“Et pour les Flamands la meme chose” Only in Belgium

Vandaag heeft Verhofstadt een campagne van € 1 000 000 gelanceerd om het imago van belgië toch nog te redden.

Al snel kom je het vertrouwde belgicistische propaganda tegen. Deze surrealistische staat wordt nogmaals de hemel in geprezen met de bekende Pijp van Magritte.

Dat men echter zo ver zou gaan dat men het pour-les-flamands-la-même-choseprincipe zouden toe passen hadden we echter niet verwacht.

Als we naar de site http://www.invest.belgium.be/ surfen krijgen we verschillende opties te zien waaronder “invest in Wallonia” en “invest in Flanders”.

Invest in Wallonia

“Alongside the federal government's fiscal measures, Wallonia supports businesses through incentives, auxiliary measures and premiums. It also provides support for recruitment, training, logistics and research and development. In Wallonia , these incentives are enshrined in a special plan to comprehensively revitalise the economy. If you wish to invest or set up a business in Wallonia , then visit www.investinwallonia.be to learn more about all the available opportunities.”

Voor Vlaanderen heeft men er niets beter op gevonden dan de tekst voor Wallonie te kopieren en af en toe de naam Wallonia in Flanders te veranderen.

Invest in Flanders

“Alongside the federal government’s fiscal measures, Flanders supports businesses through incentives, auxiliary measures and premiums. It also provides support for recruitment, training, logistics and research and development. If you wish to invest or set up a business in Wallonia, then visit www.investinflanders.be to learn more about all the available opportunities.”

Het feit dat dezelfde beschrijving voor Vlaanderen als voor Wallonië wordt gegeven zegt veel over de informatie die nieuwe investeerders van deze site kunnen halen.

Herald Tribune spot met België

18.12.2007 13.52u - De gezaghebbende Amerikaanse kranten ‘The New York Times’ en de ‘Herald Tribune’ drijven de spot met de Belgische crisis. “Een Belgische regering? Het zou leuk zijn er een te hebben, maar essentieel is het niet”, schrijft Roger Cohen smalend.

Cohen vat België gevat samen als een surrealistische grap. “België’s favoriete zoon van het surrealisme, René Magrite, werd beroemd met zijn schilderij van een appel met het onderschrift “dit is geen appel”. Hetzelfde deed hij ook met een pijp. Vandaag zou hij gemakkelijk een schets van zijn geboorteland kunnen maken met het bijschrift: “Dit is geen natie”… Cohen gaat nog een stapje verder en haalt ook Guy Verhofstadt door de mangel. De ‘ontslagnemende’ premier die ‘ontslag nemen’ herdefinieerde door aan te blijven. “Magritte zou hem schilderen en erbij gezet hebben: “dit is geen vertrekkende leider”. Surrealisme is dagelijkse kost in België”.

De Amerikaanse journalist vertelt hoe een leraar de overbodigheid van België aantoonde door het land, compleet met koning en financiële put, te koop zette op eBay. De man kreeg een bod van om en bij de 15 miljoen dollar. “Dat was op dag 100 van de politieke crisis. België is nu niet ver meer af van dag 200. De Italiaanse politiek lijkt plots een toonbeeld van stabiliteit.”

Cohen citeert een Franstalige politicologe die ervan overtuigd is geraakt dat een splitsing van België stilaan onvermijdelijk is geworden. “Het is een feit dat Vlaanderen het heft in eigen handen wil nemen. Nederlandssprekenden, lang de ‘underdog’ in een land dat niet eens een Vlaamse universiteit had tot in 1922, zijn het beu om hun Franssprekende landgenoten te blijven subsidiëren. Het succes van de anti-immigratie en separatistische partij Vlaams Belang (‘Flemish Interest’) is de onmiskenbare uitdrukking van de groeiende wens om op eigen benen te staan.”

