurig wijze deelde hij de wereld op in antisemitische landen en niet-antisemitische landen. Groot-Brittannië, dé grootmacht in zijn tijd, gold als een niet-antisemitisch land. Dat Londen wetten stemde waardoor het voor vervolgde joden uit tsaristisch Rusland onmogelijk werd naar Groot-Brittannië uit te wijken, leek voor Herzl geen punt.

Hij was van oordeel dat de joden zelf verantwoordelijk waren voor het antisemitisme. "De arme joden brengen het antisemitisme momenteel naar Engeland, naar Amerika hebben ze het al lang overgebracht", zo noteerde hij in ‘De Jodenstaat’. Nu eens heeft hij het over ‘de joodse stam’, dan weer over ‘het joodse ras’. En Herzl nam de anti-joodse stereotypen zonder enige schroom voor waar aan. Hij typeerde de joden weinig fraai als "hebzuchtig volk". Voor hem bestonden er twee belangrijke redenen, die het antisemitisme verklaarden: "de causa remota is dat wij in de Middeleeuwen het vermogen tot assimileren verloren hebben, de causa proxima is onze overproductie van intellectuele middengroepen, die geen afvloeiing naar beneden en geen opklimmen naar boven hebben, dat wil zeggen geen gezonde uitweg naar beneden of naar boven. Naar beneden toe worden wij tot revolutionairen geproletariseerd, vormen wij de onderofficieren van alle revolutionaire partijen, en naar boven toe groeit tegelijkertijd onze angstaanjagende financiële macht." Het zijn anti-joodse stereotypen, die later steevast in de nazi-propaganda opduiken: de joden als raddraaiers van het joods-bolsjewistische en joods-plutocratisch-kapitalistische complot.

Fictie en non-fictie

Bij het verschijnen van ‘De Jodenstaat’ in 1896 was het absoluut onduidelijk of Herzl een fictie- of een non-fictieboek had geschreven. Uit dit traktaat bleek vooral zijn talent als fantast, utopist en dweper. De joodse staat, die hij voor ogen had, was een haast surrealistische constructie: arbeid, kapitaal en grond moesten er zuiver joods zijn, de joodse staat moest de modelstaat worden, waar de zevenurige werkdag voor iedereen gold. Herzl had de wazigste ideeën over het politiek bestel van zijn joodse staat. Hij noemde zich "een overtuigd vriend van monarchistische instellingen, daar zij het mogelijk maken een bestendige politiek te voeren en omdat ze de met de staat verbonden belangen vertegenwoordigen van een historisch beroemde familie die geboren en getogen is om te heersen. Onze geschiedenis is echter zo lang onderbroken geweest (de lijn van het huis van David) dat het voor ons niet meer mogelijk is bij deze instellingen aan te knopen." De parlementaire democratie was niet aan hem besteed: "De volksmassa’s laten zich nog veel meer dan de parlementen door alle mogelijke dwaalleren beïnvloeden en laten zich inpakken door iedereen die zijn stem maar luid genoeg verheft. Het is onmogelijk ten overstaan van een voltallige volksvergadering gestalte te geven aan een binnen- of buitenlands beleid."

Wat zou de voertaal moeten worden in Herzls joodse staat? Ook daaraan had de auteur gedacht. "Misschien denkt iemand dat het een probleem zal vormen dat wij geen gemeenschappelijke taal meer hebben. Wij kunnen toch immers geen Hebreeuws met elkaar spreken. Wie van ons kent voldoende Hebreeuws om in deze taal een treinkaartje te bestellen? Dat gaat toch niet. Toch is de zaak eenvoudig. Ieder behoudt zijn eigen taal." "Het gedegenereerde en beknotte jargon waarvan wij ons heden ten dage bedienen, de gettotalen, zullen wij afleren. Het waren de geheimtalen van gevangenen. Onze volksonderwijzers zullen hun aandacht op deze zaak richten." "De taal die het algemene verkeer het best blijkt te dienen, zal zonder dwang als hoofdtaal gaan fungeren." Deze visie werd door Herzls adepten snel begraven. Ze voerden een nieuw Hebreeuws in als algemene voertaal, waardoor andere talen van de joodse gemeenschap, zoals het Jiddisch, gaandeweg in de verdrukking kwamen.

Herzl zag voor de joodse clerus een cruciale rol weggelegd voor de emigratie van de joden naar zijn staat. "Elke groep heeft zijn rabbijn, die met zijn gemeente meereist. Iedereen groepeert zich zonder dwang." "Zullen wij op het eind een theocratie hebben?", vroeg Herzl zich af. "Nee! De onvervulde theocratische ambities van onze geestelijken zullen wij in het geheel niet laten opkomen. Wij zullen hen in hun tempels weten vast te houden, zoals wij ons beroepsleger in de kazernes zullen vasthouden." Zijn navolgers hebben ook deze Herzliaanse opvattingen gelaten voor wat ze waren: Israël is een theocratische staat, waar de scheiding tussen synagoge en staat onbestaande is, en waarin het leger het belangrijkste politieke personeel levert. Om slechts enkele voorbeelden te noemen: generaal Yitzhak Rabin, generaal Ehud Barak en generaal Ariel Sharon zijn Israëlische premiers van de voorbije tien jaar...

