maandag, oktober 08, 2007

De Wever vindt gebaar Dedecker ''groots''

Jean-Marie Dedecker koestert geen wraakgevoelens meer ten aanzien van Bart De Wever en zijn N-VA. Sterker: hij zoekt opnieuw aansluiting met de Vlaams-nationale partij.

Omdat het onzeker blijft of de oranje-blauwe regeringsvorming wel een betekenisvolle staatshervorming oplevert, zoekt Dedecker opnieuw aansluiting met de N-VA. "We hebben nu eenmaal dezelfde sociaal-economische en Vlaamse boodschap", zegt hij.

Op de vraag of hij droomt van een "postelectoraal kartel", antwoordt Dedecker: "Ik droom niet van een postelectoraal kartel, maar wel dat een aantal N-VA'ers een acute aanval van gezond verstand krijgt. Ik heb intussen bewezen dat ik het alleen kan. Waren we samen naar de verkiezingen gegaan, dan hadden we nu een grote partij. Terwijl de N-VA nu niet meer is dan de appendix van CD&V. Ik bied mij aan om CD&V van die appendix te verlossen."


bron: Gazet van Antwerpen


zondag, oktober 07, 2007

Maak uw voorraad gooicentjes maar aan



Nu het er met de dag meer en meer naar uitziet dat CD&V (en vanzelfsprekend ook VLD) van plan zijn om tot een federale regering toe te treden zonder één ernstige stap in de Vlaamse staats(her)vorming te realiseren, doen we er goed aan om de wapens klaar te maken.

En wees gerust, ik denk op de eerste plaats aan de muntjes van 1 en 2 cent die blijkbaar toch niet erg nuttig meer zijn in het betalingsverkeer.

Herinnert U zich nog Mani Pulite in Italië ? De mensen hadden toen een dergelijke afkeer van de politici dat deze zich niet meer in het openbaar konden vertonen zonder dat er muntstukjes naar hun hoofd werden gegooid.

Leg de voorraad muntjes maar al aan.

En verder luidt de vraag, die Dehaene reeds stelde: quid N-VA ?

bron: Vlaamse Conservatieven

donderdag, oktober 04, 2007

Leven in Sint-Genesius-Rode


Dit is de tweede getuigenis van iemand die in Sint-Genesius-Rode leeft over de dagdagelijkse gang van zaken daar.





Sint‑Genesius-Rode, een klein Vlaams dorpje in Vlaams-Brabant waarvan er dertien in een dozijn zijn. Toch is Sint-Genesius-Rode bijna even bekend als een stad, en dit door de spanningen die er heersen tussen de Vlamingen en de Walen. Sint-Genesius-Rode is een Vlaams dorp met faciliteiten, want meer dan de helft van de bevolking is Franstalig. Je vindt maar een paar winkels, een supermarkt, een paar kappers en een jeugdhuis in Sint-Genesius-Rode. Veel valt er hier dus niet te beleven. De Franstaligen worden aangetrokken door de volgende redenen:

In een faciliteitengemeente kunnen Walen die gebrekkig Nederlands kunnen hun documenten, rekeningen,... aanvragen in het Frans. De Walen moeten normaal eerst een Nederlands exemplaar krijgen en daarna zouden ze (indien ze het niet begrijpen) de Franse vertaling mogen aanvragen, telkens opnieuw.

De bedoeling hiervan is dat ze na verloop van tijd de Franse vertaling niet meer nodig hebben.

De besturing van Sint-Genesius-Rode (die voor meer dan driekwart uit Franstaligen bestaat) heeft faciliteiten een andere betekenis gegeven. De Walen krijgen nu automatisch Franse brieven van de gemeente, zonder een Nederlands exemplaar.

Een andere reden is waarschijnlijk omdat Sint-Genesius-Rode de ‘gang’ is die Brussel verbindt met Wallonië. Sint-Genesius-Rode mag dus NIET tot Brussel behoren! Als dit gebeurt zullen veel Vlamingen verhuizen uit Sint-Genesius-Rode, met als gevolg dat de Walen vrij spel hebben.

Alles in Sint-Genesius-Rode verfranst. Stap een winkel binnen en je hebt grote kans dat je in het Frans wordt bediend. Vraag een wijkagent de weg en hij legt het je in het Frans uit, want Nederlands kan hij niet.

Op school merk je ook de spanningen tussen Vlamingen en Walen. Lessen in Sint-Genesius-Rode zullen niet veel verschillen van de lessen elders in Vlaanderen. Misschien wel de lessen Frans; tijdens deze lessen zijn de Walen in hun element, ze spreken dan tijdens de les zo moeilijk en snel Frans dat alleen zij en de leerkracht weten waarover ze praten. Wij kunnen de Franse klasgesprekken niet volgen, ze worden gehouden door de Walen in de klas.Wij moeten maar zien dat we kunnen volgen.

Buiten de lessen merk je ook verschillen. Ik zit op een Vlaamse school waar men erop staat dat iederen het Vlaamse karakter van de school respecteert. Maar aangezien er klassen zijn waar meer dan driekwart van de leerlingen Frans is wordt dit niet altijd gedaan. Tussen de lessen hoor je vaak Frans op de gangen en het gebeurt ook wel eens dat je tijdens de middag wordt nageroepen als ‘Sale Flamant’.

Als je om half vier aan de schoolpoort van de kleuter- en lagere school staat, hoor je overal om je heen Frans. De moeders die hun kinderen van school komen halen hebben geen respect en praten aan de schoolpoort Frans. Als je er dan als Vlaamse leerling iets over zegt, krijg je een boos gezicht te zien en zeggen deze dames dat het jouw zaken niet zijn (soms zeggen ze zelf iets terug in het Frans).

De lessen in het eerste leerjaar zullen wel wat anders zijn. In het eerste leerjaar zitten namelijk kindjes met Franse ouders. Voordat deze kinderen naar de lagere school komen zijn ze naar een Franse kleuterschool geweest. Het gevolg hiervan is dat deze kinderen nog geen woord Nederlands kunnen. Als ze dan beginnen met het lezen van woordjes moet de leerkracht dan eerst uitleggen dat een pop une poupée is, anders weten die kinderen niet wat ze leren. En dan zijn de leerkrachten verbaasd dat het niveau daalt.

Hier volgen nog enkele uitspraken van Myriam delacroix-Rolin, de burgemeester van Sin-Genesius-Rode (Franstalig), te lezen in “De Standaard” van 22 en 23 september 2007:

-‘De tijd van de Franstalige die geen Nederlands wil leren is voorbij. We doen inspanningen, leren Nederlands en respecteren de taalwetten. En toch worden we steeds meer in onze rechten aangevallen.’ De meeste gezegden in deze zin zijn fout:

  1. Ze respecteren de taalwetten niet, voor een voorbeeld verwijs ik naar de faciliteiten
  2. Nederlands leren? Ik kan meer Frans dan de Walen Nederlands, en dit zeg ik uit eigen ervaring. DE TIJD DAT DE VLAMINGEN ZICH LATEN DOEN IS VOORBIJ. WE LEREN WEL FRANS EN HEBBEN AL ALTIJD DE TAALWETTEN GERESPECTEERD. Als wij in Wallonië zijn spreken wij toch ook Frans? Waarom spreken zij dan geen Nederlands in Vlaanderen?

-‘Ik heb goede contacten met zowel de Vlamingen als de Franstaligen en behandel alle inwoners gelijk.’ Eigenlijk heeft ze alleen goede contacten met de Franstaligen. Als je vraagt aan de Vlamingen in Rode wat ze vinden van deze burgemeester zal je te horen krijgen dat we haar niet af kunnen en dat we liever een andere burgemeester hebben. Een Vlaamse burgemeester, want Sint-Genesius-Rode is en BLIJFT een Vlaams dorpje.