De Herald Tribune-redacteur citeert ook Alex Salmond, voorman van de Schotse nationalisten (SNP) en eerste minister van Schotland: “De beste positie is vandaag weggelegd voor kleine landen in een grotere economische entiteit en handelsmarkt. Dat is waarom wij een onafhankelijk Schotland willen binnen de Europese Unie.” Hetzelfde geldt ook voor Vlaanderen .

“Vlaanderen? Schotland? Brussel zoals Singapore een soort stadstaat? Wallonië? Kosovo? De kaart van Europa ligt lang niet vast”, schrijft een opmerkzame Roger Cohen, die Amerika aanmaant rekening te houden met de snel wijzigende politieke toestand in Europa. “Het zal van Amerika flexibiliteit en verbeeldingskracht vragen om de essentie van de Belgische crisis te begrijpen: namelijk dat dit niet noodzakelijk een ‘crisis’ is”. De Herald Tribune en de New York Times zijn geen flutkrantjes. Het stuk geeft aan dat – ook in het buitenland – de geesten rijpen. In wezen heeft men daar al afscheid genomen van België. En dat is goed nieuws voor al wie strijdt voor een onafhankelijk Vlaanderen!

bron: Vlaams Belang

“Vlaanderen kan maar beter op alle scenario’s voorbereid zijn”

DaVa in ’t Pallieterke, november 2007

Een hele generatie studenten werd door Eric Suy in het internationaal recht ingewijd. Hij was ook dertien jaar lang adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties. Dat hij er vandaag al enkele jaren emeritaat opzitten heeft, weerhoudt hem er niet van nog steeds een aandachtige waarnemer te zijn. Zijn deskundigheid maakt van hem de geknipte persoon om enkele brandende onderwerpen te overschouwen.

We treffen professor emeritus Eric Suy tussen twee buitenlandse reizen. Nog maar net is hij terug van enkele weken Wenen – zijn echtgenote is Oostenrijkse - of hij staat op het punt om voor anderhalve maand naar de Verenigde Staten te vertrekken waar zijn dochter woont. Kan men zich een meer typische levenswandel inbeelden voor deze academische grijze eminentie van het internationaal recht én voormalig adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties?
Het internationale gebeuren volgt hij op de voet. Maar ook wat in eigen land gebeurt, draagt zijn belangstelling weg. Jarenlang was hij voorzitter van de VTB-VAB en ook hij plaatste onder het fel besproken Warande-manifest zijn handtekening. Zonder er al te veel mee in de kijker te lopen, verhult hij ook niet een N-VA-lidkaart op zak te hebben.

Enig sektarisme is hem vreemd. Enkele jaren geleden werd hij door het toenmalige Vlaams Blok voorgedragen als lid van de Raad van Bestuur van het net opgerichte Vlaams Vredesinstituut, een onafhankelijke instelling aan het Vlaams parlement dat wetenschappelijk onderzoek over vredesvraagstukken uitoefent. Dat zorgde voor heel wat gemor bij zijn partij, maar Suy bleef er rustig bij. “Ik ben lid van de N-VA, niet van het Blok”, benadrukte hij, waarmee de kous af was. N-VA beschikte op dat ogenblik niet over een fractie in het Vlaams Parlement waardoor het niemand voor deze functie kon voordragen. Het Vlaams Blok wel. Ach, een dergelijke politique politicienne zal wel klein bier zijn voor iemand die dertien jaar lang in de hoogste regionen van de VN vertoefde.

Wonen, dat doet hij nog niet zo lang in Knokke. Daarvoor betrok hij een ruim appartement vlakbij de Brusselse Louizalaan. “We wonen nu kleiner, met als gevolg dat ik heel wat boeken heb moeten weggeven”, legt hij uit. De typische bekommernis van een academicus.

‘t P: Als u het goed vindt, nemen we een aantal internationaalrechtelijke kwesties onder de loep. Het is de voorbije maanden al enkele keren geopperd: als Vlaanderen zich zou afscheiden komt het in de kou te staan en zal een soort van Waals-Brusselse opvolgersstaat ontstaan. Klopt deze stelling?

