Het spook van de federale kieskring

Enkele politici en academici haalden het in hun hoofd weet ik veel hoeveel maanden geleden -de feiten doen er niet toe- iets uit hun hoed te toveren dat zij "een federale kieskring" noemen. Het voorstel is eigenlijk té pervers om te behandelen, maar het idee heeft de nota verhofstadt gehaald en het idee zal wel nog een aantal weken door de media spoken...

Het federale misbaksel belgië zoals het nu bestaat is het resultaat van jarenlange strijd. Het is de oorzaak van een (zoveelste) schisma binnen de Vlaamse beweging, van verkiezingsoverwinningen van de geëxplodeerde Volksunie en jarenlang geleuter en gemarchandeer. Het misbaksel is er nu, maar zal er -als het van ons afhangt- niet zomaar komen: liever een federaal misbaksel dan een misbaksel dat wel de naam "federaal" draagt, maar unitair is.

Enkele wereldvreemde academici gaan de jarenlange Vlaamse ontvoogdingsstrijd nu toch niet allemaal ongedaan maken door een hersenspinsel dat zij geconstrueerd hebben tijdens één van hun waarschijnlijk onwaarschijnlijk leuke bijeenkomsten van de politiek correcte paviapoliticologen.
Ik kan het mij al zo voorstellen hoe zij tot de draak van de federale kieskring zijn gekomen: na het drinken van hun muntthee en het eten van hun biologische droge koekjes en wie weet het inhaleren van farmaceutisch zeer verantwoorde dampen, zagen zij meer dan roze olifantjes, zij zagen een federale kieskring. Deze kieskring zou als een dam opgeworpen worden tegen het malafide, extreem-rechts, onverdraagzaam Vlaams-nationalisme, de waarlijke duivel.
De secretaris en woordvoerder van de politicologische bende nam terstond een pen ter hand en schreef onmiddellijk een technische uitvoering van de federale kieskring. "Haha," het zou de nationalistische honden leren !
Een bevriende krant publiceerde het uiteraard onmiddellijk en de bevriende pers zorgde er meteen voor dat het op de politieke agenda kwam, want enkele bevriende politici namen het idee van de onfeilbare politicologen alvast heel graag onder de arm.

De bastaard staat nu op de politieke agenda en dreigt wet te worden.
De federale kieskring zou in geen geval een dam opwerpen tegen het Vlaams-nationalisme, maar zou wel een nieuwe hindernis kunnen worden, waar we nog voor jaren mee opgescheept zouden kunnen zitten, op weg naar de Vlaamse staatsvorming.

Kort de tegenargumenten op een rijtje...

• Dat de federale kieskring Vlaamse verkozenen zou opleveren is een fabeltje: lees het voorstel van de Pavia-groep er maar op na: "Kiest men voor de Kamer, verdient het aanbeveling om de evenredigheid van de vertegenwoordiging voor de provinciale kieskringen niet aan te tasten en om dus het aantal provinciale gekozenen gelijk te houden. Dit vanuit een bezorgdheid over proportionele vertegenwoordiging."
• Er moet geen paspunt betaald worden voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde !
  
• Een federale kieskring breidt het probleem Brussel-Halle-Vilvoorde uit tot heel Vlaanderen.
• Het idee gaat in tegen de "belgische logica". De grondwet verdeelt het land in taalgebieden.
• Er zijn twee totaal verschillende publieke opinies.
• De burger vraagt hier niet om, maar wel om meer Vlaamse bevoegdheden... Wie heeft er de verkiezingen gewonnen met welk programma? Enkele academici met het idee van de federale kieskring? NEEN
• Er zijn geen federale partijen in dit land
• "Sommige Vlaamse academici verdedigen het idee van een federale kieskring met het argument dat die de federale politici een grotere legitimiteit zou bezorgen. In een federale kieskring zouden bepaalde gekozenen immers verantwoording moeten afleggen aan alle Belgische kiezers, terwijl nochtans de andere gekozenen, van dezelfde partij, slechts tegenover de kiezers van hun provinciale kieskring verantwoording verschuldigd zouden zijn. Maar als we deze redenering doortrekken, zouden we tegelijk alle provinciale kieskringen moeten afschaffen en voor de federale verkiezingen alleen nog een federale kieskring mogen overhouden. Want enkel politici die door alle Belgen kunnen verkozen worden zijn in deze logica legitiem verkozen" Geert Bourgeois
• "Trouwens, wie zich absoluut geroepen voelt om democratische verantwoording af te leggen in het andere landsdeel, kan dat vandaag ook. Elke Belg is vrij om te kandideren in een kieskring naar keuze. Waar wachten sommigen nog op? De verdedigers van een federale kieskring zien nog iets over het hoofd: de afstand tussen de burger en de politiek zou in een federale kieskring gigantisch zijn, het democratisch deficit navenant. Nochtans is het precies dat democratisch deficit dat de pleitbezorgers van een federale kieskring zeggen te willen bestrijden." Geert Bourgeois

• De federale kieskring is een hinderpaal op weg naar de Vlaamse staatsvorming.