-‘Het zou veel gemakkelijker besturen zijn zonder Vlaamse schepenen.’Natuurlijk dat het dan voor hun makkelijker zou zijn, dan hebben ze helemaal vrij spel. Het is waarschijnlijk dankzij deze Vlaamse schepenen dat Rode Vlaams is, dat wij naar een Vlaamse school kunnen gaan, een Vlaamse bibliotheek,...

-‘Rode wordt nu eenmaal steeds Franstaliger.’ Dat heeft ze door, en de rest van Vlaanderen ook. Maar zij is in de positie om daar iets tegen te doen, maar toch doet ze het niet.

In Sint-Genesius-Rode vindt je dus 2 groepen: de Vlamingen en de Walen, en de burgemeester voelt zich meer thuis bij de Walen dan bij de Vlamingen.

Ik wil wel zeggen dat niet elke Waal ‘slecht’ is. Ik heb verschillende Waalse vrienden, maar die zijn allemaal van kleinsaf Nederlandstalig opgevoed en zijn perfect tweetalig. Zij respecteren wel de taalwetten, en gedragen hun correct. Spijtig genoeg zijn deze Walen in de minderheid.

zondag, augustus 26, 2007

Open frontbrief van augustus 1917, negentig jaar geleden

De open brief aan den Koning werd gevolgd door een reeks onzinnige straffen vanwege de leger-overheid. De onderdrukking trad in het stadium van het stelselmatige. De volgende brief plaagt dezen toestand aan en onderlijnt de diepe tragiek van het Vlaamsch offer aan den Ijzer.

II.
BRIEF VAN DE VLAAMSCHE SOLDATEN
aan den OPPERVELDHEER VAN 'T LEGER, KONING ALBERT.

Augustus 1917. (*)

Wij, Vlaamsche Soldaten, richten ons weerom tot Uwe Majesteit.

In onze oprechtheid hebben we U, Sire, als aan onzen vader aks veropenbaard wat op ons drukte, al de grieven kenbaar gemaakt die ons 't leven in 't leger onrechtmatig bezwaarden es 't evenwicht in 't leger dreigden te breken. Wij hadden op een
akkoord gehoopt en het is niet gekomen. Welke de redenen zijn van Uwe Majesteit om te zwijgen onderzoeken wij niet;

Uwe Majesteit kan er misschien hebben, doch wij hadden redenen waaraan we niet verder konden wederstaan om te spreken. On­recht weegt zwaarder dan oorlog ; onrecht onder den oorlog is raad van nog zwaarder onrecht na den oorlog ; onrecht draagt geen vrij volk, draagt bizonderlijk niet een volk aan wien zijn Koning heeft geroepen : « Vooruit ten oorlog voor de Eere ! » In plaats van een antwoord is een reeks straffen gekomen. Wij hopen dat dit niet het antwoord van onzen Koning is en dat ze niet geschieden In Zijn naam, en wij roepen dus tot U : « Sire, weet Gij dat Vlamingen gestraft worden omdat ze tot U spreken? Weet Gij dat kleine reglementjes tegen 't groote Recht van Uw volk ingeroepen worden ? Weet Ge dat kleine sterretjes (l) de groote zonne van 't Recht willen beletten weldoende en glorie­rijk te stralen ? »
Zie, lang reeds werden de Vlamingen gestraft die voor 't Volk voelden, Hem zijn Recht voorhielden en Hem een menschwaardige behandeling wilden bezorgen ; die zitten te Auvours en elders (2), die mogen bij ons niet zijn, die mogen ons geen klaarte geven. De sterren zijn benauwd voor de zon !

Verder werd alle Vlaamsch leven op 't front belet; studiebon­den afgeschaft, alle uiting van Vlaamsch intellectueel en weten­schappelijk leven tegengegaan; de Vlaamsche stemmen gedempt, immer maar voortgedempt ; de gazetten en frontblaadjes aan de willekeurige censuur onderworpen. Een Vlaming mag enkel armen en beenen en bloed hebben, geen hersenen in zijn hoofd, geen oogen in zijn kop, geen hart in zijn lijf.

Nu eindelijk omdat wij wel moesten neven de censuur stap­pen om tot U, Sire, te spreken ; — en moet er wel censuur- be­staan tusschen een Volk en Zijn Koning ? — regent het straf­fen op degenen die meer of min verdacht zijn van 't woord tot U gericht, in alle regimenten te hebben verspreid, 't Meest op de intellectueelen onder ons vallen ze ; niemand mogen we dus hebben die voor ons voelt en denkt en in den uitersten nood spreekt.

Sire, dit verbittert ons. Zegden diezelfde intellectueelen ons niet dat wij moeten in den rechten weg blijven, dan weten wij niet waar onze woede ons zou drijven.

Wij protesteeren dus tegen deze straffen ; er lag in onzen brief tot U niets oproerigs, alleen 't grootste vertrouwen. Wij vragen dat hierom niemand, zelfs geen de minste straf of ver­plaatsing, geen blootstelling aan meer levensgevaar zou oploo-pen, maar eerder belooning krijge. Ze doen toch maar voor
ons wat al de leiders van alle Volkeren nu zeggen te doen : Strijden voor 't Recht en 't beginsel der kleine volkeren en der kleine nationaliteiten. (2)
Majesteit, waar wordt de koninklijke stempel koninklijker aan vastgehecht dan aan 't Recht ? Waar geeft hij meer glorie, waar wekt hij meer liefde ?
Geef ons recht, bescherm ons recht; de geschiedenis zal U hierom grootheid geven en Uw Vlaamsch Volk eeuwige erkentelijkheid.ons wat al de leiders van alle Volkeren nu zeggen te doen : Strijden voor 't Recht en 't beginsel der kleine volkeren en der kleine nationaliteiten. (2)
Majesteit, waar wordt de koninklijke stempel koninklijker aan vastgehecht dan aan 't Recht ? Waar geeft hij meer glorie, waar wekt hij meer liefde ?
Geef ons recht, bescherm ons recht; de geschiedenis zal U hierom grootheid geven en Uw Vlaamsch Volk eeuwige erken­telijkheid.

(*) Deze brief verscheen op 2 bladzijden polycopiedruk, formaat propatria. (zie fotografische afdruk van de eerste bladzijde in deze brochure).
( l) Men herkent de graden der officieren aan 't getal sterretjes die zij op d*n kraag der vest dragen.
(2) In het Kamp van Auvours (Sarthe) was een strafkamp, omgeven met afsluiting waarin de gestraften opgesloten zaten. Daarover meer in een de brochure.
(2) Zinspeling op een beginselverklaring van Wilson, toen President van de Vereenigde Staten.

Bron: "Bijdragen tot de geschiedenis van de Vlaamsche IJzertragedie - De open frontbrieven" Vereeniging zonder winstbejag "Bedevaart naar de graven van den IJzer" - Augustus 1917

Historische film IJzerbedevaart



Historische film van de IJzerbedevaart in betere tijden.

Een Uitweg uit de Crisis: Vijf Minuten Politieke Moed



Yves Leterme is mislukt in zijn formatie-opdracht door de onwil van de Franstalige partijen in het algemeen en van de CDH in het bijzonder om te onderhandelen over een diepgaande staatshervorming. De VRT slaagde er donderdagavond in om in twee en een halve minuut de oorzaak van de mislukking samen te vatten in een beeldmontage met CDH-voorzitster Joëlle Milquet in de hoofdrol en met een soundtrack van Michel Polnareff uit 1965: La poupée qui fait non.