E.S.: Gedeeltelijk wel. Het klopt inderdaad dat als er sprake is van een secessie, en Vlaanderen zich onafhankelijk verklaart, er een soort rompstaat België ontstaat. België zal dus als internationale entiteit blijven bestaan, zij het gevoelig kleiner dan vandaag. De nieuwe Vlaamse staat zal zich inderdaad moeten manifesteren op het internationale toneel en op zoek gaan naar internationale steun en erkenning bij de VN. Die Belgische rompstaat is immers opvolger van alle verdragsrechtelijke verplichtingen van het huidige België. Dat net het grootste deel van het land weggaat, verandert hier niets aan. Bij de onafhankelijkheid van Brits-India werd India de opvolgersstaat en niet het kleinere Pakistan. Ook Rusland werd de opvolgersstaat van de USSR. Maar zoals gezegd: grootte en getal is hier van secundaire orde.

‘t P: Met alle respect, maar gaat deze vergelijking wel helemaal op? Principes zijn één zaak, er is toch de realiteit op het terrein? Vlaanderen is er toch wel anders aan toe dan Rusland of de Balkanlanden begin jaren negentig?

E.S.: “Dat klopt, en tot nog toe sprak ik enkel over de VN. Er is ook de EU, dat toch een groter ingrijpen op ons politiek en maatschappelijk gebeuren heeft. Ik denk niet dat men hetzelfde principe analoog kan toepassen. Want wat zou dit betekenen? Dat Vlaanderen door haar onafhankelijkheid plots een grijze zone wordt? De euro is hier de munt, zou die onafhankelijkheid hier verandering in brengen? Dat is toch te gek om los te lopen. Je kunt Vlaanderen toch niet vergelijken met een kandidaat-lidstaat? Wij zijn al sinds jaar en dag in de Unie verankerd. Een dergelijk voorval heeft zich trouwens nooit voorgedaan binnen de EU. Nog nooit heeft een bestaande lidstaat te kampen gehad met een secessie, waardoor van geen enkel precedent sprake is.”

‘t P: U gaat daar erg rationeel mee om. Maar de mentaliteit aan de top van de EU-pyramide kennende, kan men zich de vraag stellen in hoeverre zij dit ook zullen doen als het zich zou voordoen...

E.S.: Wel, maakt u eens de vergelijking met de implosie van Joegoslavië. Uit angst dat een amalgaam zou gemaakt worden met de drama’s die zich daar afgespeeld hebben, durft men dit vaak niet te doen. Wat zich daar op het vlak van staatsvorming en erkenning van nieuwe staten voorgedaan heeft, is in meer dan één opzicht interessant. ‘Europa’ heeft landen als Slovenië en Kroatië vrij snel erkend. Die erkenning werd enkel gekoppeld aan de vereiste om hun minderheden te erkennen. Binnen de 24 uur hadden ze hiermee ingestemd en dit volstond. Het is niet toevallig dat men deze minderhedeneis stelt. Reeds in de 19de eeuw toen Roemenië zich van het Ottomaanse Rijk verzelfstandigde, deden de toenmalige Europese grootmachten hetzelfde.

‘t P: Moet men zich in het voorbeeld van de Balkan niet hoeden voor andere factoren. De pro-Kroatische houding van Duitsland bijvoorbeeld. Frankrijk kent dan weer eerder een pro-Servische traditie?

E.S.: Zonder twijfel speelde dit een rol. Ook het feit dat Rusland – en dat is toch wel de meest voor de hand liggende bondgenoot van de Serviërs – toen ontzettend zwak stond was een belangrijk gegeven. Dat Rusland vandaag weer in omgekeerde richting evolueert, laat vermoeden dat de dingen niet meer zo vlot zouden kunnen verlopen dan toen. Internationaal lobbyen heeft zo zijn nut.

‘t P: U had het over respect voor de minderheden. Het spook van het minderhedenverdrag dat de Franstaligen mordicus goedgekeurd willen zien, schuilt om de hoek...

