Toekomst voor België? Laat ons niet lachen !

Di Rupo: "Laat ons over toekomst België praten"

17/08/2007 14:12

In een interview met Le Soir zegt PS-voorzitter Elio Di Rupo dat hij bereid is om met de andere Franstalige partijen te praten over de toekomst van het land. Voorlopig wil hij echter nog niet tussenkomen in de onderhandelingen tussen de oranje-blauwe partijen. Het Vlaams Belang pleit dan weer voor een splitsing van Vlaanderen en Wallonië.

Een gesprek tussen de Franstalige partijen zal volgens Di Rupo de kans bieden om de partijgrenzen te overstijgen en "te discussiëren over essentiële zaken zoals de toekomst van België".

De PS-voorzitter heeft de indruk dat geen enkele Franstalige partij de Vlaamse communautaire eisen zal aanvaarden en dat de Franstaligen een vrij duidelijke visie hebben over wat haalbaar is. "Als Milquet en Reynders menen dat het nuttig kan zijn om de andere Franstalige partijen te ontmoeten, zijn wij daartoe bereid", zegt hij.

Grote institutionele hervormingen inzake fiscaliteit, justitie, gezondheidszorg of de spoorwegen zouden volgens Di Rupo gevaarlijk en schadelijk kunnen zijn voor de Franstaligen.

"Scheiding van Vlaanderen en Wallonië voorbereiden"

In een reactie op de breuk die is ontstaan bij de onderhandelingen op Hertoginnedal stelt het Vlaams Belang dat de Vlaamse partijen het Belgisch denkkader moeten verlaten en de scheiding van Vlaanderen en Wallonië voorbereiden. Zo meldt het persagentschap Belga. "Met deze Franstalige politieke kaste, die de Belgische constructie enkel gebruikt voor het eigen profijt, valt geen land meer te bezeilen", aldus partijvoorzitter Frank Vanhecke.

Voor Vlaams Belang is het antwoord van de Franstalige oranje-blauwe partijen "schandalig en onaanvaardbaar", maar niettemin zegt de partij niet verwonderd te zijn over de tegeneisen. Het is een beproefde strategie: men wil van geen staatshervorming weten en dus leggen de Franstaligen onaanvaardbare eisen op tafel, luidt de redenering.

"Blij dat Vlamingen niet gezwicht zijn"

Spirit-voorzitter Geert Lambert vindt dat de Franstalige regeringsonderhandelaars met hun voorstellen de logica van het constructief federalisme hebben verlaten, waardoor een situatie ontstaat waarin gemeenschappen tegen elkaar worden opgezet. Hij verwijt de Franstaligen een arrogante houding en is tevreden dat de Vlaamse partijen niet zijn gezwicht voor hun "hooghartige strategie".

Open VLD: "Federale geldkranen dichtdraaien"

vr 03/08/07 - De Vlaamse liberalen dreigen ermee federale geldkranen voor de Franse Gemeenschap en het Waals Gewest dicht te draaien.
Ze willen dat doen als de Franstaligen een echte staatshervorming blijven afwijzen.

Open VLD-onderhandelaars Patrick Dewael en Karel De Gucht wijzen onder meer op het grootstedenbeleid. De grote steden krijgen elk jaar 600 miljoen euro federaal geld.

De Vlaamse liberalen merken op dat het strikt genomen gaat om een bevoegdheid van de gewesten en de gemeenschappen.

Daarom is het volgens Open VLD mogelijk een einde te maken aan die geldstroom.

bron: VRTnieuws.net


De Geldkraan

Een geldkraan is een denkbeeldige kraan waar geld doorheen vloeit. Opvallend is dat deze kraan uitsluitend in beeld komt als deze wordt dichtgedraaid, van opendraaien wordt praktisch nooit gesproken.

Dit metaforisch beeld illustreert de afhankelijkheid van de ontvanger van het geld van de gever. De kraan symboliseert de regelmatigheid van de geldstroom. In de meeste gevallen gaat het over subsidies of budgetten die verlaagd worden door een overheid.

Er spreekt vaak ook een zekere dreiging uit het gebruik van geldkraan, waarmee de ontvanger (door de gever) gewezen wordt op eventuele financiële gevolgen van zijn of haar handelen.

In strips en tekenfilms wordt de geldkraan af en toe verbeeld, bijvoorbeeld bij Dagobert Duck.

bron: Wikipedia

Südtirol: Feuernacht

Freiheitskampf in Südtirol

Geschiedenis van Südtirol

Zuid-Tirol (Duits: Südtirol, Italiaans: Alto Adige of Sudtirolo; Ladinisch: Südtirol) is het zuidelijke deel van de landstreek Tirol en tevens als Autonome provincie Bozen-Zuid-Tirol (Duits: Autonome Provinz Bozen-Südtirol, Italiaans: Provinzia autonoma di Bolzano-Alto Adige, Ladinisch: Provinzia Autonòma de Balsan-Südtirol) de meest noordelijke autonome provincie van Italië, onderdeel van de regio Trentino-Zuid-Tirol. Het gebied telt 476.000 inwoners op een oppervlakte van 7400 km². De hoofdstad van de provincie is Bozen.

Zuid-Tirol is drietalig: zowel het Duits, het Italiaans als het Ladinisch hebben een officiële status. Ladinisch wordt echter alleen gebruikt in de dalen waar deze Reto-Romaanse taal gesproken wordt. De bewegwijzering gebeurt hoofdzakelijk in het Duits en Italiaans.

De officiële afkorting voor de provincie is BZ, afgeleid van Bozen of Bolzano. Hoewel de officiële naam van de provincie Bozen-Zuid-Tirol luidt, wordt ze in het dagelijkse leven doorgaans Zuid-Tirol of de provincie Bozen (Bolzano) genoemd. De officiële Italiaanse benaming voor Zuid-Tirol is Alto Adige (lett. "Hoge Adige"). Deze naam ontstond begin 20e eeuw naar het voorbeeld van de Franse departementen en verwijst naar de gelijknamige rivier Adige (Duits: Etsch) die hier ontspringt. De oorspronkelijke Italiaanse naam is echter Sudtirolo, gebaseerd op de Duitse naam, welke tegenwoordig ook weer gebruikt wordt.


Tot 1918 maakte Zuid-Tirol, net als de huidige provincie Trente, integraal deel uit van de Oostenrijkse provincie Tirol. Het werd deel van Italië na de Eerste Wereldoorlog, toen Oostenrijk en Hongarije door hun verlies grote delen van hun grondgebied moesten afstaan.