In ‘De Jodenstaat’ sprak Herzl zich alleen uit over de manier waarop de joden naar de joodse staat moesten worden overgebracht: "zonder dwang". Dat de plaatselijke bevolking hiervoor moest wijken, was voor hem niet meteen een zorg. En hoe dat moest gebeuren liet hij wijselijk in het midden. Zijn navolgers hebben dit probleem met de grootste precisie en doeltreffendheid ‘opgelost’: in 1948 grepen ze naar het wapen van de etnische zuivering en verdreven de meerderheid van het Palestijnse volk.

(Uitpers, nr. 59, 6de jg., december 2004)

Wachten op het antwoord van het Westen.

wo 27/08/08 11:55 - De Russische president Dmitri Medvedev verdedigt de Russische beslissing om de onafhankelijkheid van de Georgische provincies Abchazië en Zuid-Ossetië te erkennen. Hij doet dat in een bijdrage aan de Financial Times en in een brief aan een aantal westerse leiders.

"De erkenning was de enige mogelijke besissing die we konden nemen", zei Medvedev, "rekening houdend met de wil van de plaatselijke bevolking".

Hij vergeleek de erkenning van Abchazië en Zuid-Ossetië met de onafhankelijkheid van Kosovo. "Na de door het Westen gesteunde onrechtmatige onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo was het onmogelijk om aan de mensen in Zuid-Ossetië en Abchazië te zeggen, dat hetgene wat goed was voor de Kosovo-Albanezen, niet ook goed was voor hen", zei Medvedev.

Kosovo verklaarde zich in februari eenzijdig onafhankelijk van Servië en werd daarin gesteund door de westerse landen. Moskou argumenteerde toen dat met de oprichting van een zelfstandige staat de territoriale integriteit van Servië geschonden werd.

Medvedev schrijft ook dat Rusland verschillende keren heeft geprobeerd om Georgië ervan te overtuigen geen geweld te gebruiken in de afvallige provincies.

De Georgische president Micheil Saakasjvili wou daar echter niet van weten. "Rusland had geen andere keuze dan de aanvallen neer te slaan, om levens te redden. De oorlog was niet onze keuze", aldus nog Medvedev.

Welke maatstaven zal de VN in de toekomst gebruiken om volkeren al dan niet een staat toe te kennen.

Zullen alle etnische minderheden en migrantengroepen een eigen staat krijgen als ze dit willen, zal territoriale integriteit in de toekomst gepromoot worden of hangt alles af van de willekeur van de machthebbers?

Pest vs cholera

Barack Obama vs. John Mccain

 

 

 

 

5000 mensen op ijzerwake, waaronder slechts 2500 Vlamingen.

Zo zou het toch zijn als we vrt mogen geloven.
Dat vrt af en toe wat aan gekleurde verslaggeving doet als het over de Vlaamse beweging gaat is al langer geweten. Nu lijken ze echter zelf verdeeld te zijn.
Op de site van deredactie.be vinden we een behoorlijk objectief verslag van de ijzerwake.
Maar in het bijgevoegde filmpje konden ze het toch niet laten om hun mening hierover te laten doorschemeren.
Volgens het artikel waren er 5.000 mensen, op het nieuws heeft men slechts weet van 2.500 radicale Vlamingen.
Wij vragen ons af wat die 2500 andere mensen dan waren.

zo 24/08/08 14:30 - In Steenstrate, in West-Vlaanderen, hebben zo'n 5.000 radicale Vlamingen de zevende IJzerwake bijgewoond. Voorzitter Johan Vanslambrouck riep het Vlaams Parlement op "om zijn verantwoordelijkheid te nemen en eenzijdige stappen te zetten naar onze onafhankelijkheid".

Zo'n 5.000 mensen zakten deze voormiddag af naar de weide aan het monument van de gebroeders Van Raemdonck voor de radicale Vlaams-nationale bijeenkomst die traditioneel de week voor de IJzerbedevaart plaatsvindt.

Het motto van de meeting was "Nu durven met Vlaanderen". De IJzerwake startte met een eucharistieviering, gevolgd door verschillende toespraken, samenzang en vendelzwaaien. Naast de zowat voltallige partijtop en tientallen mandatarissen van Vlaams Belang waren bijna geen politici van andere partijen op de weide te zien.

In de verschillende toespraken werd de huidige politieke crisis als het bewijs gezien van het feit dat de Belgische constructie niet meer functioneert.

"Het Vlaams Parlement moet zijn verantwoordelijkheid nemen en eenzijdige stappen zetten naar onze onafhankelijkheid. (...) We roepen de Vlaamse politici dan ook op om niet langer tijd te verliezen in een zoektocht naar het onvindbare compromis met de Franstaligen", aldus Vanslambrouck.

De voorzitter verwierp ook de corridor die de Franstaligen willen. "Als Brussel en Wallonië met elkaar verbonden zijn, kunnen ze bij de ontbinding van België gemakkelijk één staat vormen", waarschuwde hij.

De IJzerweke bestaat nu zeven jaar en is een afsplitsing van de IJzerbedevaart. De IJzerwake houdt vast aan de traditionele aspecten van de Vlaamse Beweging.