E.S.: Ik wou er net toe komen. De standpunten hierover zijn gekend. Vlamingen zijn tegen, de Franstaligen zijn voor en de Duitstaligen staan er eerder onverschillig tegenover. Begrijpelijk ook, ze zijn geen minderheid, maar beschikken voor een bevolking van om en bij de 70.000 over een eigen grondgebied en zelfs een parlement. De positie die politiek ingenomen wordt is één zaak, de juridische kant is een andere. Het gaat hier om een Raamakkoord, wat wil zeggen dat door het goed te keuren er nog niets van kracht is. Wel moeten de bepalingen van zo’n Raamakkoord door nationale wetgeving geïmplementeerd worden. En of dat uiteindelijk zal gebeuren? Toch is het een doos van Pandora die maar beter gesloten blijft. In België is steeds de stelling verdedigd dat er geen nationale minderheden zijn. Wel regionale minderheden, maar daar hebben we het nu niet over. De Joodse gemeenschap van pakweg 5.000 tot 6.000 zielen is een voorbeeld van zo’n regionale minderheid.
Men moet ook de context van dit Raamverdrag goed begrijpen. Dit is op maat gesneden van Oost- en Midden-Europa met een complex minderhedengegeven waar verschillende oorlogen zijn uitgevochten. Dat is een situatie die in de loop van de 19de eeuw ontstaan is toen het Ottomaanse Rijk begon te verbrokkelen. Dit gegeven staat haaks op het West-Europese verhaal. Trouwens, en dat is toch geen onbelangrijk argument, heel veel landen van de meer dan vijftig leden van de Raad van Europa hebben dit Raamakkoord niet ondertekend. Buurland Frankrijk, om er slechts één te noemen.

‘t P: De soep wordt niet zo heet gegeten als ze opgediend wordt?

E.S.: Nee, maar we moeten alert blijven! Mochten we in het kader van een of ander compromisakkoord de Franstaligen toestaan eigen onderwijs in de Rand in te richten, zou dit een impliciete erkenning van een minderheid inhouden. Zo staat het in het Raamakkoord. En dat is juridisch dus toch wel gevaarlijk. In 1967 is er voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg een zaak van enkele Franstaligen voorgekomen. Zij vonden zich gediscrimineerd omdat de overheid in Vlaanderen enkel in Nederlandstalig onderwijs voorzag. Het Hof stelde hen in het ongelijk: de onderwijstaal is de taal van de regio en wie dat in andere taal wil verschaffen, moet dit op privébasis doen. Van discriminatie was m.a.w. geen sprake. Vandaag zouden ze met het Raamakkoord willen omzeilen wat het Hof veertig jaar geleden beslist heeft.

‘t P: Er is een stelling van een notoire belgicist als professor Van Parijs die luidt dat bij Vlaamse secessie hele delen van Vlaams-Brabant onder internationale curatele zullen komen te staan. Klinkt toch wat onwezenlijk?

E.S.: En of (lacht). Alsof het hier Kosovo is en de blauwhelmen door de straten moeten patrouilleren. Ik heb de stellige indruk dat heel wat Franstaligen de Vlamingen angst trachten in te boezemen voor dergelijke scenario’s, terwijl zij net degenen zijn die er het meeste mee dreigen in te schieten. Het verdwijnen van België zou een verarming voor Vlaanderen zijn? Kom, laat ons even ernstig blijven. Dit beweren terwijl Vlaanderen zich blauw betaalt, is gewoonweg grotesk. Het doet me wat denken aan wat ik in de jaren 70 in Le Monde las naar aanleiding van een koninklijk bezoek aan Frankrijk: ‘België is een mythe die zich achter de monarchie verschuilt’.”
DaVa