Bron: VRTnieuws.net

bron: http://www.brusselsjournal.com

Knack maakt reclame voor Vlaamse onafhankelijkheid en Vlaams belang





Klik op de afbeelding om deze te vergroten


Knack maakt via het systeem Adwords reclame voor de Vlaamse onafhankelijkheid en een magazine van het Vlaams Belang. Een webstek (in dit geval Knack.be) kan zich aanmelden om advertenties door Google op hun site te laten zetten. Deze webstek krijgt hiervoor een vergoeding. Het systeem maakt gebruik van gerelateerde zoekwoorden. Omdat beide sites over Belgische politiek gaan, is het mogelijk dat Knack adverteert voor het Vlaams Belang en de Vlaamse onafhankelijkheid. De site van het Vlaams Belang waarover het gaat is http://www.splits.be.
Deze site van het Vlaams Belang is de webstek van het magazine splits.be over de Vlaamse onafhankelijkheid.


"België ondermijnd"

Dag - 24 augustus 2007

België is in crisis. Na het stranden van de formatie donderdagavond lijkt niemand te weten hoe de diepe kloof tussen Walen en Vlamingen gedicht kan worden. "België is ondermijnd", kopte de Franstalige krant Le Soir vrijdag.

De Vlaamse christendemocratenleider Yves Leterme gaf donderdag zijn formatieopdracht terug aan koning Albert, die speciaal terug was gekomen van vakantie. "Leterme faalt'', kopt de Vlaamse krant het Laatste Nieuws.

De koning ontving later die avond nog informateur Didier Reynders, die meteen na de verkiezingen van 10 juni de eerste verkennende gesprekken had geleid. De twee spraken 3,5 uur met elkaar.
De koning moet nu een nieuwe informateur of een "wijze" bemiddelaar benoemen.

Waarschijnlijk wordt dat een Waal van christendemocratische huize. De leider van die partij, Joëlle Milquet, "was niet te temmen'', kopte de Vlaamse krant het Laatste Nieuws. Milquet hield tot nog toe alle plannen voor een staatshervorming van België tegen.

vrijdag, augustus 24, 2007

'Twee derde Nederlanders voor fusie met Vlaanderen'

ANP

AMSTERDAM - Twee derde van de Nederlanders ziet een samenvoeging van Nederland en Vlaanderen wel zitten. Ruim 85 procent is voor intensievere samenwerking met de Belgen. Dat blijkt dinsdag uit een onderzoek dat TNS Nipo in opdracht van RTL heeft uitgevoerd. In België woedt een politieke discussie over het hervormen van Vlaanderen en Wallonië.

Meer dan 60 procent van de ondervraagden denkt dat beide landen beter worden van een fusie. Een op de vijf Nederlanders denkt dat Nederland en Vlaanderen na samenvoeging geleid moeten worden door de Oranjes. Afschaffing van beide koningshuizen is volgens 16 procent de beste optie. 17 Procent denkt dat beide landen hun eigen koninklijke familie moeten behouden.

Ongeveer vijf van de zes respondenten (83 procent) denkt dat België zelfstandig blijft voortbestaan. Ongeveer 14 procent denkt dat dit niet het geval is. Een kwart van de Nederlanders denkt dat Vlaanderen en Wallonië gescheiden moeten worden.



vrijdag, augustus 17, 2007

Biografie: Olivier Maingain

Eén van de hardnekkige francofonen in Hertoginnedal is Olivier Maingain. Een korte biografie.

Bron: Wikipedia

Olivier Maingain (3 augustus 1958) is een Franstalig politicus uit België.

Na het behalen van een licentiaat in de Rechten werd Maingain advocaat in 1982. In 1983 werd hij voorzitter van de FDF-jongeren.

In 1988 werd hij verkozen als gemeenteraadslid van Brussel. In 1989 werd hij raadslid voor het Brussels Gewest en sinds 1991 is hij federaal volksvertegenwoordiger.

In 1995 werd hij voorzitter van het FDF.

Maingain werd in 2007 burgemeester van Sint-Lambrechts-Woluwe bij Brussel.
In Vlaanderen heeft hij wegens zijn radicaal francofone opstelling de reputatie een Vlamingenhater en een taalracist te zijn. In de aanloop van de federale verkiezingen van 10 juni 2007 kwam hij in opspraak als verantwoordelijk uitgever van eentalig Franse verkiezingsfolders in de Vlaamse gemeente Merchtem, met het opschrift "ensemble, le meilleur est avenir".






Tweemaal Olivier Maingain, tweemaal in betere tijden...



Ethnic Politics in Belgium

Friday, Jun. 08, 2007

Belgium may appear to outsiders as a good example of ethnic power sharing, but the last time the French-speaking Walloons supplied the country's Prime Minister was in 1978. So, in Sunday's national elections, they are itching to smash the Flemish grip on the top job.

A victory by the leading French-speaking candidate, Elio di Rupo, would make history not only because of his language, but as Europe's first openly gay Prime Minister. As leader of the Socialist Party (PS) in Wallonia — and also the region's minister-president — Di Rupo, 55, is the heavyweight of Francophone politics. And the fact that his origins are Italian, Belgium's second-largest immigrant community after Moroccans, adds a third dimension to the identity challenge represented by his candidacy. But the dapper, bow-tied Di Rupo is handicapped by recurrent scandals in his Socialist Party, and has been criticized for his poor command of the Flemish language.

His main rival from Wallonia is Didier Reynders, the head of the liberal Reform Movement (MR), a 48-year-old energetic business-oriented conservative who hopes to catch some of the bounce from Nicolas Sarkozy's recent victory in France. Reynders, who is also Finance Minister, was even in Paris on May 6 to celebrate Sarkozy's triumph.

Both Di Rupo and Reynders believe that Francophones are long overdue a turn at the premiership. Their community accounts for just 40% of the country's 10.6 million population, but they believe they are in their best position for over a generation to claim the premiership, believing they have overcome negative perceptions of the Walloon community by their Flemish neighbors.

Still, even doing well in the election is no guarantee of getting the top job. Pierre Blaise of the Crisp political research center, explains: "Forming a government in Belgium is a two-step process. You have to first hold the election and see the arithmetic of the results. Then you have to negotiate on the coalition, which is not just about the Prime Minister, but all the other ministers and the overall government mandate. If Di Rupo or Reynders do well in the election, we would then have to see if they can negotiate as well."

Belgium became independent in 1830 after a Francophone revolt against the country's Dutch rulers. Cultural and linguistic tensions have been a constant throughout its history, but Belgium's politicians have been remarkably adept at developing compromise mechanisms to maintain a tenuous balance between Flemish and French-speakers whose famously separate communities have different economic profiles, tastes, influences and habits. Talk of devolution is rife, and last December French state broadcaster RTBF interrupted its regular programming to announce that Flanders had declared independence. Viewers were shocked by the grainy footage of King Albert II and Queen Paola heading for the airport to flee the country. The program was an elaborate hoax, but the outrage it provoked appeared to underline the fragility of the country.

Under the circumstances, the election campaign has been comparatively restrained on the issues that divide the two communities. Despite their differences, the evidence suggests that both the Flemish and the Walloons are loath to split: A survey March revealed that both 93% Flemings and 98% Walloons wanted Belgium to continue to exist in some form — although only 40% believed it would 50 years from now.

Despite the optimism of Di Rupo and Reynders, the favorites for the Prime Minister's job remain Flemish: Christian Democrat leader Yves Leterme; Socialist Party leader Johan Vande Lanotte; and Flemish Liberal leader and outgoing Prime Minister Guy Verhofstadt.