In het (geheime) Pact van Londen (1915) werd vastgelegd dat Italië na afloop van de oorlog gebiedsuitbreiding zou krijgen als het zou overlopen naar de Entente. Het ging hierbij (onder andere) om het gebied van Trente en het hele zuiden van Tirol tot aan de 'natuurlijke geografische grens'.

De natuurlijke grens waarover werd gesproken was de waterscheiding van de Alpen. Het stroomgebied van de Etsch met al zijn zijrivieren zou bij Italië gevoegd worden. Het stroomgebied van de Inn met haar zijrivieren zou bij Oostenrijk blijven. Volgens de bepalingen in het Verdrag van Saint-Germain in 1919 werd dit plan doorgevoerd en kwam, na het trekken van bovengenoemde grens, een grote Duitstalige bevolking ineens in Italië te wonen. In tegenstelling tot het gebied rond Trente, dat pas sinds begin negentiende eeuw bij Oostenrijk was gekomen en haast volledig Italiaanstalig was gebleven (dit gebied werd daarom "Welsch-Tirol", Romaans-Tirol genoemd), was Zuid-Tirol namelijk altijd Oostenrijks geweest en had het een haast uitsluitend Duitstalige bevolking. Bij de volkstelling van 1910 was nog geen 3% van de bevolking Italiaanstalig.

Onder het fascistische bewind van Mussolini voerde Italië een onderdrukkende italianiseringspolitiek om het gebied volledig te assimileren. Vanaf 1923 werd het Duits uit het openbare leven verbannen en Duitse plaatsnamen werden vervangen door Italiaanse, aangedragen door de Italiaanse nationalist Ettore Tolomei. Ook werd een begin gemaakt met het Italianiseren van de Duitse achternamen. Door druk uit het buitenland stopte dit laatste proces echter na de namen beginnend met B. Tevens kwam er een grootschalige immigratie op gang van Italianen uit andere gebieden naar met name de steden, om de oorspronkelijke bevolking in aantal te overtreffen.

Het was de hoop van de Zuid-Tirolers dat Adolf Hitler het gebied zou terugeisen, maar die droom kwam niet uit. Als dank voor het accepteren van de annexatie van Oostenrijk (maart 1938, 'Duce, das werde ich ihnen nie vergessen'), sloten Hitler en Mussolini een akkoord, waardoor de Zuid-Tirolers voor de keuze werden geplaatst te emigreren naar het Duitse Rijk (Option) of de volledige assimilatie te ondergaan. Door druk en propaganda koos 86% voor vertrek. Een deel hiervan hoopte echter op uitstel of zelfs afstel, door de schadeloosstellingsprocedure voor de achter te laten bezittingen. Uiteindelijk vertokken ca. 75.000 naar gebieden in Duitsland en Oostenrijk. Hiervan keerde ca. 1/3 weer terug na 1945.

Italië probeerde ook na de Tweede Wereldoorlog nog het gebied onder controle te krijgen. In de in 1947 gesloten Vrede van Parijs werden de rechten van de Duitstaligen in Zuid-Tirol weliswaar verbeterd - tenminste op papier - door het bezegelen van de één jaar eerder gesloten overeenkomst tussen de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken Karl Gruber en de Italiaanse premier Alcide De Gasperi. Doordat de afgesproken autonomie echter ging gelden voor de provincies Trente en Zuid-Tirol gezamenlijk (de regio Trentino-Zuid-Tirol, waar de Italiaanstaligen in de meerderheid zijn), bleven de Duitstaligen op bestuursvlak een minderheid. Afspraken overeengekomen in het autonomieverdrag werden niet omgezet in wetgeving en in gedrag van bestuurders.

De spanningen tussen de Zuid-Tirolers en de Italianen liepen hierdoor steeds verder op. In 1961 resulteerde dit in aanslagen van de radicale Befreiungsausschuss Südtirol op een standbeeld van Mussolini, het geboortehuis van Ettore Tolomei en, in twee zogenaamde Feuernachten, op een groot aantal elektriciteitsmasten. De Italiaanse politie en justitie traden vervolgens keihard op: vele activisten kregen lange gevangenisstraffen of werden gemarteld. Twee activisten stierven aan de gevolgen van de martelingen.

Onder druk van Oostenrijk en de internationale opinie werd Italië uiteindelijk gedwongen de autonomie te verschuiven van de regio Trentino-Zuid-Tirol naar de provincie Zuid-Tirol, zodat de Duitstaligen hun eigen beleid konden voeren. In 2001 is deze autonomie nog verder uitgebreid, waardoor het zwaartepunt van de autonomie nu volledig bij de provincie ligt. Ook de provincie Trente profiteert hiervan. De Italiaanstalige minderheid in Zuid-Tirol zag echter haar bevoorrechte positie verdwijnen en sinds de jaren zestig kozen velen er dan ook voor weer te vertrekken uit het gebied, waardoor het aandeel Italiaanstaligen geleidelijk afneemt. De Ladinische bevolking profiteert sinds de autonomie van de erkenning en ondersteuning voor haar taal en cultuur.

Desondanks pleit een grote groep Duits- en Ladinischtaligen voor afscheiding van Italië. Ook het gebruik van de verzonnen en na annexatie opgelegde Italiaanse plaatsnamen en de aanwezigheid van symbolen en namen die aan de annexatie herinneren ligt bij velen nog steeds gevoelig. Het veranderen van deze namen is een competentie van de provincie. Door de gevoeligheid van de materie heeft deze verandering lang op zich laten wachten. Sinds 2004 ligt er een wetsvoorstel waar nog steeds aan gewerkt wordt. Hierin wordt onderscheid gemaakt tussen macro- en microtoponymie en resulteert erin dat van de 8200 toponiemen, er slechts 600-700 tweetalig blijven.

Süd-Tirol ist nicht Italien

bron: http://www.suedtiroler-freiheit.com


Programma van de beweging Südtiroler Freiheit

1. Selbstbestimmung

Das Selbstbestimmungsrecht der Völker ist in Artikel 1 der Menschenrechtspakte verankert und somit Ausdruck der Freiheit, den ein Volk beanspruchen kann. Die Teilung Tirols und die damit verbundene Annexion Südtirols durch Italien erfolgten gegen die Prinzipien der Vernunft und Rechtschaffenheit, vor allem aber gegen den Willen des Volkes. Seit jener Zeit hat Südtirol immer wieder um seine Existenz bangen müssen und kann sich auch heute noch nicht der Bewahrung der sprachlich- kulturellen Identität sicher sein. Als Minderheit in einem fremden Staat kann auch die Autonomie unser Volk nicht dauerhaft vor Assimilierung und gezielter Italienisierung bewahren. Die Durchführung der Volksabstimmung über die politische Zukunft Südtirols ist daher das einzig gerechte Mittel zur Lösung des Südtirolproblems.