Voorbereid zijn, dàt is de boodschap

Bij het uiteenvallen van Joegoslavië sloten Servië en Montenegro een akkoord waarin gestipuleerd werd dat ze als twee entiteiten optraden. Na drie jaar zou er een volksraadpleging komen om te beslissen of samen verder scheep werd gegaan. Dit gebeurde, en men besloot dat de paden zich zouden scheiden. De wereldopinie gaf geen kik. Dat is een interessant scenario, zeker voor ons land. Want wat betekent confederalisme? Twee zelfstandige staten die beslissen bepaalde dingen samen te doen. Het leger, financiën, dat soort van zaken. Voor al het overige dragen deze zelfstandige staten de volle verantwoordelijkheid.
Nu, als buitenlandse voorbeelden ons iets leren, is het zonder twijfel dat we goed voorbereid moeten zijn. Ongeacht welk scenario zich zou kunnen voordoen. Nauwelijks enkele maanden nadat de Duitse eenmaking een feit was, kwam men met een omslachtig rapport van 350 pagina’s op de proppen. Dat document was het resultaat van een grondig studiewerk: jaren eerder al – en ik benadruk: jaren - was men beginnen onderzoeken welke juridische documenten van de DDR in een verenigd Duitsland bruikbaar waren en wat overboord gegooid moest worden. Echt indrukwekkend was dat. Men had zelfs al autonummerplaten gereserveerd voor de diverse regio’s in het Oosten. Al deze zaken zaten in de schuif en moesten er gewoon uitgehaald worden als het moment aangebroken was.
Om u een ander voorbeeld te geven waarom men maar beter goed geïnformeerd kan zijn. Het devolutieakkoord van voormalig Joegoslavië – zo’n 34 pagina’s lang – bevat ettelijke afspraken waar men op het eerste zicht niet onmiddellijk aan zou denken. Wat gebeurt er bij de afscheidingen met de tegoeden van het land bij de Bank voor Internationale Betalingen in Bazel? En hoe is het gesteld met de tegoeden van bijdragen bij het IMF of de Wereldbank? Over dat akkoord is zes jaar onderhandeld. Bij de Belgische afscheiding was negen jaar nodig om een akkoord met Nederland te sluiten.
In deze precedenten zit een andere les: geduld kan op dergelijke momenten een erg mooie deugd zijn. Niet overhaast te werk gaan, is eveneens de boodschap.

Independence for Flanders: Good for Democracy, Good for Europe

This is the text of a lecture which John Laughland, the European Director of the European Foundation, held last Saturday in the Belgian federal parliament building in Brussels

The question of the break-up of Belgium is no longer taboo in the Western European press. On the contrary, it is discussed openly as a possible, even likely future event. Most recently in The Guardian on 13th November 2007, Jon Henley wrote that the break-up seemed inevitable (even though he personally opposes it) while of course The Economist had written a similar thing in September.

The independence of Flanders has therefore become a matter of mainstream political debate.

What will the attitude of the rest of Europe be to the break-up of Belgium? As one surveys the geopolitics of post Cold War Europe, one can say only that one is struck by the double standards with which the EU and the US treat the question of national independence.

On the one hand, since 1991, no fewer than fifteen new states have emerged on the European continent as a result of secessionist movements (Latvia, Estonia, Lithuania, Belarus, Ukraine, Moldova, Russia, the Czech Republic, Slovakia, Serbia, Montenegro, Croatia, Slovenia, Bosnia-Herzegovina, Macedonia). Powerful countries in the West worked actively for the break-up of Yugoslavia and the Soviet Union, and of course their efforts were successful. This is in spite of the fact that those states, unlike Belgium, were essentially united by a common language.

Now, indeed, the European Union is actively supporting a sixteenth secession, that of Kosovo. Following the election victory of the PDK in Kosovo’s parliamentary elections on Sunday 18th November – a party led by the former head of the Kosovo Liberation Army, Hashim Thaci – it is inevitable now that Kosovo will declare independence at some point between 10th December, when the deadline expires for the talks with Belgrade at the UN, and the end of the year.

The West has egged the Kosovo Albanians on, saying that it will recognise an independent Kosovo if the Albanians do indeed proclaim their independence. Such a move will represent a flagrant breach of international law, since the status of Kosovo as part of Serbia is governed by a U.N. Resolution passed in 1999.