Front-runner Leterme, 46, has sparked anger by saying that the Belgian nation is an "accident of history" with "no intrinsic value", and accusing Francophones of "lacking the mental capacity to learn Dutch." But even if he emerges as Prime Minister, French speakers should not be too distraught. As Leterme is the son of a Francophone father, they could even claim he is one of theirs.

Toekomst voor België? Laat ons niet lachen !

Di Rupo: "Laat ons over toekomst België praten"

17/08/2007 14:12

In een interview met Le Soir zegt PS-voorzitter Elio Di Rupo dat hij bereid is om met de andere Franstalige partijen te praten over de toekomst van het land. Voorlopig wil hij echter nog niet tussenkomen in de onderhandelingen tussen de oranje-blauwe partijen. Het Vlaams Belang pleit dan weer voor een splitsing van Vlaanderen en Wallonië.

Een gesprek tussen de Franstalige partijen zal volgens Di Rupo de kans bieden om de partijgrenzen te overstijgen en "te discussiëren over essentiële zaken zoals de toekomst van België".

De PS-voorzitter heeft de indruk dat geen enkele Franstalige partij de Vlaamse communautaire eisen zal aanvaarden en dat de Franstaligen een vrij duidelijke visie hebben over wat haalbaar is. "Als Milquet en Reynders menen dat het nuttig kan zijn om de andere Franstalige partijen te ontmoeten, zijn wij daartoe bereid", zegt hij.

Grote institutionele hervormingen inzake fiscaliteit, justitie, gezondheidszorg of de spoorwegen zouden volgens Di Rupo gevaarlijk en schadelijk kunnen zijn voor de Franstaligen.

"Scheiding van Vlaanderen en Wallonië voorbereiden"

In een reactie op de breuk die is ontstaan bij de onderhandelingen op Hertoginnedal stelt het Vlaams Belang dat de Vlaamse partijen het Belgisch denkkader moeten verlaten en de scheiding van Vlaanderen en Wallonië voorbereiden. Zo meldt het persagentschap Belga. "Met deze Franstalige politieke kaste, die de Belgische constructie enkel gebruikt voor het eigen profijt, valt geen land meer te bezeilen", aldus partijvoorzitter Frank Vanhecke.

Voor Vlaams Belang is het antwoord van de Franstalige oranje-blauwe partijen "schandalig en onaanvaardbaar", maar niettemin zegt de partij niet verwonderd te zijn over de tegeneisen. Het is een beproefde strategie: men wil van geen staatshervorming weten en dus leggen de Franstaligen onaanvaardbare eisen op tafel, luidt de redenering.

"Blij dat Vlamingen niet gezwicht zijn"

Spirit-voorzitter Geert Lambert vindt dat de Franstalige regeringsonderhandelaars met hun voorstellen de logica van het constructief federalisme hebben verlaten, waardoor een situatie ontstaat waarin gemeenschappen tegen elkaar worden opgezet. Hij verwijt de Franstaligen een arrogante houding en is tevreden dat de Vlaamse partijen niet zijn gezwicht voor hun "hooghartige strategie".

vrijdag, augustus 03, 2007

Open VLD: "Federale geldkranen dichtdraaien"

vr 03/08/07 - De Vlaamse liberalen dreigen ermee federale geldkranen voor de Franse Gemeenschap en het Waals Gewest dicht te draaien.
Ze willen dat doen als de Franstaligen een echte staatshervorming blijven afwijzen.

Open VLD-onderhandelaars Patrick Dewael en Karel De Gucht wijzen onder meer op het grootstedenbeleid. De grote steden krijgen elk jaar 600 miljoen euro federaal geld.

De Vlaamse liberalen merken op dat het strikt genomen gaat om een bevoegdheid van de gewesten en de gemeenschappen.

Daarom is het volgens Open VLD mogelijk een einde te maken aan die geldstroom.

bron: VRTnieuws.net


De Geldkraan

Een geldkraan is een denkbeeldige kraan waar geld doorheen vloeit. Opvallend is dat deze kraan uitsluitend in beeld komt als deze wordt dichtgedraaid, van opendraaien wordt praktisch nooit gesproken.

Dit metaforisch beeld illustreert de afhankelijkheid van de ontvanger van het geld van de gever. De kraan symboliseert de regelmatigheid van de geldstroom. In de meeste gevallen gaat het over subsidies of budgetten die verlaagd worden door een overheid.

Er spreekt vaak ook een zekere dreiging uit het gebruik van geldkraan, waarmee de ontvanger (door de gever) gewezen wordt op eventuele financiële gevolgen van zijn of haar handelen.

In strips en tekenfilms wordt de geldkraan af en toe verbeeld, bijvoorbeeld bij Dagobert Duck.

bron: Wikipedia

maandag, juli 23, 2007

Geschiedenis van Südtirol

Zuid-Tirol (Duits: Südtirol, Italiaans: Alto Adige of Sudtirolo; Ladinisch: Südtirol) is het zuidelijke deel van de landstreek Tirol en tevens als Autonome provincie Bozen-Zuid-Tirol (Duits: Autonome Provinz Bozen-Südtirol, Italiaans: Provinzia autonoma di Bolzano-Alto Adige, Ladinisch: Provinzia Autonòma de Balsan-Südtirol) de meest noordelijke autonome provincie van Italië, onderdeel van de regio Trentino-Zuid-Tirol. Het gebied telt 476.000 inwoners op een oppervlakte van 7400 km². De hoofdstad van de provincie is Bozen.


Zuid-Tirol is drietalig: zowel het Duits, het Italiaans als het Ladinisch hebben een officiële status. Ladinisch wordt echter alleen gebruikt in de dalen waar deze Reto-Romaanse taal gesproken wordt. De bewegwijzering gebeurt hoofdzakelijk in het Duits en Italiaans.

De officiële afkorting voor de provincie is BZ, afgeleid van Bozen of Bolzano. Hoewel de officiële naam van de provincie Bozen-Zuid-Tirol luidt, wordt ze in het dagelijkse leven doorgaans Zuid-Tirol of de provincie Bozen (Bolzano) genoemd. De officiële Italiaanse benaming voor Zuid-Tirol is Alto Adige (lett. "Hoge Adige"). Deze naam ontstond begin 20e eeuw naar het voorbeeld van de Franse departementen en verwijst naar de gelijknamige rivier Adige (Duits: Etsch) die hier ontspringt. De oorspronkelijke Italiaanse naam is echter Sudtirolo, gebaseerd op de Duitse naam, welke tegenwoordig ook weer gebruikt wordt.


Tot 1918 maakte Zuid-Tirol, net als de huidige provincie Trente, integraal deel uit van de Oostenrijkse provincie Tirol. Het werd deel van Italië na de Eerste Wereldoorlog, toen Oostenrijk en Hongarije door hun verlies grote delen van hun grondgebied moesten afstaan.

In het (geheime) Pact van Londen (1915) werd vastgelegd dat Italië na afloop van de oorlog gebiedsuitbreiding zou krijgen als het zou overlopen naar de Entente. Het ging hierbij (onder andere) om het gebied van Trente en het hele zuiden van Tirol tot aan de 'natuurlijke geografische grens'.

De natuurlijke grens waarover werd gesproken was de waterscheiding van de Alpen. Het stroomgebied van de Etsch met al zijn zijrivieren zou bij Italië gevoegd worden. Het stroomgebied van de Inn met haar zijrivieren zou bij Oostenrijk blijven. Volgens de bepalingen in het Verdrag van Saint-Germain in 1919 werd dit plan doorgevoerd en kwam, na het trekken van bovengenoemde grens, een grote Duitstalige bevolking ineens in Italië te wonen. In tegenstelling tot het gebied rond Trente, dat pas sinds begin negentiende eeuw bij Oostenrijk was gekomen en haast volledig Italiaanstalig was gebleven (dit gebied werd daarom "Welsch-Tirol", Romaans-Tirol genoemd), was Zuid-Tirol namelijk altijd Oostenrijks geweest en had het een haast uitsluitend Duitstalige bevolking. Bij de volkstelling van 1910 was nog geen 3% van de bevolking Italiaanstalig.