2. Heimat

- Recht auf die Muttersprache: Die Muttersprache ist das wichtigste Element der kulturellen Identität, das Recht auf deren Gebrauch daher unverzichtbar. Allzu oft wird man in Südtirol mit einer Staatsmacht konfrontiert, die nicht deutsch sprechen kann oder will. Die Bestimmungen des Autonomiestatutes sind jedoch eindeutig. Strengere Kontrollen der Sprachkenntnisse bei Vergabe öffentlicher Posten und restriktive Maßnahmen und Sanktionen bei Missachtung dieses Rechtes sind daher dringend nötig. Das Recht auf Gebrauch der Muttersprache ist keine Provokation, sondern muss Selbstverständlichkeit sein. Dasselbe Recht muss auch für die ladinische Volksgruppe gelten.

- Toponomastik: In Südtirol sind noch immer allein die größtenteils erfundenen pseudoitalienischen Ortsnamen amtlich gültig, welche zum Zwecke der Italienisierung eingeführt wurden. Durch diesen Frevel wird nicht nur die geschichtsfälschende Absicht des Faschismus fortgeführt, sondern die nachkommenden Generationen auch ihres historischen Erbes beraubt. Dieser unwürdige Zustand ist weder kulturell noch politisch vertretbar und widerspricht auch internationalen Empfehlungen, die sich für die alleinige Verwendung der historischen Namen aussprechen. Die erfundenen Falschnamen müssen daher umgehend abgeschafft und die historisch gewachsenen Orts- und Flurnamen wieder eingeführt werden.

- Faschistische Relikte: Mehr als 60 Jahre nach Ende des Faschismus findet man in Südtirol noch immer in fast jeder Gemeinde Relikte aus dieser Zeit. Das Siegesdenkmal in Bozen, das Mussolinirelief am Gerichtsplatz, die Beinhäuser und Alpini- Denkmäler sind einige Beispiele. Diese Relikte dürfen bis heute nicht einmal dokumentiert werden und können daher auch nicht als Mahnmale interpretiert werden. Sie erfüllen noch immer ihren propagandistischen Zweck und stellen eine Beleidigung für die Südtiroler dar. Die Entfernung dieser faschistischen Relikte, sowie umfassende Aufarbeitung der Geschichte ist längst fällig. Auch die Wiedergutmachung des faschistischen Unrechts, welches durch die Enteignung von privaten Grundstücken erfolgte, ist anzustreben.

- Italienisierung stoppen: Trotz Autonomie läuft Südtirol Gefahr, assimiliert und zu einer normalen italienischen Provinz zu werden. Besonders der Schule kommt die Aufgabe zu, den Kindern das Wissen über die eigene Geschichte und Tradition zu vermitteln. Die Kinder dürfen nicht in der „Siamo-in-Italia“- Mentalität erzogen werden. Ausländerkinder sollen nicht in italienische Schulen abgeschoben, sondern es soll ihnen die Eingliederung in die deutsche Sprachgemeinschaft ermöglicht werden.
Sportwettkämpfe vermitteln nicht nur Leistungen, sondern auch Emotionen. Die Südtiroler Athleten sollen nicht für den italienischen Staat antreten und die eigene Identität verleugnen müssen. Fahnen und Hymnen wecken Emotionen, die wir zur Stärkung unserer Identität nützen sollten. Langfristig sollen unsere Athleten für Südtirol oder ein Gesamttiroler Team antreten können.

- Gemeinsame Heimat Tirol: Nord-, Ost- und Südtirol bilden nicht nur eine geschichtliche, sondern auch eine kulturelle Einheit. Dieser Einheitsgedanke ist zu fördern, und die Landesteile sollen einander näher gebracht werden. Bereits heute ließen sich in vielen Bereichen der Wirtschaft, Politik und Kultur Gemeinsamkeiten nutzen. Konkurrenzdenken der einzelnen Landesteile sollte dem „Wir-Gefühl“ Platz machen. Als kleine Region in einem wachsenden Europa kann Tirol nur gemeinsam seine Interessen durchsetzen.

- Urbanistik & Zersiedelung: Südtirol ist ein Land, in dem viel, manchmal auch zu viel gebaut wird. Vor allem die Landeshauptstadt Bozen wächst unaufhörlich und frisst sich in die begrenzte Kulturlandschaft. Das noch vorhandene bebaubare Land darf nicht zum Gegenstand von Bauspekulation werden, sondern muss mit Maß und Weitsicht verwaltet werden.

- Denkmal- & Ensembleschutz: Das architektonische Erbe unserer Vorfahren ist die Visitenkarte unseres Landes. Die Altstadtzentren, die Burganlagen, sowie die Zeugnisse bäuerlicher Wohn- und Wirtschaftskultur geben unserem Land ein unverwechselbares und einmaliges Gesicht. Dieses Erbe wird vielfach mit Füßen getreten. Jahrhunderte alte Bauwerke fallen zu oft der Bauwut zum Opfer. Mit ihnen verlieren die Ortschaften nicht nur ihren Charakter, sondern auch ihre Geschichte. Der Politik der Zerstörung muss Einhalt geboten, und unser architektonisches Erbe durch wirksame Denkmal- und Ensembleschutzmaßnahmen geschützt werden.

3. Umwelt

Eine intakte Umwelt ist unser wertvollstes Gut, sie bietet uns gesunden Lebensraum und ist das größte Kapital der Tourismuswirtschaft. Schutz und Erhalt von intakter Umwelt sind daher Grundlagen zukunftsorientierter Politik.

- Wasser, das Gold der Alpen: Sauberes Trinkwasser ist keine Selbstverständlichkeit, sondern ein Geschenk. Sparsamer Umgang und schonende Quellfassungen sind eine Frage der Verantwortung. Wasser bedeutet in Südtirol auch Energie. Mit dem Strom unserer Kraftwerke erhalten wir saubere Energie, die unseren Bedarf ausreichend deckt. Nicht der Bau von neuen Großkraftwerken, sondern die Übertragung der bestehenden an das Land und deren optimale und gewässerschonende Nutzung muss Ziel der Landesenergiepolitik sein.

- Transitbelastung: Die Transitbelastung auf der Autobahn nimmt von Jahr zu Jahr zu und hat inzwischen ein Ausmaß erreicht, das nicht mehr zu verantworten ist. Es braucht schnelle und nachhaltige Entscheidungen, die zur Verlagerung des Schwerverkehrs von der Straße auf die Schiene führen. Vor allem aber braucht es ein gemeinsames Verkehrskonzept von Rosenheim bis Verona.