The independence of Kosovo of course follows the secession of Montenegro from Serbia-Montenegro in June 2006, even though Serbs and Montenegrins are one and the same people, speaking the same language and sharing the same religion and history.

On the other hand, the West opposes secessions when they do not suit it geo-politically. Bosnia-Herzegovina is a case in point. When the Prime Minister of Republika Srpska called in September 2006 for a referendum to be held on the secession of Republiak Srpska from Bosnia-Herzegovina, the international community’s “High Representative” said that he would sack him unless he backed down. He did, but there is even now a crisis in Bosnia, as the new High Representative is trying to abrogate important parts of RS’ autonomy. Bosnia is an EU colony – the 16,000 soldiers still stationed there (twelve years after the end of the war) are part of an EU military force – and the EU clearly does not want its territory to be divided.

The same goes for Transnistria in Moldova. Even though that territory voted by a massive majority in September 2006 for continued independence from Moldova, the West refused to recognise the results of that referendum. Indeed, Europe’s main election-monitoring body, the OSCE, refused even to observe the poll saying that “The OSCE does not support a unilateral referendum questioning Moldova's territorial integrity.” The author of that quotation is none other than the then OSCE chairman, the Belgian Foreign Minister Karel de Gucht. This is in spite of the fact that the legal reason why Moldova seceded from the USSR is that it revoked the Molotov-Ribbentrop Pact of September 1939, by means of which Bessarabia was annexed to the USSR. But that annexation also involved the annexation of Transnistria to what became the Moldovan Soviet Socialist Republic, to which it had never previously belonged.

Further afield, the West also opposes independence movements in Georgia (South Ossetia and Abkhazia) and Azerbaijan (Nagorno-Karabakh) even though these territories, like Transnistria, have been independent for well over a decade.

The reasons why the West opposes secession in Moldova, Bosnia and elsewhere are geopolitical and ideological. The EU wants to extend its writ deep into historic Russian territory and that is why it is not prepared to see Moldova divided. In the case of Bosnia, that artificial state was elevated, during the Yugoslav war, to an icon of multiculturalism (even though Yugoslavia itself had of course been a multi-ethnic state, as Serbia is today).

In my view, Europe will oppose the break-up of Belgium for the same reasons.

Of course there is no question that an independent Flanders could be a viable state. In terms of population, Flanders is bigger than the historic nation-states Denmark, Norway and Ireland, as well as than the more recently created states Slovakia, Slovenia, Estonia, Latvia, Lithuania, Bosnia-Herzegovina, Croatia, Macedonia, Cyprus, Malta – and obviously Luxembourg.

There is no question that Flanders has the requisite historic identity to constitute a sovereign state. It certainly has more claim to historical existence than Bosnia, an artificial state being held together as a last experiment in multi-nationalism. Flanders has exactly the same historic basis for a claim to independence as Slovakia, Cyprus or Croatia (and, as I say, it is bigger than all three states). The English often joke and say “Name ten famous Belgians” and the list usually peters out after the fictional characters Tintin and Hercule Poirot. But it is obvious that you would have difficulty keeping the list to ten if you were asked to name famous Flemings - Rubens, Van Eyck, Memling and Hieronymous Bosch, for starters. Compare this to the thin or non-existent historical background of Estonia or Slovenia.

The reason why the break-up of Belgium will be opposed by Europe is that it will not serve the cause of European integration. With the partial exception of Czechoslovakia, the break-up of multi-ethnic states in Eastern Europe has helped Europe integration – on the basis of “divide and rule”. Small bogus states with no real political existence provide good “lobby fodder” in the Council of Ministers – they take the EU’s money and vote how they are told. It is obvious that very few of the secessions in Europe since 1991 have occurred as a result of a desire for real independence, or else the new states would not immediately have joined the EU and NATO. You can see this very clearly in the case of Montenegro, which will apply to join the EU within less than two years after becoming independent. Having adopted the euro in 2002, Montenegro has just signed a “Stabilisation Agreement” with the European Union. This Stabilisation Agreement is itself 680 pages long - quite a lot of legislation for a country of barely 600,000 people (Montenegro is just one and half times the size of the city of Antwerp) but of course nothing in comparison to the 80,000 pages of primary EU legislation which Montenegro will have to adopt when it joins the EU, which it hopes to do very soon.