Weg met de bastaard !
En de vrienden-professoren raad ik in het vervolg aan om wijn te drinken...

In vino veritas.

Nota Verhofstadt: dertien zwarte plekken

De Franstaligen zijn ontevreden over de staatshervormingsnota van Guy Verhofstadt ('Verslag aan Koning Albert II over de hervorming van de instellingen')

Tactici zijn het altijd geweest, die Franstalige. Verontwaardiging plaatsen ze met snelheid tegenover de reacties van Vlamingen die - niet zelden in slaap gesust door nogal wat commentatoren met een hoog Guy-gehalte - wat later op gang komen.

Het zijn de Vlamingen die best alert zijn. Een eerste blik op de dertien ongelukken van Verhofstadt.

De nota Verhofstadt is een tactisch wapen in handen van Verhofstadt en Open VLD. De kritiek van de Franstaligen was voorspelbaar, de matige en trage Vlaamse reacties evenzeer.

De Vlamingen kunnen best een grondige analyse maken van de voorstellen en denkpistes van de premier, en wel om volgende redenen:

1. Het hele document illustreert de hopeloze ingewikkeldheid van het Belgische staatsbestel. De suggesties van Verhofstadt, weer goed op dreef met allerlei abstracte begrippen en hoge verwachtingen over ‘onderhandelde oplossingen’ maken het zo mogelijk nog ingewikkelder.

2. In tegenstelling tot wat hij laat uitschijnen, gaat hij uit van het afblokken van een grote staatshervorming en derhalve van het negeren van het verkiezingsprogramma van het Kartel.

3. Het gaat uit van het compleet afsluiten van de weg naar een verregaand confederalisme of een Vlaamse staatsvorming en derhalve van het afblokken van het verkiezingsprogramma van respectievelijk Dedecker en van Vlaams Belang

4. Voorstellen inzake homogenere bevoegdheden staan vol met uitzonderingen, koppelingen van het ene dossier aan het andere, sfumato-begrippen (convergentiecriteria, dubbele aanpak), halfslachtige oplossingen (‘inschakelingsbonus’), uitzonderingen, halfslachtige overdrachten.

5. Het meest essentiële dossier, dat van de inefficiënte en blijkbaar onbeperkte geldstromen naar Wallonië en Brussel (gevolg van de politieke en sociaal-economische verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië) blijft onbespreekbaar. Het enige argument hiervoor is de magische, maar demagogische uitspraak “In een federaal land is solidariteit essentieel”.

6. Gezinsbijslagen gaan niet aan de gemeenschappen. De gemeenschappen krijgen ‘zeggenschap’... Van een splitsing van gezondheidszorg is geen sprake meer.

7. Het zwaartepunt van de politiek verschuift niét naar de deelstaten, integendeel, wordt nog meer verschoven naar het federale niveau (een federale kieskring, een paritaire senaat die de staatshervorming zelf compleet kan doen stilvallen, en met samenvallende verkiezingen.

8. De federale overheid schuift de Vlaamse overheid opzij, met interventies inzake het Vlaamse standpunt over het minderhedenverdrag, inmenging inzake puur Vlaamse materie in de faciliteitengemeenten (schoolinspectie, vorming, sport, jeugd, bibkiotheken, mediatheken), het versoepelen van de rondzendbrief-Peeters

9. Er is sprake van de ‘mondernisering’ (lees: versoepelen) van de taalwetten in Brussel. Maar meer geld voor Brussel zou wel moeten lukken (‘herfinanciering gegrond’), en er is sprake van de ‘uitbouw’ van een echt ‘stadsgewest’, dat de huidige ‘interregionale hindernissen’ moet overwinnen. Iets dat men best goed volgt in ‘de regio errond’...Voor het stadsgewest mogen we ‘geen groeikansen onbenut laten’.

10. Verhofstadt acht het wenselijk de gedeeltelijke splitsing van ontwikkelingssamenwerking op te heffen en eenvormige ‘federale’ geluidsnormen (welke?) op te leggen.

11. Gewesten en gemeenschappen kunnen nieuwe bevoegdheden krijgen, maar... mits ‘beperking’ van de overdracht van federale middelen. Eenvoudiger: bevoegdheden zonder middelen. Dit zou worden gekoppeld aan meer fiscale autonomie

12. Verhofstadt vraagt of gewesten en gemeenschappen niet moeten bijdragen aan het betalen van interesten en aflossen van de openbare schuld van de federale overheid. Vlaams geld voor de Belgische put, of.. wie goed boert of zuinig was, springe bij?

13. Er komt geen onverwijlde en rechtlijnige splitsing van BHV en als er een komt moet Vlaanderen nieuwe faciliteiten toestaan: “Brussels” stemrecht voor Franstaligen in de faciliteitengemeenten.

10-01-2008 - Jan Van de Casteele - Doorbraak

via Iskander