- Ausbau der öffentlichen Verkehrsmittel: Der Individualverkehr trägt maßgeblich zur Luftverschmutzung und Feinstaubbelastung bei. Auf das eigene Auto verzichtet aber nur der, der auch Alternativen hat. Das öffentliche Verkehrswesen ist weiter auszubauen. Auch ein Gesamttiroler Verkehrskonzept mit schnellen und preisgünstigen Direktverbindungen ist notwendig.

- Alternative Energiequellen: Die Verwendung neuer und erneuerbarer Energiequellen ist voranzutreiben und gezielt zu fördern. Bereits heute ließe sich ein Großteil der CO2- Emissionen durch die Verwendung umweltfreundlicher Energiequellen vermeiden.

4. Bescheidenheit statt Größenwahn

Südtirol braucht keine großspurigen Prestigeobjekte, die mehr kosten als sie bringen. Unnötige Großprojekte wie BBT, Flugplatz oder Fahrsicherheitszentrum, sind abzulehnen. Protzbauten, die mit öffentlichen Geldern finanziert werden, sind keine Notwendigkeit, sondern Verschwendung. Die Steuerzahlerinnen und Steuerzahler haben als Geldgeber ein Mitspracherecht, weshalb zukünftig mittels Volksabstimmung über Großprojekte abgestimmt werden soll.

5. Chancengleichheit zwischen Mann und Frau

Beide Geschlechter sind gleichberechtigt. Die Frauen sollen gemäß ihrer Stärke in allen politischen und gesellschaftlichen Entscheidungsgremien vertreten sein. Gleiche Arbeit ist gleich zu entlohnen, Diskriminierung, in welcher Form und in welchem Bereich auch immer, ist abzulehnen.

6. Jugend ist Zukunft

- Mitspracherecht: Die Jugend ist Träger der zukünftigen Gesellschaft und soll in die politischen Entscheidungsprozesse einbezogen werden. Offene Jugendpolitik bedeutet daher auch Verantwortung für die Zukunft zu übernehmen, denn die Jugend muss morgen mit den Entscheidungen leben, die heute getroffen werden.

- Bildung: Für einen guten Start ins Leben braucht es gute Ausbildung. Sowohl schulische als auch berufliche Ausbildung sollen die Wettbewerbsfähigkeit unserer Jugend gewährleisten. Bildung kostet Geld, deshalb sind Stipendien zu sichern, damit die Studierenden nicht in die Schuldenfalle getrieben werden.

- Auf eigenen Beinen stehen: Der Schritt ins eigenständige Leben ist mit finanziellen Kosten verbunden. Junge Menschen fangen in der Regel am untersten Ende der Gehaltsklassen an und sind auf Zuwendungen wie Mietzinsbeihilfen angewiesen. Das Jungunternehmertum ist zu fördern, mit neuen, innovativen Ideen wird die Wirtschaft von morgen geprägt.

7. Familie

Die Familie ist die Keimzelle der Gesellschaft und verdient daher größtmögliche Förderung durch die öffentliche Hand. Es gilt Rahmenbedingungen zu schaffen, die Kinderwunsch und berufliche Weiterentwicklung ermöglichen. Zur Familie gehören auch die alten Menschen, die durch ihre harte Arbeit unsere Wohlstandsgesellschaft aufgebaut haben. Sie verdienen daher nicht nur unseren Respekt, sondern auch einen würdevollen Lebensabend in vertrauter Umgebung. Dieser ist durch Betreuungseinrichtungen und finanzielle wie fachlicher Unterstützung jener Familien zu fördern, welche die Betreuung zu Hause übernehmen.

8. Arbeit

Wer hart arbeitet, soll gerecht entlohnt werden. Zu viele Menschen verdienen in Südtirol aber zu wenig, um die steigenden Lebenshaltungskosten zu decken. Auf die Sicherheit am Arbeitsplatz ist besonderes Augenmerk zu legen. Das Anwerben ausländischer „Billigarbeitskräfte“ wird sich langfristig auch für die Unternehmen negativ auswirken, da sie damit die heimische Wirtschaft schwächen und somit den Ast absägen, auf dem alle sitzen. Die Vernetzung der Arbeitsmärkte in ganz Tirol ist anzustreben, um auf das Angebot und die Leistung einheimischer Arbeitnehmer zurückzugreifen.

9. Starke Wirtschaft - starkes Land

Im italienischen Staatsgefüge sind die Südtiroler Unternehmer einem Bürokratiedschungel ausgesetzt, der kaum durchschaubar und zu kostspielig ist. Abbau bürokratischer Hindernisse, und Förderung von klein- und mittelständischen Unternehmen, die das Rückgrat unserer Wirtschaft bilden, sind zu verstärken. Die Förderung der Bergbauern, die mit harter Arbeit die Landschaft pflegen, ist zu sichern.

10. Gesundheit

Gesundheit ist mit Geld nicht zu bezahlen, doch wer krank wird, soll sich Genesung leisten können. Unnötige finanzielle Belastungen wie das Sanitätsticket sind abzuschaffen.

Gute medizinische Betreuung darf nicht eine Frage des Geldes sein, sondern gehört zu den Voraussetzungen verantwortungsvoller Gesundheitspolitik.

11. Europa der Vielfalt

Die Europäische Union ist heute noch immer die Gemeinschaft der Nationalstaaten und nicht der Völker und Regionen. Europa darf nicht ein Verbund starker Staaten uniforme Einheitsgesellschaft werden. Der Reichtum und die Zukunft Europas liegen in der Vielfalt der Völker, der Sprachen und Kulturen. Nur wenn deren Wert anerkannt, und die Vielfalt nicht als Bedrohung, sondern als Bereicherung betrachtet werden, können kleine Völker und Volksgruppen überleben.

Per un pugno di dollari - A fistful of dollars

Woord van Smithson

Vlaamse vrienden,

Nog nooit heeft de individuele burger zoveel mogelijkheden gehad om informatie op te zoeken of zijn mening te verspreiden als op het internet van vandaag. Blogs, communities, fora, het net puilt uit van info en commentaar. Dit webstekje (klik hier) is dus slechts een van die duizenden websites die er dagelijks op ons wereldwijde net bijkomen, maar toch wil ik proberen een plaatsje te veroveren op het bord van jullie dagelijkse leeshonger. Vooral de Vlaamsgezinde lezer zal hier zijn (hopelijk) zijn gading vinden, maar meteen wil ik al de stelling lanceren dat Vlaamsgezindheid maar een laagje kan zijn boven een ideologie. Vraag aan een Vlaamse vlaggenzwaaier welk economisch beleid hij of zij zou voeren ná de Vlaamse onafhankelijkheid, en je weet meteen of je te doen hebt met een leeghoofd, of met iemand die naast het roepen van slogans ook een politiek/economisch/sociaal model in zijn hoofd heeft.