Onder het fascistische bewind van Mussolini voerde Italië een onderdrukkende italianiseringspolitiek om het gebied volledig te assimileren. Vanaf 1923 werd het Duits uit het openbare leven verbannen en Duitse plaatsnamen werden vervangen door Italiaanse, aangedragen door de Italiaanse nationalist Ettore Tolomei. Ook werd een begin gemaakt met het Italianiseren van de Duitse achternamen. Door druk uit het buitenland stopte dit laatste proces echter na de namen beginnend met B. Tevens kwam er een grootschalige immigratie op gang van Italianen uit andere gebieden naar met name de steden, om de oorspronkelijke bevolking in aantal te overtreffen.

Het was de hoop van de Zuid-Tirolers dat Adolf Hitler het gebied zou terugeisen, maar die droom kwam niet uit. Als dank voor het accepteren van de annexatie van Oostenrijk (maart 1938, 'Duce, das werde ich ihnen nie vergessen'), sloten Hitler en Mussolini een akkoord, waardoor de Zuid-Tirolers voor de keuze werden geplaatst te emigreren naar het Duitse Rijk (Option) of de volledige assimilatie te ondergaan. Door druk en propaganda koos 86% voor vertrek. Een deel hiervan hoopte echter op uitstel of zelfs afstel, door de schadeloosstellingsprocedure voor de achter te laten bezittingen. Uiteindelijk vertokken ca. 75.000 naar gebieden in Duitsland en Oostenrijk. Hiervan keerde ca. 1/3 weer terug na 1945.

Italië probeerde ook na de Tweede Wereldoorlog nog het gebied onder controle te krijgen. In de in 1947 gesloten Vrede van Parijs werden de rechten van de Duitstaligen in Zuid-Tirol weliswaar verbeterd - tenminste op papier - door het bezegelen van de één jaar eerder gesloten overeenkomst tussen de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken Karl Gruber en de Italiaanse premier Alcide De Gasperi. Doordat de afgesproken autonomie echter ging gelden voor de provincies Trente en Zuid-Tirol gezamenlijk (de regio Trentino-Zuid-Tirol, waar de Italiaanstaligen in de meerderheid zijn), bleven de Duitstaligen op bestuursvlak een minderheid. Afspraken overeengekomen in het autonomieverdrag werden niet omgezet in wetgeving en in gedrag van bestuurders.

De spanningen tussen de Zuid-Tirolers en de Italianen liepen hierdoor steeds verder op. In 1961 resulteerde dit in aanslagen van de radicale Befreiungsausschuss Südtirol op een standbeeld van Mussolini, het geboortehuis van Ettore Tolomei en, in twee zogenaamde Feuernachten, op een groot aantal elektriciteitsmasten. De Italiaanse politie en justitie traden vervolgens keihard op: vele activisten kregen lange gevangenisstraffen of werden gemarteld. Twee activisten stierven aan de gevolgen van de martelingen.

Onder druk van Oostenrijk en de internationale opinie werd Italië uiteindelijk gedwongen de autonomie te verschuiven van de regio Trentino-Zuid-Tirol naar de provincie Zuid-Tirol, zodat de Duitstaligen hun eigen beleid konden voeren. In 2001 is deze autonomie nog verder uitgebreid, waardoor het zwaartepunt van de autonomie nu volledig bij de provincie ligt. Ook de provincie Trente profiteert hiervan. De Italiaanstalige minderheid in Zuid-Tirol zag echter haar bevoorrechte positie verdwijnen en sinds de jaren zestig kozen velen er dan ook voor weer te vertrekken uit het gebied, waardoor het aandeel Italiaanstaligen geleidelijk afneemt. De Ladinische bevolking profiteert sinds de autonomie van de erkenning en ondersteuning voor haar taal en cultuur.

Desondanks pleit een grote groep Duits- en Ladinischtaligen voor afscheiding van Italië. Ook het gebruik van de verzonnen en na annexatie opgelegde Italiaanse plaatsnamen en de aanwezigheid van symbolen en namen die aan de annexatie herinneren ligt bij velen nog steeds gevoelig. Het veranderen van deze namen is een competentie van de provincie. Door de gevoeligheid van de materie heeft deze verandering lang op zich laten wachten. Sinds 2004 ligt er een wetsvoorstel waar nog steeds aan gewerkt wordt. Hierin wordt onderscheid gemaakt tussen macro- en microtoponymie en resulteert erin dat van de 8200 toponiemen, er slechts 600-700 tweetalig blijven.

Süd-Tirol ist nicht Italien


bron: http://www.suedtiroler-freiheit.com


Programma van de beweging Südtiroler Freiheit

1. Selbstbestimmung

Das Selbstbestimmungsrecht der Völker ist in Artikel 1 der Menschenrechtspakte verankert und somit Ausdruck der Freiheit, den ein Volk beanspruchen kann. Die Teilung Tirols und die damit verbundene Annexion Südtirols durch Italien erfolgten gegen die Prinzipien der Vernunft und Rechtschaffenheit, vor allem aber gegen den Willen des Volkes. Seit jener Zeit hat Südtirol immer wieder um seine Existenz bangen müssen und kann sich auch heute noch nicht der Bewahrung der sprachlich- kulturellen Identität sicher sein. Als Minderheit in einem fremden Staat kann auch die Autonomie unser Volk nicht dauerhaft vor Assimilierung und gezielter Italienisierung bewahren. Die Durchführung der Volksabstimmung über die politische Zukunft Südtirols ist daher das einzig gerechte Mittel zur Lösung des Südtirolproblems.

2. Heimat

- Recht auf die Muttersprache: Die Muttersprache ist das wichtigste Element der kulturellen Identität, das Recht auf deren Gebrauch daher unverzichtbar. Allzu oft wird man in Südtirol mit einer Staatsmacht konfrontiert, die nicht deutsch sprechen kann oder will. Die Bestimmungen des Autonomiestatutes sind jedoch eindeutig. Strengere Kontrollen der Sprachkenntnisse bei Vergabe öffentlicher Posten und restriktive Maßnahmen und Sanktionen bei Missachtung dieses Rechtes sind daher dringend nötig. Das Recht auf Gebrauch der Muttersprache ist keine Provokation, sondern muss Selbstverständlichkeit sein. Dasselbe Recht muss auch für die ladinische Volksgruppe gelten.

- Toponomastik: In Südtirol sind noch immer allein die größtenteils erfundenen pseudoitalienischen Ortsnamen amtlich gültig, welche zum Zwecke der Italienisierung eingeführt wurden. Durch diesen Frevel wird nicht nur die geschichtsfälschende Absicht des Faschismus fortgeführt, sondern die nachkommenden Generationen auch ihres historischen Erbes beraubt. Dieser unwürdige Zustand ist weder kulturell noch politisch vertretbar und widerspricht auch internationalen Empfehlungen, die sich für die alleinige Verwendung der historischen Namen aussprechen. Die erfundenen Falschnamen müssen daher umgehend abgeschafft und die historisch gewachsenen Orts- und Flurnamen wieder eingeführt werden.