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.368457

“De splitsing van Belgie zou een goede oplossing zijn voor de topsport”

Ronald Gaastra, trainer van zwemmers Fred Deburgghraeve en Elise Matthysen, geeft zijn mening over de povere prestatie op de Olympische spelen:

“Als er één woord is dat niet bij topsport past, is het wel compromis. En in Belgie moet je voor alles compromissen sluiten. Kijk naar het zwemmen. De Vlaamse federatie heeft meer middelen dan de Waalse. Goede jeugdzwemmers sturen we graag op buitenlandse stage, maar de Walen kunnen die stages niet betalen. Dan komt er een gedrocht van een compromis uit de bus, dat voor niemand deugt. De splitsing van Belgie zou een goede oplossing zijn voor de topsport. Want nu gaat er veel geld verloren. In Nederland zit alles voor topsport in één huis, het NOC*NSF. Dat zou in Belgie ook moeten kunnen: één topsporthuis dat los van ministeriele goedkeuringen en sportfederaties beslissingen neemt. Maar dan moeten heel wat heilige huisjes gesloopt worden.”

Eerste goud voor la Belgique in Peking

Zoals u misschien weet heeft ook de Franse Gemeenschap zijn minister van sport naar de olympische spelen in Peking gestuurd. En wie is dat dan zal u zich afvragen. Wel niemand minder dan de beruchte Michel Daerden. Deze man is Ps-er, burgemeester van Ans en cumulard van vele mandaten. Hij heeft reeds een vruchtbare loopbaan als politicus achter de rug. Toen hij pas begon, reed hij rond in een proletarisch autootje, een Porsche, vandaar zijn bijnaam van het eerste uur, “kameraad Porsche”. Onze kameraad heeft ook een bescheiden optrekje (kasteeltje) in Saint Raphaël Frankrijk, kwestie van solidair te zijn met de proletariërs nietwaar. Maar goed dit terzijde.

Daerden was lange tijd een middelmatig beroepspoliticus, kortom een grijze mus zoals er dertien zijn in een dozijn. Maar daar kwam plots verandering in en “kameraad Porche” werd de meest populaire politicus in Wallonië. Heeft deze figuur dan een buitengewone prestatie geleverd om zijn regio uit de economische crisis te halen? Neen. Heeft hij misschien meer werkelozen aan het werk gekregen? Neen helaas. Maar u weet het natuurlijk beste lezer, deze schertsfiguur heeft zijn populariteit enkel en alleen te danken na zijn optreden tijdens een interview na de laatste federale verkiezingen waar hij ladderzat “des grands accords” verheerlijkte. Welke akkoorden weet ondertussen nog steeds niemand.

En ja hoor in Peking was het weer prijs. Een ladderzatte Daerden verstoorde een wedstrijd dubbelspel tennis bij de heren tussen Belgique en Argentinië. Het werd zelf zo er dat een van de Argentijnse spelers Nalbandian, “onzen” Daerden publiekelijk terecht wees.
Dus kunnen, we weer juichen beste patriotten. We hebben een gouden medaille, die van zattelapperij.

Jan zonder Land

Nederlands Gasthuis reanimeert geen 70-plussers meer

Bewoners van het St. Pieters en Bloklands Gasthuis in het Nederlandse Amersfoort hebben geschokt gereageerd op een brief die ze van het Gasthuis kregen. Daarin staat dat bewoners ouder dan zeventig niet meer worden gereanimeerd "tenzij iemand duidelijk aangeeft dat wel te willen", zo schrijft vandaag de Nederlandse krant Algemeen Dagblad (AD).

Reanimatie van 70-plussers zou de levenskwaliteit namelijk ernstig kunnen verminderen, staat in de brief. Bewoners en familieleden reageren verontwaardigd in het AD. "Dit lijkt wel een opruimmentaliteit", aldus de dochter van een 85-jarige bewoonster.

De Nederlandse Hartstichting noemt het in een reactie "belachelijk", een leeftijdsgrens te stellen aan reanimatie. De Nederlandse Vereniging voor Klinische Geriatrie bestempelde de aankondiging als "veel te kort door de bocht".

Het verzorgingshuis in Amersfoort zegt dat het beleid is afgesproken in overleg met de cliëntenraad. "Bovendien wil het grootste deel van onze bewoners niet meer gereanimeerd worden", zegt woordvoerder André Zegers in het AD. (anp/ka)

Eerst abortus, dan euthanasie, nu weigeren artsen zelfs al mensen te reanimeren, ... waar stopt dit?

We denken met heimwee terug aan de eed van Hippocrates:

"Ik zweer bij Apollon de genezer, bij Asclepius, Hygieia en Panacea en neem alle goden en godinnen tot getuige, om naar mijn beste oordeel en vermogen de volgende eed te houden:
Ik zal naar mijn beste oordeel en vermogen en om bestwil mijner zieken hun een leefregel voorschrijven en nooit iemand kwaad doen.
Nooit zal ik, om iemand te gerieven, een dodelijk middel voorschrijven of een raad geven, die, als hij wordt gevolgd, de dood tot gevolg heeft. Nooit zal ik een vrouw een instrument voorschrijven om een miskraam op te wekken. Maar ik zal de zuiverheid van mijn leven en mijn kunst bewaren. Het snijden van de steen zal ik nalaten, ook als de ziekte duidelijk is; ik zal dit overlaten aan hen die hierin bekwaam zijn. In ieder huis waar ik binnentreed, zal ik slechts komen in het belang van mijn patiënten.
Mijn leermeester zal ik eren en liefhebben als mijn ouders; ik zal in gemeenschap met hem leven en zo nodig mijn bezit met hem delen, de kunst leren zonder vergoeding en zonder dat daartoe een schriftelijke belofte nodig is; aan mijn zonen, aan de zonen van mijn leermeester en aan de leerlingen die verklaard hebben zich aan de regelen van het beroep te zullen houden, aan hen allen zal ik de grondslagen van de kunst leren.
Al hetgeen mij ter kennis komt in de uitoefening van mijn beroep of in het dagelijks verkeer met mensen en dat niet behoort te worden rondverteld, zal ik geheim houden en niemand openbaren. Moge ik, als ik deze eed getrouwelijk houd, vreugde vinden in mijn leven en in de uitoefening van mijn kunst, maar moge het tegenovergestelde het geval zijn indien ik hem schend.
Ik zal mij verre houden van iedere welbewuste slechte daad en van elke verleiding, in het bijzonder van de geneugten der liefde met mannen of vrouwen, of zij vrij zijn of slaaf."

Bejing 2008

Na Filip Dewinter en Geert Bourgeois keert ook Vlaams minister van Sport Bert Anciaux zich tegen het verbod op regionale en lokale vlaggen op de Olympische Spelen. 'De Vlaamse Leeuw is niet enkel een vreedzaam teken, het is bovendien het officieel erkende symbool en de officiële vlag van de grondwettelijk erkende Vlaamse Gemeenschap', aldus Anciaux. 'De Spelen zijn in de eerste plaats toch een sportief en apolitiek gebeuren?'

De Chinese autoriteiten laten in de stadions enkel vlaggen toe van landen die deelnemen aan de competities. Naast de Tibetaanse zal dus ook de Vlaamse vlag niet mogen wapperen in Peking. Supporters die de Vlaamse Leeuw toch bovenhalen riskeren uit het stadion gezet te worden. Deelnemers kunnen worden gediskwalificeerd. Ook in Wales, Schotland en Noord-Ierland is er kritiek op het verbod.

Eigenheid

'Het lijkt mij vanzelfsprekend dat iedereen zijn eigenheid moet kunnen behouden en uiten, ook tijdens de wedstrijden, op het veld en in de tribune', zegt Anciaux nog. 'Bovendien kan het niet dat het IOC, en het BOIC nog minder, een officieel symbool verbiedt, dat door een democratisch verkozen en gelegitimeerd parlement beslist werd. Dit gaat in tegen elk internationaal rechtsgevoel en rechtsorde. Het IOC staat niet boven de wet.'

Propaganda

Vlaams minister van Toerisme Geert Bourgeois schreef eerder ook al een brief naar de Chinese ambassadeur in Brussel, waarin hij benadrukte dat de Vlaamse vlag geen element van politieke propaganda is. 'Een verbod op de vlag van de grondwettelijk erkende deelstaten van België zou neerkomen op een ontkenning van de institutionele realiteit en van de grondvesten van de Belgische federale staat', schreef de minister nog.

Filip Dewinter, Vlaams Belang-fractieleider in het Vlaams parlement, zei eerder al 'bijzonder verbolgen' te zijn over de regel. 'Het is jammer dat de Vlaamse leeuw tijdens de Spelen op geen enkele wijze aanwezig of voor de kijkers zichtbaar zal zijn', aldus nog Dewinter.

Koning Albert bezoekt in een lagere school het 4e leerjaar.

Het is vakantie voor iedereen, dus de bijdragen zijn van iets lichtere aard.

Ze zijn daar net aan het discussiëren over de betekenis van bepaalde woorden.
De leraar vraagt aan koning Albert II om de discussie te leiden over het woord 'tragedie'.
De koning vraagt aan de klas of er iemand een voorbeeld kan geven van een tragedie.
Een jongen staat op en zegt 'Als mijn beste vriend de straat oversteekt en hij wordt doodgereden is dat een tragedie.'
'Nee', zegt de koning, 'dat is geen tragedie maar een ongeval.'
Een meisje doet ook een poging: 'Wanneer een schoolbus met 50 leerlingen erin, in een ravijn rijdt en iedereen is dood is dat een tragedie.'
'Nee', zegt de koning, 'dat is geen tragedie maar een groot verlies.'
Heel de klas zit stil te kijken maar koning Albert II dringt aan: 'Is er dan niemand die een voorbeeld kan geven van een tragedie?'
In de hoek van de klas zit Jefke. De meester slaat al zijn ogen ten hemel en luistert gespannen wat Jefke zal zeggen!
Bedeesd zegt deze : 'Als een Belgisch legervliegtuig met gans de koninklijke familie aan boord, door een raket van Osama Bin Laden wordt geraakt en daardoor helemaal vernietigd wordt is dat een tragedie.'
'Fantastisch', zegt koning Albert II, 'kun je me ook uitleggen waarom dat een tragedie is?'
'Wel', zegt Jefke, 'omdat het geen accident is en zeker geen groot verlies!!!