Mijn pseudoniem is Smithson, en hanteer ik niet enkel omwille van privacyredenen, maar ook in de hoop dat de lezer van mijn blog in elke persoon die hij tegenkomt, zij het op de tram of bij de bakker, een kleine Smithson zou kunnen vermoeden: een kritische burger die zich vragen stelt bij de ernstig verminkte Belgische vorm van democratie en die vandaaruit gewonnen geraakt voor het inspirerende idee van een onafhankelijke Vlaamse staat in Europa. Want zelfs de grootste Belgicist zal moeten toegeven dat het idee te kunnen herbeginnen met een propere lei, een nieuwe staat, toch wel heel aanlokkelijk is. Laat ons dus samen werk maken van een Vlaamse onafhankelijke republiek. Hopelijk bezoeken jullie dikwijls mijn blog en kunnen uit de reacties op mijn posts degelijke intellectuele oefeningen gemaakt worden.

Beste groeten aan allen die van goede wille zijn.
Hasta la republica flamenca!

Smithson.

http://smithsonsplace.blogspot.com/

Broederstrijd in Palestina

Lied: Waasland

Op aanvraag van de kuisvrouw

Waasland

J. De Wilde. Fern. Van Durme

Land in een gordel van stromen geprangd,
Vlakten der zee waarin Polders zich spreidden,
Meren van lover met kammen van heide,
Lucht, waar de zon taferelen in brandt.

Keerzang:

Land onzer vadren, uit Wase geboren.
Grond van ons Vlaandren, gewonnen door strijd,
Jonge geslachten betreden uw voren,
Staan met de hakke en strijdbijl bereid.

Volk dat woestijnen in tuinen omschiep,
Bouwers van dijken, bedwingers van vloeden,
Strijders om altaar en haardstee te hoeden,
Zaaiers van weelde uit arbeid gediept.

Weelde voor d'ogen en eer van ons bloed,
Arbeid en kunst zullen blijvend U kronen,
Waasland, U blijven we trouwe betonen,
Schoonheid en kracht Gij, ons erfdeel en goed.

Citaat: André Demedts

"Wij zouden eindelijk de laatste generatie moeten zijn die gedwongen is haar tijd en energie te verspillen aan het veroveren van VANZELFSPREKENDE rechten. Opdat de kinderen van ons Volk eindelijk eens vrij, open, en met die ontzagelijke begaafdheid die nog in ons ligt, zouden kunnen bouwen, zouden kunnen scheppen, zouden kunnen leven als mensen, een eigen wereld beleven en zichzelf zijn, algeheel. Zonder te moeten ploeteren, zonder te moeten wrikken, zonder voortdurend te moeten strijden op al die kleine plannetjes, zonder voortdurend zich te moeten weren om het leven zelf."

André Demedts

Gerechtigheid in Irak

"Wie zonder zonde is werpe de eerste steen." (Johannes 8:7)

28/04/2007 MOSUL

Volgens de Koerdische website Jebar.info hebben naar schatting 1000 mannen van Yezidische afkomst, zich schuldig gemaakt aan de moord op een tienermeisje. Dit, omdat het meisje van huis zou zijn weggelopen om te kunnen trouwen met een jongen van islamitische afkomst, waarop ze verliefd was geworden. Ook zou het Yezidi-meisje zich bekeerd hebben tot de Islam.

De afgelopen vier maanden had het meisje een schuilplaats toegewezen gekregen van lokale moslimsjeiks. Men beweert dat haar familie de laatste dagen geprobeerd heeft om haar weer terug te laten keren naar haar ouderlijke huis. Hierbij zou ze overtuigd zijn geraakt van het feit dat haar familie haar vergeven had voor de 'fouten' die ze gemaakt zou hebben.

In een korte, met een telefoon opgenomen video, dat gemaakt is door de aanwezigen tijdens de moord, is duidelijk te zien hoe het meisje mishandeld en vermoord wordt. Ze is tijdens haar reis terug naar huis, in een hinderlaag gelokt door ongeveer 1000 mannen die haar opgewacht hebben om haar vervolgens op een zeer brute wijze te kunnen vermoorden. Zo laten de beelden zien hoe de mannen grote stenen op haar hoofd gooien, hoe ze voor de voeten wordt geworpen en in haar maag en gezicht geschopt wordt, terwijl ze ligt te schreeuwen van de pijn. Dit gaat door, totdat er iemand komt die een einde aan haar leven maakt, door met een grote steen op haar gezicht te gooien.

Tevens zijn in de fragmenten te zien dat het meisje eerst uitgekleed is, om zo te kunnen symboliseren dat ze haar familie en haar godsdienst heeft onteerd. Ze ligt half naakt op de grond, nog steeds ademend, terwijl haar geplette gezicht bedekt is met bloed.

Volgens de bovengenoemde website waren ook bewapende politieagenten en ambtenaren bij de moord aanwezig. In feite hebben zij de menigte geholpen om de vrouw te kunnen vermoorden. Dit, in plaats om te proberen de misdaad te voorkomen. De opgenomen beelden bevestigen dit.

Enige momenten later arriveerde ook de Iraakse leger en weigerde de toegang aan onbevoegden, inclusief de pers.

Het vermoorden van vrouwen, wegens eer, schande en religie komt nog steeds voor in Zuid-Koerdistan en Irak. De bovengenoemde incident is niet ongewoon in enkele diepgaande godsdiensten en traditionele gemeenschappen.

Onderdrukking in Vlaanderen: Het leven in Sint-Genesius-Rode

Het leven in een gemeente waar de voltallige gemeenteraad uit Franstaligen bestaat is geen pretje voor een Vlaming. Het leven aan de taalgrens kan hard zijn. Een dapper jeugdig lid van Klauwaert getuigt hiervan aan de hand van enkele voorbeelden.