- Faschistische Relikte: Mehr als 60 Jahre nach Ende des Faschismus findet man in Südtirol noch immer in fast jeder Gemeinde Relikte aus dieser Zeit. Das Siegesdenkmal in Bozen, das Mussolinirelief am Gerichtsplatz, die Beinhäuser und Alpini- Denkmäler sind einige Beispiele. Diese Relikte dürfen bis heute nicht einmal dokumentiert werden und können daher auch nicht als Mahnmale interpretiert werden. Sie erfüllen noch immer ihren propagandistischen Zweck und stellen eine Beleidigung für die Südtiroler dar. Die Entfernung dieser faschistischen Relikte, sowie umfassende Aufarbeitung der Geschichte ist längst fällig. Auch die Wiedergutmachung des faschistischen Unrechts, welches durch die Enteignung von privaten Grundstücken erfolgte, ist anzustreben.

- Italienisierung stoppen: Trotz Autonomie läuft Südtirol Gefahr, assimiliert und zu einer normalen italienischen Provinz zu werden. Besonders der Schule kommt die Aufgabe zu, den Kindern das Wissen über die eigene Geschichte und Tradition zu vermitteln. Die Kinder dürfen nicht in der „Siamo-in-Italia“- Mentalität erzogen werden. Ausländerkinder sollen nicht in italienische Schulen abgeschoben, sondern es soll ihnen die Eingliederung in die deutsche Sprachgemeinschaft ermöglicht werden.
Sportwettkämpfe vermitteln nicht nur Leistungen, sondern auch Emotionen. Die Südtiroler Athleten sollen nicht für den italienischen Staat antreten und die eigene Identität verleugnen müssen. Fahnen und Hymnen wecken Emotionen, die wir zur Stärkung unserer Identität nützen sollten. Langfristig sollen unsere Athleten für Südtirol oder ein Gesamttiroler Team antreten können.

- Gemeinsame Heimat Tirol: Nord-, Ost- und Südtirol bilden nicht nur eine geschichtliche, sondern auch eine kulturelle Einheit. Dieser Einheitsgedanke ist zu fördern, und die Landesteile sollen einander näher gebracht werden. Bereits heute ließen sich in vielen Bereichen der Wirtschaft, Politik und Kultur Gemeinsamkeiten nutzen. Konkurrenzdenken der einzelnen Landesteile sollte dem „Wir-Gefühl“ Platz machen. Als kleine Region in einem wachsenden Europa kann Tirol nur gemeinsam seine Interessen durchsetzen.

- Urbanistik & Zersiedelung: Südtirol ist ein Land, in dem viel, manchmal auch zu viel gebaut wird. Vor allem die Landeshauptstadt Bozen wächst unaufhörlich und frisst sich in die begrenzte Kulturlandschaft. Das noch vorhandene bebaubare Land darf nicht zum Gegenstand von Bauspekulation werden, sondern muss mit Maß und Weitsicht verwaltet werden.

- Denkmal- & Ensembleschutz: Das architektonische Erbe unserer Vorfahren ist die Visitenkarte unseres Landes. Die Altstadtzentren, die Burganlagen, sowie die Zeugnisse bäuerlicher Wohn- und Wirtschaftskultur geben unserem Land ein unverwechselbares und einmaliges Gesicht. Dieses Erbe wird vielfach mit Füßen getreten. Jahrhunderte alte Bauwerke fallen zu oft der Bauwut zum Opfer. Mit ihnen verlieren die Ortschaften nicht nur ihren Charakter, sondern auch ihre Geschichte. Der Politik der Zerstörung muss Einhalt geboten, und unser architektonisches Erbe durch wirksame Denkmal- und Ensembleschutzmaßnahmen geschützt werden.

3. Umwelt

Eine intakte Umwelt ist unser wertvollstes Gut, sie bietet uns gesunden Lebensraum und ist das größte Kapital der Tourismuswirtschaft. Schutz und Erhalt von intakter Umwelt sind daher Grundlagen zukunftsorientierter Politik.

- Wasser, das Gold der Alpen: Sauberes Trinkwasser ist keine Selbstverständlichkeit, sondern ein Geschenk. Sparsamer Umgang und schonende Quellfassungen sind eine Frage der Verantwortung. Wasser bedeutet in Südtirol auch Energie. Mit dem Strom unserer Kraftwerke erhalten wir saubere Energie, die unseren Bedarf ausreichend deckt. Nicht der Bau von neuen Großkraftwerken, sondern die Übertragung der bestehenden an das Land und deren optimale und gewässerschonende Nutzung muss Ziel der Landesenergiepolitik sein.

- Transitbelastung: Die Transitbelastung auf der Autobahn nimmt von Jahr zu Jahr zu und hat inzwischen ein Ausmaß erreicht, das nicht mehr zu verantworten ist. Es braucht schnelle und nachhaltige Entscheidungen, die zur Verlagerung des Schwerverkehrs von der Straße auf die Schiene führen. Vor allem aber braucht es ein gemeinsames Verkehrskonzept von Rosenheim bis Verona.

- Ausbau der öffentlichen Verkehrsmittel: Der Individualverkehr trägt maßgeblich zur Luftverschmutzung und Feinstaubbelastung bei. Auf das eigene Auto verzichtet aber nur der, der auch Alternativen hat. Das öffentliche Verkehrswesen ist weiter auszubauen. Auch ein Gesamttiroler Verkehrskonzept mit schnellen und preisgünstigen Direktverbindungen ist notwendig.

- Alternative Energiequellen: Die Verwendung neuer und erneuerbarer Energiequellen ist voranzutreiben und gezielt zu fördern. Bereits heute ließe sich ein Großteil der CO2- Emissionen durch die Verwendung umweltfreundlicher Energiequellen vermeiden.

4. Bescheidenheit statt Größenwahn

Südtirol braucht keine großspurigen Prestigeobjekte, die mehr kosten als sie bringen. Unnötige Großprojekte wie BBT, Flugplatz oder Fahrsicherheitszentrum, sind abzulehnen. Protzbauten, die mit öffentlichen Geldern finanziert werden, sind keine Notwendigkeit, sondern Verschwendung. Die Steuerzahlerinnen und Steuerzahler haben als Geldgeber ein Mitspracherecht, weshalb zukünftig mittels Volksabstimmung über Großprojekte abgestimmt werden soll.

5. Chancengleichheit zwischen Mann und Frau

Beide Geschlechter sind gleichberechtigt. Die Frauen sollen gemäß ihrer Stärke in allen politischen und gesellschaftlichen Entscheidungsgremien vertreten sein. Gleiche Arbeit ist gleich zu entlohnen, Diskriminierung, in welcher Form und in welchem Bereich auch immer, ist abzulehnen.

6. Jugend ist Zukunft

- Mitspracherecht: Die Jugend ist Träger der zukünftigen Gesellschaft und soll in die politischen Entscheidungsprozesse einbezogen werden. Offene Jugendpolitik bedeutet daher auch Verantwortung für die Zukunft zu übernehmen, denn die Jugend muss morgen mit den Entscheidungen leben, die heute getroffen werden.

- Bildung: Für einen guten Start ins Leben braucht es gute Ausbildung. Sowohl schulische als auch berufliche Ausbildung sollen die Wettbewerbsfähigkeit unserer Jugend gewährleisten. Bildung kostet Geld, deshalb sind Stipendien zu sichern, damit die Studierenden nicht in die Schuldenfalle getrieben werden.

- Auf eigenen Beinen stehen: Der Schritt ins eigenständige Leben ist mit finanziellen Kosten verbunden. Junge Menschen fangen in der Regel am untersten Ende der Gehaltsklassen an und sind auf Zuwendungen wie Mietzinsbeihilfen angewiesen. Das Jungunternehmertum ist zu fördern, mit neuen, innovativen Ideen wird die Wirtschaft von morgen geprägt.