'

Jean-Marie Gantois

L'engagement militant

“C’est à son attitude devant les humbles devoirs de la vie quotidienne que la jeune génération, comme chaque génération sera jugée. Au jeune Flamand, à la jeune Flamande il faudra, comme à leurs aînés, la force de supporter l’hostilité sourde et latente, plus pénible souvent que les hostilités ouvertes et déclarées, les vexations mesquines et les sous entendus harcelants comme des piqûres de moustiques plus insupportables que les attaques violentes, à visage découvert, l’incompréhension ou, pis l’animosité de ceux-là mêmes qui devraient être les premiers et les plus empressés à les soutenir et à les suivre, la trahison sans doute, car le militant qui ne la connaît pas, ignore tout du sort qui est normalement celui de l’homme d’action, le désaveu peut-être des siens et la solitude du cœur.”

L'amitié

“Une autre loi doit régir la loi du militant et du mouvement : l’amitié. UT SINT UNUM : qu’ils soient un ! Le vœu suprême laissé par le Christ aux siens avant de les quitter demeure le mot d’ordre destiné à régir toute communauté d’âme et d’action. De bien plus précieux, il n’en est pas que l’union entre tous ceux qui se dévouent à une même cause. Une telle unité, une telle unanimité n’ont pas de prix. Aucun sacrifice n’est trop lourd, aucune forme de l’abnégation trop pénible, quand il s’agit de maintenir l’accord entre militants, entre adhérents.

Certes il importe de veiller à la pureté et à l’intégrité de la doctrine. Mais à cette intransigeance sur le plan des idées doit s’allier la plus fraternelle et la plus large indulgence à l’égard de ceux à qui nous unit la même foi. Les dons les plus divers des hommes les plus dissemblables sont complémentaires. Chacun a ses qualités. L’art du chef et la vertu du bon militant est de voir en chacun des qualités dont personne n’est dépourvu, et non pas les défauts, de retenir en chacun ce qu’il est susceptible d’apporter de positif à l’œuvre commune, de s’attacher non à ce qui sépare, mais à ce qui unit.

Le militant qui entend servir avec plénitude et efficacité prend les hommes comme ils sont, et non pas comme ils devraient être. Jamais sa patience ne se lasse, ni sa mansuétude. Des meilleurs il exige beaucoup – car aux bons on ne demande jamais assez -. Mais il sait que tout le monde n’a pas en soi de quoi s’élever aux cimes. Il ne rebute pas les médiocres, il s’entraîne même, surmontant son dégoût, à supporter le contact des tièdes. Le conseil évangélique pour lui ne perd jamais son actualité. « N’achevez pas de rompre le roseau brisé et n’éteignez pas la mèche qui fume encore ». Du plus indolent et du plus fantasque, il est possible souvent de tirer quelque chose pour le bien de la cause.

Le bon militant, le vrai chef avale de bon cœur les pires couleuvres. Il encaisse les déceptions, ferme les yeux sur les faiblesses et les incohérences, ne tient pas rigueur des petites lâchetés. Seule la trahison ne trouve pas grâce devant lui.”

L'héroïsme

“Ne perdons pas de vue toutefois que l’héroïsme se monnaye dans la vie de tous les jours et de tous les instants. L’héroïsme ne consiste pas à se gargariser de déclarations et de déclamations grandiloquentes, à s’enivrer de rêves, à se promettre, pour un lendemain sans cesse reporté…au jour suivant, d’accomplir de grandes choses… C’est en s’acquittant avec fidélité, courage et rigueur des humbles devoirs quotidiens, que l’on se forge une âme capable de hautes actions, si l’heure un jour en doit sonner. L’héroïsme ne s’improvise pas.

Il requiert au contraire, à l’ordinaire, une longue préparation, l’apprentissage persévérant d’une suite ininterrompue d’efforts. « La vie simple, aux travaux ennuyeux et faciles, est une œuvre de choix qui veut beaucoup d’amour ».”

Abbé Jean-Marie GANTOIS
Testament Spirituel

http://flandre.novopress.info/

Waalse "non" tegen BHK vaccinaties

De vaccinatie tegen baarmoederhalskanker riskeert een BHV-dossier te worden binnen de Belgische preventieve gezondheidszorg, waarschuwen vier hoogleraren.
Ondanks de screeningsprogramma's is baarmoederhalskanker (BHK) in Europa nog steeds de op één na belangrijkste oorzaak van kankersterfte bij vrouwen van 15 tot 44 jaar. Volgens de recentste schattingen (2004) bedraagt het jaarlijkse aantal nieuwe diagnoses van BHK in de Europese Unie (25 lidstaten) meer dan 31.000 en bedraagt het aantal vrouwen dat daaraan overlijdt ongeveer 14.000.

Wereldwijd, en ook in België, kan ongeveer 70 procent van de BHK in verband worden gebracht met een voorafgaande infectie met humaan papillomavirus (HPV) types 16 en/of 18, waartegen ondertussen vaccins werden ontwikkeld. Deze vaccins zijn sinds 2007 op de Belgische markt verkrijgbaar. Beide vaccins hebben een doeltreffendheid van bijna 100 procent. Vaccinatie dient bij voorkeur te gebeuren vóór de leeftijd van het eerste seksuele contact.

Om bovenstaande redenen heeft de Hoge Gezondheidsraad in 2007 aanbevolen om jaarlijks systematisch een jaarcohorte van meisjes van 10 tot en met 13 jaar te vaccineren tegen HPV. Een bijkomende algemene (inhaal)vaccinatie van meisjes tot en met 15 jaar kan potentieel het effect van HPV-vaccinatie vergroten en versnellen, en kan overwogen worden na een gezondheidseconomische evaluatie.