Op school : Op de maandag na de kerstvakantie kregen we de eerste les nog geen les, maar begonnen te praten over de tolerantie in Rode. De lerares vond het normaal dat er Franse papieren werden gegeven(in het stadshuis, een Vlaams stadhuis, Vlaamse bodem). Ik vroeg waarom ze dat vond en natuurlijk antwoordde ze door de faciliteiten die hier heersen. Een zogenaamde intellectuele lerares antwoordt met een dergelijk argument. Het principe van faciliteiten is iets dat volledig onwettelijk is. Het is zelfs verboden door de grondwet. Maar toch daar wordt het kennelijk als een argument aanzien. Een vals argument dat gebruikt wordt om dergelijke verboden praktijken goed te praten, het geven van Franstalige papieren ineen Vlaams gemeentehuis, komaan zeg. Het wordt er al van in de jeugd ingepompt.

Op straat(leven) : Met wat moet ik beginnen als het om Vlamingen en Walen gaat? Hoe zou ik Sint-Genesius-Rode moeten beschrijven? Stront aan de knikker of liever gezegd Walen in de stad. Bij de voetbal bijvoorbeeld als jij daar Nederlands praat verstaan ze je niet.Vlamingen hebben daar dus niet de mogelijkheid om aan recreatie te doen in hun eigen taal!

Om de hardnekkigheid van de franstaligen aan te tonen : de walen proberen zelfs niet om je te verstaan of om nederlands te spreken. Jij bent het die Frans moet proberen. In Vlaanderen! Onze Vlaamse broeders aan de taalgrens worden gedwongen in Vlaanderen Frans te spreken. Ongelooflijk.
We kunnen voorbeelden blijven geven, dagelijkse gebeurtenissen zoals bij de bakker die enkel Frans praat, in de supermarkt enzovoort. Maar ik denk dat het punt al duidelijk is.

Vlamingen worden niet zelden onderdrukt aan de taalgrens. Vlaamse dorpen worden verfranst. Nooit was het zo erg als vandaag. De bevolking van Vlaanderen moet zich daarvan bewust worden. Hier is een probleem. Dat moet opgelost worden. De enige oplossing, splits de kieskring van Brussel-Halle-Vilvoorde. Zorg dat die mensen niet opgezadeld zitten met een burgemeester die nauwelijks Nederlands praat.

Laat Vlaanderen Vlaams zijn.

Stop de terreur en onderdrukking!

Nicolas Sarkozy wint Franse presidentsverkiezingen

Mars voor de onafhankelijkheid in Sint-Genesius-Rode: video

Fotoreportage van de Mars voor de onafhankelijkheid op 6 mei in Sint-Genesius-Rode

Mars voor de onafhankelijkheid

Zondag 6 mei begaf het trouwe Vlaamse publiek zich weer naar de Vlaamse rand rond Brussel. Plaats van afsrpaak was Sint-Genesius-Rode, de meest bedreigde der faciliteitengemeenten.

Vanuit onze middelgrote stad met socialistisch burgemeester vertrok een bus, die ingelegd was door een plaatselijke Vlaamse kring. De typische Klauwaert-humor kwam weer boven in de bus.

Bij het binnenrijden van Sint-Genesius-Rode kwam er een eerste kennismaking met de ordediensten. Rumoer en hilariteit ontstonden in de bus toen men een waterkanon zag, met daarin een dienaar van de staat die een dutje aan het doen was op zijn stuur.

Bij het uitstappen werd onmiddellijk het nodige propagandamateriaal aangereikt om de mars voor de onafhankelijkheid te verfraaien. De helikopter van de politie vloog voor de eerste maal over en bleef voor de rest van de dag voortdurend aanwezig in de lucht.

Gezinnen met kinderen, studenten, mandatarissen van politieke partijen, het taalaktiekomitee waren aanwezig: een vertrouwd beeld voor de Vlaamse militant. De betoging vertrok. Voor wie niet zo bekend is met de slogans zullen we er hier een paar op een rijtje zetten:

"Verhofstadt of Barabas? - BARABAS !"

"België dood, Vlaanderen groot !"

"Voor Vlaanderen: alles, voor Belgiekske: nikske !"

"Cyaankali voor het FDF !"

"Vlaamse agenten, deserteer !"

"Walen buiten !"

"België barst !"

"Rode Vlaams"

"Waalse/Franse ratten, rol uw matten !"

En dan zijn er nog de traditionele liederen uiteraard...

De betoging verliep vlot tot er een oponthoud was, omdat de politie in de weg stond, met een waterkanon en paardjes... Dan liep de betoging, bij het gemeentehuis, langs een dubbele erehaag van agenten van de oproerpolitie, met helm, wapenstok en schild. Barricades verhinderden dat we niet zouden gaan waar we niet mochten. De mars werd trouwens scherp in de gaten gehouden door verschillende agenten met camera's. Zoals Tijl Uilenspiegel zou doen, werd er voluit gelachen met dergelijk machtsvertoon. De Vlaamse militanten lieten het niet aan hun hart komen. De meesten zijn zo'n dingen ondertussen wel al gewoon.

Op het VRT-nieuws sprak men ’s avonds van een Voorpost-actie met 1.500 manifestanten. De organisatie was wel degelijk in handen van het KVHV. De VRT-journalisten hebben dan ook dezelfde werkgever als de aanwezige politiediensten…

Het VTM-nieuws was objectiever.

Wat de Amerikanen aan het volk verzwijgen

http://vl.altermedia.info

Walen buiten

http://www.zoomin.tv/asx/dsp_asxplaylist.cfm?id=248070&pid=vumnwsblad&quality=3&WMCache=0&iebr=0

'Blank Al-Qaida' in Bosnië

U leest het goed. Dit is geen typfout. Dit is de drieste waarheid. Tijdens de oorlog in 1992 viel Servië de moslims in Bosnië-Herzegovina aan. Omdat de dreiging voor de radicaal islamitische president Alija Izetbegovic en zijn leger zo groot was, verzocht deze internationale hulp. Deze kreeg hij ook, ondanks dat hij verlangde van Bosnië een islamitische staat wilde maken, en het samenleven met niet-moslims onmogelijk achtte. (Deze man is dus werkelijk een gevaar voor ALLE niet-moslims in de wereld. Weer zo’n extreme moslim die leeft van Westers geld.) Maar goed. Hij kreeg hulp van moslims en niet-moslims. Volgens schattingen kwamen 30.000 strijders zich aanmelden uit Turkije, Egypte, Syrië, Algerije, Tunesië, Sudan, Iran, Saudi-Arabië, Pakistan, Jemen, Qatar, Bahrein, Brunei, Maleisië en Afghanistan.

Die milities vochten in Bosnië rond Zenica, Vitez, Travnik en Mostar. Ook de wapens kwamen natuurlijk. De Verenigde Staten lieten toe dat Bosnië via Kroatië van Iran wapens en instructeurs kreeg. Ook al kwamen sommigen van die trainers van de Iraanse revolutionaire garde en de Vevak, de geheime dienst van Iran. De moedjahidien eenheden raakten al snel bekend door hun gewelddadige optreden.