7. Familie

Die Familie ist die Keimzelle der Gesellschaft und verdient daher größtmögliche Förderung durch die öffentliche Hand. Es gilt Rahmenbedingungen zu schaffen, die Kinderwunsch und berufliche Weiterentwicklung ermöglichen. Zur Familie gehören auch die alten Menschen, die durch ihre harte Arbeit unsere Wohlstandsgesellschaft aufgebaut haben. Sie verdienen daher nicht nur unseren Respekt, sondern auch einen würdevollen Lebensabend in vertrauter Umgebung. Dieser ist durch Betreuungseinrichtungen und finanzielle wie fachlicher Unterstützung jener Familien zu fördern, welche die Betreuung zu Hause übernehmen.

8. Arbeit

Wer hart arbeitet, soll gerecht entlohnt werden. Zu viele Menschen verdienen in Südtirol aber zu wenig, um die steigenden Lebenshaltungskosten zu decken. Auf die Sicherheit am Arbeitsplatz ist besonderes Augenmerk zu legen. Das Anwerben ausländischer „Billigarbeitskräfte“ wird sich langfristig auch für die Unternehmen negativ auswirken, da sie damit die heimische Wirtschaft schwächen und somit den Ast absägen, auf dem alle sitzen. Die Vernetzung der Arbeitsmärkte in ganz Tirol ist anzustreben, um auf das Angebot und die Leistung einheimischer Arbeitnehmer zurückzugreifen.

9. Starke Wirtschaft - starkes Land

Im italienischen Staatsgefüge sind die Südtiroler Unternehmer einem Bürokratiedschungel ausgesetzt, der kaum durchschaubar und zu kostspielig ist. Abbau bürokratischer Hindernisse, und Förderung von klein- und mittelständischen Unternehmen, die das Rückgrat unserer Wirtschaft bilden, sind zu verstärken. Die Förderung der Bergbauern, die mit harter Arbeit die Landschaft pflegen, ist zu sichern.

10. Gesundheit

Gesundheit ist mit Geld nicht zu bezahlen, doch wer krank wird, soll sich Genesung leisten können. Unnötige finanzielle Belastungen wie das Sanitätsticket sind abzuschaffen.

Gute medizinische Betreuung darf nicht eine Frage des Geldes sein, sondern gehört zu den Voraussetzungen verantwortungsvoller Gesundheitspolitik.

11. Europa der Vielfalt

Die Europäische Union ist heute noch immer die Gemeinschaft der Nationalstaaten und nicht der Völker und Regionen. Europa darf nicht ein Verbund starker Staaten uniforme Einheitsgesellschaft werden. Der Reichtum und die Zukunft Europas liegen in der Vielfalt der Völker, der Sprachen und Kulturen. Nur wenn deren Wert anerkannt, und die Vielfalt nicht als Bedrohung, sondern als Bereicherung betrachtet werden, können kleine Völker und Volksgruppen überleben.

vrijdag, juni 22, 2007

Woord van Smithson

Vlaamse vrienden,

Nog nooit heeft de individuele burger zoveel mogelijkheden gehad om informatie op te zoeken of zijn mening te verspreiden als op het internet van vandaag. Blogs, communities, fora, het net puilt uit van info en commentaar. Dit webstekje (klik hier) is dus slechts een van die duizenden websites die er dagelijks op ons wereldwijde net bijkomen, maar toch wil ik proberen een plaatsje te veroveren op het bord van jullie dagelijkse leeshonger. Vooral de Vlaamsgezinde lezer zal hier zijn (hopelijk) zijn gading vinden, maar meteen wil ik al de stelling lanceren dat Vlaamsgezindheid maar een laagje kan zijn boven een ideologie. Vraag aan een Vlaamse vlaggenzwaaier welk economisch beleid hij of zij zou voeren ná de Vlaamse onafhankelijkheid, en je weet meteen of je te doen hebt met een leeghoofd, of met iemand die naast het roepen van slogans ook een politiek/economisch/sociaal model in zijn hoofd heeft.

Mijn pseudoniem is Smithson, en hanteer ik niet enkel omwille van privacyredenen, maar ook in de hoop dat de lezer van mijn blog in elke persoon die hij tegenkomt, zij het op de tram of bij de bakker, een kleine Smithson zou kunnen vermoeden: een kritische burger die zich vragen stelt bij de ernstig verminkte Belgische vorm van democratie en die vandaaruit gewonnen geraakt voor het inspirerende idee van een onafhankelijke Vlaamse staat in Europa. Want zelfs de grootste Belgicist zal moeten toegeven dat het idee te kunnen herbeginnen met een propere lei, een nieuwe staat, toch wel heel aanlokkelijk is. Laat ons dus samen werk maken van een Vlaamse onafhankelijke republiek. Hopelijk bezoeken jullie dikwijls mijn blog en kunnen uit de reacties op mijn posts degelijke intellectuele oefeningen gemaakt worden.

Beste groeten aan allen die van goede wille zijn.
Hasta la republica flamenca!

Smithson.

http://smithsonsplace.blogspot.com/

vrijdag, juni 15, 2007

woensdag, mei 30, 2007

Lied: Waasland

Op aanvraag van de kuisvrouw

Waasland

J. De Wilde. Fern. Van Durme

Land in een gordel van stromen geprangd,
Vlakten der zee waarin Polders zich spreidden,
Meren van lover met kammen van heide,
Lucht, waar de zon taferelen in brandt.

Keerzang:

Land onzer vadren, uit Wase geboren.
Grond van ons Vlaandren, gewonnen door strijd,
Jonge geslachten betreden uw voren,
Staan met de hakke en strijdbijl bereid.

Volk dat woestijnen in tuinen omschiep,
Bouwers van dijken, bedwingers van vloeden,
Strijders om altaar en haardstee te hoeden,
Zaaiers van weelde uit arbeid gediept.

Weelde voor d'ogen en eer van ons bloed,
Arbeid en kunst zullen blijvend U kronen,
Waasland, U blijven we trouwe betonen,
Schoonheid en kracht Gij, ons erfdeel en goed.



dinsdag, mei 22, 2007

Citaat: André Demedts

"Wij zouden eindelijk de laatste generatie moeten zijn die gedwongen is haar tijd en energie te verspillen aan het veroveren van VANZELFSPREKENDE rechten. Opdat de kinderen van ons Volk eindelijk eens vrij, open, en met die ontzagelijke begaafdheid die nog in ons ligt, zouden kunnen bouwen, zouden kunnen scheppen, zouden kunnen leven als mensen, een eigen wereld beleven en zichzelf zijn, algeheel. Zonder te moeten ploeteren, zonder te moeten wrikken, zonder voortdurend te moeten strijden op al die kleine plannetjes, zonder voortdurend zich te moeten weren om het leven zelf."

André Demedts

maandag, mei 21, 2007

Gerechtigheid in Irak

"Wie zonder zonde is werpe de eerste steen." (Johannes 8:7)
28/04/2007 MOSUL

Volgens de Koerdische website Jebar.info hebben naar schatting 1000 mannen van Yezidische afkomst, zich schuldig gemaakt aan de moord op een tienermeisje. Dit, omdat het meisje van huis zou zijn weggelopen om te kunnen trouwen met een jongen van islamitische afkomst, waarop ze verliefd was geworden. Ook zou het Yezidi-meisje zich bekeerd hebben tot de Islam.

De afgelopen vier maanden had het meisje een schuilplaats toegewezen gekregen van lokale moslimsjeiks. Men beweert dat haar familie de laatste dagen geprobeerd heeft om haar weer terug te laten keren naar haar ouderlijke huis. Hierbij zou ze overtuigd zijn geraakt van het feit dat haar familie haar vergeven had voor de 'fouten' die ze gemaakt zou hebben.