Beide vaccins worden momenteel grotendeels door het Riziv terugbetaald voor meisjes tussen 12 en 16 jaar, dit betekent dat ouders voor hun dochter per vaccindosis zelf ongeveer 10 euro moeten betalen. Een volledige vaccinatie bestaat uit drie dosissen, wat het remgeld voor het totale programma op meer dan 30 euro per kind brengt.

Je kan in België je kind volgens verschillende financieringssystemen laten vaccineren.

Een manier gebeurt via een door de gemeenschappen gratis ter beschikking gesteld vaccin (zoals alle momenteel aanbevolen zuigelingenvaccins). In dit geval wordt door de gemeenschappen een openbare aanbesteding uitgeschreven, en kan elke vaccinproducent meedingen met een aangepaste (veel lagere) vaccinprijs; de interministeriële conferentie (IMC) Volksgezondheid bepaalt dat in een cofinanciering van de gemeenschappen en de federale overheid a rato van respectievelijk 1/3-2/3 van de kostprijs van de vaccins wordt voorzien.

Midden juni 2008 was het met spanning wachten op de beslissing van de IMC of het HPV-vaccin in aanmerking zou komen voor zo'n cofinanciering. De IMC heeft echter geen beslissing genomen maar die uitgesteld tot eind 2008. De Franstalige gemeenschap is immers niet bereid in de aankoop van HPV-vaccins te investeren, ook al betaalt de federale overheid twee derde van de kosten. Zij laten liever het Riziv samen met de gevaccineerde de volle prijs van het vaccin betalen, dan zelf het vaccin gratis aan de doelgroep aan te bieden. De ervaring met andere vaccinaties heeft geleerd dat enkel door gratis vaccinatie een voldoende hoge vaccinatiegraad kan worden bereikt. Begrijpe wie begrijpen kan. Het lijkt een handige manoeuvre van de Franstalige Gemeenschap om vaccins vanuit het federale budget te laten betalen, zonder eigen inbreng vanuit de gemeenschapskas.

Door het 'non' van de Franstaligen, ziet Vlaanderen elke mogelijkheid om zelf te kiezen voor de meest economisch attractieve oplossing aan zich voorbij gaan. De Vlaamse Gemeenschap is immers bereid te investeren in preventie, en starten van een algemene HPV-vaccinatie van 12-jarige meisjes in september 2009 is een zeer realistische optie. Nu krijgt Vlaanderen geen enkele kans om de toekomstige cohorte jonge vrouwen tijdig tegen BHK te vaccineren, en moet het vanop de zijlijn toezien hoe zij monddood wordt gemaakt. Men moet de vraag durven stellen wie de politieke verantwoordelijkheid hiervoor wil nemen: de Franstalige Gemeenschap én de federale overheid.

Helaas leren we niet uit de lessen van het verleden. In 1998 liet Magda De Galan (PS), toenmalig minister van Sociale Zaken, weten dat ze afzag van de eerder gemaakte afspraken om zuigelingen tegen hepatitis B te vaccineren, en enkel nog hepatitis B vaccinatie van 11- of 12-jarige adolescenten te overwegen via terugbetaling van het vaccin door het Riziv, naast de vaccinatie van enkele risicogroepen. Ook toen koos De Galan voor de duurste oplossing. De Belgische belastingbetaler zal wel betalen. Mevrouw Onkelinx, 'l'histoire se répète'.

Welke prijs betalen we hiervoor? Hoge vaccinkosten voor een lagere vaccinatiegraad!

Momenteel komen alle meisjes tussen 12 en 16 jaar in aanmerking voor een gedeeltelijke terugbetaling van het HPV-vaccin via het Riziv-circuit. Dat betekent dat het vaccin dient te worden voorgeschreven, afgehaald bij de apotheker, en door een arts te worden toegediend. Voor de eerste 6 maanden van 2008 schat men dat 50 procent van de 15-jarigen gevaccineerd werd. Dit komt neer op Riziv-vaccinkosten van 11,9 miljoen.

Vanuit het perspectief van de volksgezondheid kan je een dergelijk vaccinatieprogramma niet echt een succes noemen: met 50 procent vaccinatiedekking is er moeilijk sprake van een 'universele' vaccinatie. Indien alle meisjes tussen 12 en 16 jaar, die momenteel voor de terugbetaling van de HPV-vaccinatie in aanmerking komen, zich effectief zouden laten inenten, zou dit voor het Riziv een uitgave betekenen van meer dan 87,6 miljoen.

Mits negotiëren van de vaccinprijs en het respecteren van de regels van de vrije markt kan men door een openbare aanbesteding uit te schrijven alle meisjes van 12 jaar tegen HPV vaccineren voor 17,2 miljoen (aan een conservatief geschatte genegotieerde prijs van 100 euro per vaccindosis): voor Vlaanderen zou dit een budget betekenen van 10,3 miljoen, waarvan de Vlaamse Gemeenschap 3,4 miljoen (1/3) zou bijdragen en de federale overheid 6,8 miljoen (2/3). Voor heel België zou de federale overheid met deze cofinanciering via de gemeenschappen jaarlijks 11,3 miljoen uitgeven om alle 12-jarige meisjes tegen HPV te vaccineren. Dit komt erg dicht bij het vaccinbudget dat momenteel wordt uitgegeven om slechts 50 procent van de 15-jarigen te vaccineren.