Volgens het vredesakkoord van Dayton (1995) moesten alle buitenlandse strijders Bosnië verlaten. Velen trokken naar Albanië om de bevrijding van Kosovo te steunen. Toch bleven zo’n 1.200 mannen in Bosnië. (Die moslimfundamentalisten, ook die in Albanië verblijven nog steeds in Europa en zijn nu dus vaak actieve terroristen, bewapend door onrechtstreeks de Verenigde Staten.) Izetbegovic, beloonde die mannen voor hun dienst met het staatsburgerschap. Er zijn er ook die trouwden met Bosnische vrouwen, die soms met geweld tot het huwelijk werden gedwongen.

De meesten vestigden zich rond Bocinja Dona. Dat ligt ongeveer even ver van Brussel af als Brussel van Madrid. Het Nederlandse Instituut Clingendael noemde de regio een vrijplaats voor terroristen, waar de Bosnische regering geen controle meer heeft. Vanuit die regio zou ook steun worden gegeven aan terroristen die elders in Europa actief zijn. Verschillende inlichtingendiensten bestempelen de regio als prima terrein om moslims te rekruteren voor ‘het blanke Al-Qaida’. Men bedoelt dan moslims met Europese kenmerken die niet opvallen.

Er vonden ook al arrestaties plaats waarbij de politie wapens, granaten, een koran en dergelijke meer vond. Eind 1999 raakte ook bekend dat de Bosnische regering in 1993 een paspoort uitgaf op naam van Bin Laden Het werd op de ambassade in Wenen opgehaald door een hoge medewerker van hem. Men weet niet of Bin Laden ooit in Bosnië geweest is.

Conclusie. Nu Bosnië eindelijk van Servië verlost is dankzij internationale hulp, onder meer van ons land, hebben we een broedplaats voor terroristen, even ver als Madrid, die niet gecontroleerd wordt. Ook hebben we daar nu een land dat onder controle is van iemand die vindt dat samenleven met niet-moslims onmogelijk is en dat Bosnië een islamitische staat moet worden. Een positieve balans? Volgens mij niet.















Hieronder vindt u een interessante reportage, "Islamists in Bosnia", aangaande dit onderwerp.

Persmededeling VVB : Nieuwe campagne voor splitsing kieskring BHV

De werkgroep BHV, een samenwerkingsverband van Vlaamse Volksbeweging (VVB), het Halle-Vilvoorde Komitee (Haviko) en het Taakaktiekomitee (TAK) en onder de auspiciën van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV) heeft met het oog op de federale verkiezingen van 10 juni 2007 een nieuwe campagne op poten gezet. Onder de slogan Burgerzin! wordt de komende weken actie gevoerd op diverse manieren. Centraal staat telkens de steun aan de burgemeesters van Halle-Vilvoorde die zich verzetten tegen de verkiezingen zonder de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde.

Die splitsing niet doorvoeren, is volgens de werkgroep en de burgemeesters onwettelijk. Maar de huidige paarse regering lapt het arrest van het Arbitragehof hierover aan haar laars. Door de verkiezingen vroeger te laten plaatsvinden, wordt geprobeerd de klip te omzeilen. Volgens Michel Doomst, één van de opstandige burgemeesters, is het alsof men de Ronde van Vlaanderen veertien dagen vroeger zou organiseren en dat de Muur van Geraardsbergen uit het parcours wordt geschrapt. De meeste burgemeesters van Halle-Vilvoorde dreigen de verkiezingen niet te organiseren als de wet niet wordt gerespecteerd. De werkgroep BHV steunt de burgemeesters met de campagne Burgerzin! die vandaag, donderdag 12 april, in het gemeentehuis van Gooik is voorgesteld. In de eerste plaats wordt opnieuw elke burger in Vlaanderen opgeroepen niet mee te werken aan de organisatie van de verkiezingen en desnoods te weigeren in te gaan op eventuele oproepen om te gaan assisteren in stem- en/of telbureaus. Om deze actie in de verf te zetten, is er de webstek www.burgerzin.be waarop alle argumenten en initiatieven staan verzameld. De andere elementen van de campagne verwijzen systematisch ook naar deze webstek. Er zijn spandoeken, stroken en kleurrijke affiches die in Vlaams-Brabant en daarbuiten zoveel mogelijk zullen worden uitgehangen. Er zijn ook prentbriefkaarten die via alle beschikbare kanalen van de deelnemende verenigingen worden verspreid. Bedoeling is dat de kaarten massaal worden opgestuurd naar premier Verhofstadt, minister van Binnenlandse Zaken Dewael en sp.a-voorzitter Vande Lanotte om zo op te roepen alsnog de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen. Tot slot is er nog een groot politiek debat (in CC Westrand Dilbeek op 14 mei om 20 uur) waar de politieke tenoren uit Vlaams-Brabant aan de tand zullen worden gevoeld. Volgens Guido Moons, politiek secretaris van de VVB, zal het allicht niet bij deze campagne blijven. De kans is reëel dat na 29 april het protest grimmiger wordt. Hoe dat concreet tot uiting zou komen, wil Moons nog niet kwijt. Maar dat er plannen worden gesmeed, is nu al duidelijk.

Persmededeling TAK & VJO : Delitraiteur verfranst Vlaams-Brabant

Vandaag (15/4) hebben mensen van Jeugdhuis De Klomp/Vlaamse Jongeren Overijse en het Taal Aktie Komitee hun inkopen gedaan in de Delitraiteur te Overijse. We zijn afgegaan op het feit dat Delitraiteur in 2006 van Fedis, de Belgische federatie van de distributiesector, de Mercurius-prijs in ontvangst mocht nemen wegens het “originele winkelconcept.”