On the contrary, the break-up of Belgium would show that the fault-line which is at the heart of the European project runs right through the EU’s very capital. That fault-line is the contradiction between democracy and supranationalism. Flemings of course understand that a supranational state is inimical to democracy, and that it destroys it. The larger nations of Europe do not understand this because they are relatively influential within the EU and because the prominence of their national political life obscures the fact that they are, in fact, governed by the EU, which is a totally undemocratic and even anti-democratic organisation.

There is not time in a short speech to rehearse the arguments about why the EU is undemocratic. Everyone knows that the main decisions are taken in secret by the unelected Commission and the unaccountable Council of Ministers. National parliaments are systematically emasculated by the EU, which gives governments the right to make laws, in secret. The fact that the defunct European Constitution is even now being re-introduced, having been rejected in referendums in France and the Netherlands in 2005 (two founder member states of the EU) shows that the EU is prepared to override the results of democratic direct polls in order to achieve its aims. Democracy is actively suppressed by European integration.

The break-up of Belgium would be a highly symbolic of this fatal flaw. The EU is of course based on the historic reconciliation between the old countries of the original Holy Roman Empire – France, Germany, Italy and the Low Countries. The specifically Franco-German aspect of this reconciliation is mirrored in microcosm in the coexistence of the Flemings and Walloons within Belgium. Many Belgian leaders including the late King Baudoin indeed said that the EU was a sort of Greater Belgium. The collapse of the Belgian model would be an event of immense significance and would, in my view, deliver a further blow to the already faltering project of European integration.

It would be essential, in my view, that an independent Flanders do not, therefore, immediately apply to re-join the EU, but that instead it negotiate its own terms of association, confining the ultimate deal to the obvious things which people like about the EU – free travel without passports, freedom of trade – and refusing to sign up to any of the EU treaties themselves. All of these treaties, starting with the Treaty of Rome, provide for the vast majority of legislative power to be transferred to the EU. All new member states have to adopt the totality of the so-called acquis communautaire (more than 80,000 pages of primary legislation) and therefore any state which signs such a treaty is no longer independent in any real sense. Of course the centralisation of power will increase only further with the reform treaty, in which states will lose further powers including over immigration. That treaty, indeed, contains a “enabling clause” which allows the EU to increase its own powers indefinitely and so further centralisation is inevitable.

There is therefore no point Flanders being independent of Belgium if it is not independent of the EU too, for otherwise it would only exchange the rule of Brussels for the rule of Brussels. The “Europe of the regions” model is a trap which would only make Flanders into a sort of Wallonia, the recipient of EU aid in return for political compliance in everything.

There are plenty of precedents in Europe for such a free association with the EU. For free travel, Norway and Iceland (neither of which belongs to the EU) both belong to the Schengen system which allows free travel without passports. Switzerland has signed extensive bilateral trade treaties with the EU which do not compromise its national sovereignty. As far as the currency is concerned, there are countries which belong to the EU which do not use the euro (the UK, Denmark and Sweden, plus the new member states except Slovenia which adopted it this year) and there are non-EU states which do, like Montenegro.

The European Union now displays all the worst characteristics of Belgium itself: an impossibly complicated institutional structure which is kept that way deliberately in order to serve vested interests; an opaque and deliberately undemocratic decision-making process; a vast system of internal financing which is used to pervert the political process by buying off certain powerful interest groups; and of course rampant corruption. By showing up the Belgian model itself as a lie, the independence of Flanders would provide a great service to democracy and to the whole of Europe. Flanders, indeed, could show the way for other countries whose people would also like to leave the EU.