Er zijn dus geen epidemiologische noch budgettaire redenen om de aanbeveling van de Hoge Gezondheidsraad niet uit te voeren. De politieke wil om dit te doen, blijkt te ontbreken.

Pierre Van Damme en Philippe Beutels (Vaccin- & Infectieziekten Instituut, UA), Karel Hoppenbrouwers (Jeugdgezondheidszorg, KU Leuven), Marc Van Ranst (Microbiologie, KU Leuven)

21 juli

 

 

 

 

 

De drie Narren van Laken

Het staatshoofd der Franstaligen heeft drie personen aangesteld om te bemiddelen in de communautaire crisis: Karl-Heinz Lambertz (PS), Raymond Langendries (CDH) en de beruchte “Ridder” Xavier de Donnea (MR).

Over de eerte: Karl-Heinz, kunnen we kort zijn. Hij is de minister president van de Duitstalige gemeenschap (75.000 inwoners uit de Oostkantons). Het is een wereldvreemde unionist met ideeën uit de vorige eeuw, weggeplukt als het ware uit een museum van madame Tussault.

Maar vergis u niet, het is een keiharde PS’er die het klappen van de zweep kent en onderhorig is aan Rudy De Motte en het slaafje van Elio Di Rupo. Hij zal alleen de staat willen hervormen in de zin van een federale kieskring en het herfederaliseren van bevoegdheden.


De tweede, Raymond is een grijze mus bekend als voormalig kamervoozitter, en burgemeester van Tubeke, vooral geïnteresseerd in voetbal en voor het overige een trouwe vazal van Milquet en konsoorten dus een nieuwe mijnheer “NON”. Het is ook een echte belgicist met heimwee naar de jaren 50 van vorige eeuw.


Nummer drie de “ridder” is echter van een ander kaliber. Het is de gebuisde burgemeester van Brussel en in feite een crypto FDF’er, hartstochtelijk voorstander van “Le tres grand Bruxelles” en het archetype van de oude landadel.

Vergeet niet dat dit heerschap enkele weken geleden in volle crisis aanwezig was op een bijeenkomst van het FDF in de rand, waar de benoeming van de drie FDF burgemeesters en de uitbreiding van Brussel werd geëist en natuurlijk de beruchte corridor.


En deze drie mensen moeten de staatshervorming nieuw leven inblazen? Het is echt belachelijk dat CD&V dit als een goede zet van het staatshoofd beschouwd. Het is duidelijk, het ontslag van Leterme was maar om te lachen, hij wil gewoon verder doen zonder communautair gezeik en de staatshervorming komt er wel van zelf met St Juttemis … dus nooit, ha ha.

Goede Klauwaertvrienden nog nooit was het verraad aan de Vlaamse zaak zo groot.


Dat de lankmoedige Vlaming dit blijft slikken is voor mij onbegrijpelijk.

Zijn we dan toch een klootjesvolk? Ik ben intriest en durf er niet aan denken.

O ja, het parlement mag volgende week geen vertrouwensstemming uitvoeren, het is alsof Leterme vergeten is dat hij zijn ontslag heeft aangeboden, maar ja, ook dat is Belgische democratie.


Jan zonder Land

Leterme valt

"Het overlegmodel op louter federaal niveau heeft zijn limieten bereikt"

"Ook de koning zit in een patsituatie"

Eindelijk is Leterme I gevallen, het kon niet lang meer op zich laten wachten en de deadline die Leterme zichzelf had opgelegd heeft hij ook (niet) bereikt. Het is duidelijk, belgië zit in een totale patstelling. Wie dit land nog een kans op slagen geeft, is rijp voor de psychiatrie. Niemand is nog onder de indruk van een beetje extra crisis in dit land, maar wij willen deze gebeurtenis toch de nodige bombastische bijklank geven en daarvoor hebben we Wies Moens nog eens bovengehaald.


De oude gewaden
Zijn afgelegd
De frisse vaandels
staan strak
in den morgen.
Aartsengelen
klaroenen
den nieuwen dag.

De gordel

zo 13/07/08 17:23 (UPDATE audio) - De niet-benoemde burgemeesters van de faciliteitengemeenten Wezembeek-Oppem, Linkebeek en Kraainem eisen van de organisatoren van de Gordel dat ze geen enkele politieke boodschap uitdragen. Pas dan geven ze toestemming voor de doortocht van de Gordel door hun gemeente.

De burgemeesters François van Hoobrouck d'Aspre, Damien Thiéry en Arnold d'Oreye de Lantremange zullen morgen een brief sturen naar Carla Galle, gedelegeerd bestuurder van organisator Bloso. Daarin zullen ze twee voorwaarden stellen voor de doortocht van de Gordel door hun gemeente.

Op deze plaats staat een flash die audio aanbiedt. Hieronder vindt u de informatie van deze audio en een link naar het fragment.

Thiery: "Geen "Franse ratten, rol uw matten""

De deelnemers (foto: Kris Peeters, Yves Leterme en Eric Van Rompuy tijdens de Gordel in 2006) zouden op geen enkele manier (vlaggen, T-shirts, pamfletten, spandoeken, ...) naar de politieke actualiteit mogen verwijzen.