In een korte, met een telefoon opgenomen video, dat gemaakt is door de aanwezigen tijdens de moord, is duidelijk te zien hoe het meisje mishandeld en vermoord wordt. Ze is tijdens haar reis terug naar huis, in een hinderlaag gelokt door ongeveer 1000 mannen die haar opgewacht hebben om haar vervolgens op een zeer brute wijze te kunnen vermoorden. Zo laten de beelden zien hoe de mannen grote stenen op haar hoofd gooien, hoe ze voor de voeten wordt geworpen en in haar maag en gezicht geschopt wordt, terwijl ze ligt te schreeuwen van de pijn. Dit gaat door, totdat er iemand komt die een einde aan haar leven maakt, door met een grote steen op haar gezicht te gooien.

Tevens zijn in de fragmenten te zien dat het meisje eerst uitgekleed is, om zo te kunnen symboliseren dat ze haar familie en haar godsdienst heeft onteerd. Ze ligt half naakt op de grond, nog steeds ademend, terwijl haar geplette gezicht bedekt is met bloed.

Volgens de bovengenoemde website waren ook bewapende politieagenten en ambtenaren bij de moord aanwezig. In feite hebben zij de menigte geholpen om de vrouw te kunnen vermoorden. Dit, in plaats om te proberen de misdaad te voorkomen. De opgenomen beelden bevestigen dit.

Enige momenten later arriveerde ook de Iraakse leger en weigerde de toegang aan onbevoegden, inclusief de pers.

Het vermoorden van vrouwen, wegens eer, schande en religie komt nog steeds voor in Zuid-Koerdistan en Irak. De bovengenoemde incident is niet ongewoon in enkele diepgaande godsdiensten en traditionele gemeenschappen.

dinsdag, mei 15, 2007

Onderdrukking in Vlaanderen: Het leven in Sint-Genesius-Rode

Het leven in een gemeente waar de voltallige gemeenteraad uit Franstaligen bestaat is geen pretje voor een Vlaming. Het leven aan de taalgrens kan hard zijn. Een dapper jeugdig lid van Klauwaert getuigt hiervan aan de hand van enkele voorbeelden.

Op school : Op de maandag na de kerstvakantie kregen we de eerste les nog geen les, maar begonnen te praten over de tolerantie in Rode. De lerares vond het normaal dat er Franse papieren werden gegeven(in het stadshuis, een Vlaams stadhuis, Vlaamse bodem). Ik vroeg waarom ze dat vond en natuurlijk antwoordde ze door de faciliteiten die hier heersen. Een zogenaamde intellectuele lerares antwoordt met een dergelijk argument. Het principe van faciliteiten is iets dat volledig onwettelijk is. Het is zelfs verboden door de grondwet. Maar toch daar wordt het kennelijk als een argument aanzien. Een vals argument dat gebruikt wordt om dergelijke verboden praktijken goed te praten, het geven van Franstalige papieren ineen Vlaams gemeentehuis, komaan zeg. Het wordt er al van in de jeugd ingepompt.

Op straat(leven) : Met wat moet ik beginnen als het om Vlamingen en Walen gaat? Hoe zou ik Sint-Genesius-Rode moeten beschrijven? Stront aan de knikker of liever gezegd Walen in de stad. Bij de voetbal bijvoorbeeld als jij daar Nederlands praat verstaan ze je niet.Vlamingen hebben daar dus niet de mogelijkheid om aan recreatie te doen in hun eigen taal!

Om de hardnekkigheid van de franstaligen aan te tonen : de walen proberen zelfs niet om je te verstaan of om nederlands te spreken. Jij bent het die Frans moet proberen. In Vlaanderen! Onze Vlaamse broeders aan de taalgrens worden gedwongen in Vlaanderen Frans te spreken. Ongelooflijk.
We kunnen voorbeelden blijven geven, dagelijkse gebeurtenissen zoals bij de bakker die enkel Frans praat, in de supermarkt enzovoort. Maar ik denk dat het punt al duidelijk is.

Vlamingen worden niet zelden onderdrukt aan de taalgrens. Vlaamse dorpen worden verfranst. Nooit was het zo erg als vandaag. De bevolking van Vlaanderen moet zich daarvan bewust worden. Hier is een probleem. Dat moet opgelost worden. De enige oplossing, splits de kieskring van Brussel-Halle-Vilvoorde. Zorg dat die mensen niet opgezadeld zitten met een burgemeester die nauwelijks Nederlands praat.

Laat Vlaanderen Vlaams zijn.

Stop de terreur en onderdrukking!

zondag, mei 06, 2007

Mars voor de onafhankelijkheid in Sint-Genesius-Rode: video

Fotoreportage van de Mars voor de onafhankelijkheid op 6 mei in Sint-Genesius-Rode




























































Mars voor de onafhankelijkheid

Zondag 6 mei begaf het trouwe Vlaamse publiek zich weer naar de Vlaamse rand rond Brussel. Plaats van afsrpaak was Sint-Genesius-Rode, de meest bedreigde der faciliteitengemeenten.

Vanuit onze middelgrote stad met socialistisch burgemeester vertrok een bus, die ingelegd was door een plaatselijke Vlaamse kring. De typische Klauwaert-humor kwam weer boven in de bus.

Bij het binnenrijden van Sint-Genesius-Rode kwam er een eerste kennismaking met de ordediensten. Rumoer en hilariteit ontstonden in de bus toen men een waterkanon zag, met daarin een dienaar van de staat die een dutje aan het doen was op zijn stuur.

Bij het uitstappen werd onmiddellijk het nodige propagandamateriaal aangereikt om de mars voor de onafhankelijkheid te verfraaien. De helikopter van de politie vloog voor de eerste maal over en bleef voor de rest van de dag voortdurend aanwezig in de lucht.

Gezinnen met kinderen, studenten, mandatarissen van politieke partijen, het taalaktiekomitee waren aanwezig: een vertrouwd beeld voor de Vlaamse militant. De betoging vertrok. Voor wie niet zo bekend is met de slogans zullen we er hier een paar op een rijtje zetten:

"Verhofstadt of Barabas? - BARABAS !"

"België dood, Vlaanderen groot !"

"Voor Vlaanderen: alles, voor Belgiekske: nikske !"

"Cyaankali voor het FDF !"

"Vlaamse agenten, deserteer !"

"Walen buiten !"

"België barst !"

"Rode Vlaams"

"Waalse/Franse ratten, rol uw matten !"

En dan zijn er nog de traditionele liederen uiteraard...

De betoging verliep vlot tot er een oponthoud was, omdat de politie in de weg stond, met een waterkanon en paardjes... Dan liep de betoging, bij het gemeentehuis, langs een dubbele erehaag van agenten van de oproerpolitie, met helm, wapenstok en schild. Barricades verhinderden dat we niet zouden gaan waar we niet mochten. De mars werd trouwens scherp in de gaten gehouden door verschillende agenten met camera's. Zoals Tijl Uilenspiegel zou doen, werd er voluit gelachen met dergelijk machtsvertoon. De Vlaamse militanten lieten het niet aan hun hart komen. De meesten zijn zo'n dingen ondertussen wel al gewoon.

Op het VRT-nieuws sprak men ’s avonds van een Voorpost-actie met 1.500 manifestanten. De organisatie was wel degelijk in handen van het KVHV. De VRT-journalisten hebben dan ook dezelfde werkgever als de aanwezige politiediensten…

Het VTM-nieuws was objectiever.

Alles op deze webstek mag overgenomen worden mits duidelijke bronvermelding. De redactie van Klauwaert