Anderzijds moeten de organisatoren in het belang van "de bevordering van de universele waarden van de sport" op ondubbelzinnige wijze alle discriminerende praktijken veroordelen en duidelijk het zuiver sportieve karakter van de Gordel tonen.

De burgemeesters vrezen dat "radicale bewegingen de Gordel 2008 weer zullen aangrijpen om bepaalde rechten van inwoners van randgemeenten van Brussel nog meer in vraag te stellen".

De niet-benoemde burgemeesters vragen ook een uitdrukkelijke veroordeling van recente "taalbeslissingen" in Zaventem, Vilvoorde en Overijse. "Daar zijn initiatieven genomen die strijdig zijn met fundamentele vrijheden en rechten uit internationale conventies en de Belgische grondwet", klinkt het.

Als niet aan deze voorwaarden wordt voldaan, zullen de burgemeesters waar nodig aan de politie vragen om de openbare orde te handhaven.

"Ze tasten vrijheid van meningsuiting aan"

Vlaams parlementslid Eric Van Rompuy (CD&V) noemt de voorwaarden van de burgemeesters "een provocatie en een gefrustreerde reactie op de goedkeuring van de Vlaamse wooncode en de rondzendbrief-Peeters".

"Door de doortocht van de Gordel te koppelen aan een verbod om een Vlaamse politieke boodschap te uiten, tasten ze de vrijheid van meningsuiting aan", aldus Van Rompuy.

"Als Vlamingen op hun grondgebied niet meer het recht hebben op een vreedzame manier voor hun mening uit te komen, kunnen we vragen stellen bij de democratische ingesteldheid van de drie burgemeesters."

Volgens Van Rompuy passen de uitlatingen, net in het weekend voor 15 juli, in de strategie van het FDF om de splitsing van BHV zonder een uitbreiding van Brussel ten allen prijze te verhinderen.

Bij deze weten we weer wat te doen op 7 september. Wij vragen onze lezers zeker en vast genoeg vlaggen mee te nemen, en alvast enkele slogans in te oefenen. We hebben het vermoeden dat het gewardeerd zal worden. Aangezien er ook nog geen gordellied is voor dit jaar kunnen we misschien dit gebruiken.

Fransche ratten
Franse ratten, rolt uw matten,
wil naar huis toe keren.
Zegt: “die vrienden, die ons minden”,
of men zal u leren
op de pijpen dansen,
nu hebt gij goê kansen:
Weg gascon, wie de bon, bon, bon,
door ‘t Keizers schoon kanon.
Wilt nu lopen met heel hopen,
zegt: adieu schoon landen.
Pruisen koning, g’hebt uw loning,
Fransen vlucht met schande
van d’Hollandse palen.
‘t Land zal u betalen
met de zon, wie de bon, bon, bon,
door ‘t Pruisen schoon kanon.
Fransgezinden, diep verblinden,
die hun taal verguizen.
Maakt uw paksken, neemt uw zaksken,
want gij moet verhuizen.
‘t Vlaams volk in dez’ landen,
krijgt haar op zijn tanden:
Weg gascon, biribon, bon, bon,
het land uit, franskiljon

De Vlaamse voetbalbond wordt een feit

zo 29/06/08 - Vlaams minister van Sport Bert Anciaux heeft een akkoord bereikt met de Belgische voetbalbond om een Vlaamse bond op te richten. Dat werd bevestigd aan Sporza door Anciaux zelf. De voetbalbond spreekt over een "intentieverklaring".

De bedoeling is dat alle ploegen vanaf derde klasse, samen met de jeugdteams van eerste en tweede klasse, tot de nieuwe liga zullen behoren.

(Belga)

De Vlaamse regering geeft in ruil miljoenen euro's steun. Anciaux houdt jaarlijks 5,5 miljoen klaar voor de liga zelf en voor de clubs.

"Het gaat niet om een splitsing van de voetbalbond", legt Bert Anciaux uit aan Sporza.

"Het belangrijkste is dat alle Vlaamse clubs zich gaan verenigen in een nieuw op te richten federatie. En dat is cruciaal om steun te kunnen verlenen."

"Of de bond gezwicht is voor het geld? Bij de KBVB hebben ze in elk geval begrepen dat ze dit niet konden weigeren."

"Er gaat 2 miljoen naar de liga en twee miljoen naar de clubs, voor de jeugd. Er is 1 à 2 miljoen voorzien voor kunstgrasvelden."

"En daarnaast willen we zwaar investeren in stadions, want daar hebben we nood aan. We zijn aan het praten met Brugge, Gent en Antwerpen."

"Intentieverklaring"

De bedoeling is om vanaf januari 2009 met de nieuwe Vlaamse liga te starten.

(Belga)

"We gaan nu in een werkgroep uitzoeken hoe we alles kunnen concretiseren", zegt KBVB-woordvoerder Nicolas Cornu.

"Er is een intentieverklaring goedgekeurd. Het principe is dat er 2 liga's komen (een Vlaamse en een Franse, red), maar dat er op sportief vlak niets verandert", klinkt het bij de voetbalbond.

Zo zouden derde klasse en de reeksen in bevordering niet "geregionaliseerd" worden.

Volgens de KBVB is de nieuwe structuur vooral nodig om aan de decreten te voldoen. Eind 2008 moet de hervorming rond zijn.