We hebben vast gesteld dat Delitraiteur Overijse inderdaad een wel heel origineel winkelconcept hanteert. In de Vlaamse gemeente Overijse worden klanten er in het beste geval aangesproken in het Frans en het Nederlands, in het slechtste geval enkel in het Frans. Een aantal personeelsleden van Deli spreekt bovendien geen of nauwelijks Nederlands.
De problemen bij Deli zijn niet nieuw. In april 2002 stonden T.A.K. en Vlaamse Jongeren hier ook al. Jammer genoeg is er sindsdien niet veel ten goede veranderd, ondanks herhaalde klachten, ook namens het gemeentebestuur. In de lente van vorig jaar beloofde de hoofdzetel van Deli dat het winkelpersoneel van de vestiging in Overijse vanaf september 2006 een opleiding Nederlandse taalles zou volgen. Hier bleek niets van aan.
Eind februari 2007 kwam de hoofdzetel met een nieuwe belofte. Een nieuwe zaakvoerder had de winkel overgenomen en de man zou vastbesloten zijn enkel tweetaligen aan te werven. Anderhalve maand later, stellen we jammer genoeg vast dat de klanten nog steeds vaak uitsluitend in het Frans aangesproken en bediend worden. De nieuwe uitvoerder maakte evenmin zijn belofte waar om contact op te nemen met het gemeenbestuur om samen een oplossing uit te werken.
In deze omstandigheden kunnen we onze inkopen dus jammer genoeg niet betalen (een 10-tal goed gevulde winkelkarretjes werd “geparkeerd” voor de kassa). We zullen dit pas doen op het ogenblik dat - Delitraiteur de mensen als eerste begroeting uitsluitend in het Nederlands aanspreekt. Zo ondersteunt Deli het Nederlandstalig karakter van de gemeente. - Delitraiteur uitsluitend Nederlandskundig personeel te werk stelt.

De Vlaamse Militanten Orde (VMO) deel I - 1950-1971

De geschiedenis van één van de meest beruchte organisaties uit de Vlaamse beweging, de Vlaamse Militanten Orde, kortweg VMO, kan verteld worden in twee delen. In deze bijdragen wordt deel één van deze geschiedenis voor u ten berde gebracht.

De VMO ontstond in 1950, in woelige tijden voor de Vlaamse beweging. De Vlaamse beweging was een zware klap toegediend door de repressie. Wie zich openlijk manifesteerde als Vlaams-nationalist kreeg het aan de stok met pseudoweerstanders die meenden vorst en vaderland nog steeds te hoeven verdedigen tegen het fascistische gevaar. Het kwam bij vergaderingen van Vlaams-nationalisten die zich reorganiseerden dus ook regelmatig tot opstootjes. Om weerwerk te bieden tegen overijverige ex-verzetslui en consorten richtte Bob Maes een militantenorganisatie op om deze Vlaams-nationalistische bijeenkomsten te beveiligen. De VMO werd in eerste instantie ook de propagandagroep van de Vlaamse Concentratie, een vroege poging om weerom een Vlaams-nationalistische partij op te richten. In maart 1952 werd de VMO officieel opgenomen in de structuur van de Vlaamse Concentratie. In verschillende Vlaamse steden ontstonden kleine VMO-groepen. De gedachte aan de partijmilities van voor de oorlog was uiteraard niet veraf, daarom kreeg de VMO geen echte structuur, maar bestond de organisatie uit kleine groepen. De Vlaamse Concentratie verdween en de Volksunie kwam in de plaats. De Volksunie steunde de werking van de VMO, maar wenste een duidelijke inpassing van de organisatie in de partijstructuur.

In 1959 onderwierp de VMO zich aan de partijstatuten van de Volksunie. In 1958 kwam Wim Maes, geen familie van Bob Maes, aan de leiding van de Antwerpse VMO. Hij zou uitgroeien tot de feitelijke leider van de VMO. De Antwerpse groep groeide snel aan tot meer dan honderd vaste militanten. Maes richtte een muziekkapel op, zodat men openlijk een uniform zou kunnen dragen zonder beticht te kunnen worden van het vormen van een privé-militie. De VMO kreeg veel steun van de basis van de VU, maar de partijtop was minder enthousiast over de nieuwe stijl. De verhouding tussen de VU en de VMO werd door een aantal incidenten onhoudbaar.

Vanaf 3 oktober 1963 gingen de VMO en de VU hun eigen weg. Er werd een tussenoplossing gezocht, de Antwerpse groep werd omgevormd tot de Volksunie Militanten. Andere groepen weigerden. De Volksunie Militanten bleven op eigen houtje aan harde actie doen, in juni 1966 kwam er dan ook een definitieve breuk. De Volksunie Militanten werd terug VMO.
In 1966 was de VMO aanwezig bij de betoging van 31 januari tegen de sluiting van de mijn (zie artikel "De geschiedenis van Zwartberg). De VMO brak door de linies van de rijkswacht, gevolgd door de mijnwerkers. Later zouden ze nog acties van de mijnwerkers ondersteunen.

Op 3 oktober 1968 overleed Wim Maes. 't Pallieterke sprak van een "princelijke" begrafenis. De organisatie bleef achter zonder leider. Tijdens een proces tegen Maes in november 1963 sprak een magistraat, een dienaar van het Belgisch rechtssysteem: "Wim Maes is een eerlijk man. Hij heeft gehandeld zuiver uit idealisme. Tijdens het vooronderzoek heeft hij bewezen dat hij moedig is en zin heeft voor verantwoordelijkheid. Hij heeft ook begrepen dat hij verkeerd handelde."De rechterzijde van de VU bleef steun en fondsen geven aan de VMO. In 1969 kwam het tot een gewelddadige confrontatie tussen de VMO en enkele belgicistische organisaties te Stekene. Het Sint-Maartensfonds wou daar een erepark oprichten om de gesneuvelde oostfronters te huldigen. Het park kwam er. In september 1970 kwam het tot een gewelddadige botsing tussen plakploegen van het "Front Démocratique des Francophones" en de VU, gesteund door enkele VMO'ers. Een FDF'er overleed. Dit incident werd de aanleiding tot de ontbinding van de VMO door Bob Maes op 12 juni 1971.

Over de VMO is veel onzin geschreven en doet veel zever de ronde, later op deze webstek een geschiedenis gepubliceerd worden van de VMO na 1971.De VMO waarover in dit deel gesproken is, is een organisatie die levensnoodzakelijk was voor het opnieuw ontstaan van de Vlaams-nationalistisch organisaties na de tweede wereldoorlog. De VMO is dé belichaming van de (semi)revolutionaire actie, van Vlaamse strijd binnen de Vlaamse beweging tot 1971. De VMO evolueerde steeds meer in de richting van een knokploeg. Toch kan gezegd worden dat over het algemeen de mannen van de VMO: arbeiders, dokwerkers, ambtenaren, zelfstandigen... uit idealisme handelden. Hun daden en namen staan voor eeuwen in 't hart van het volk gebrand.

In het klauwaert-archief: educatief onverantwoorde illustraties

Europa verraadt christelijke wortels

Europa pleegt verraad aan haar christelijke wortels, een vorm van geloofsafval die de Europese Unie in een diepe identiteitscrisis kan storten.

Dat heeft paus Benedictus XVI zaterdag gezegd in een toespraak tot bisschoppen uit Europa. Aanleiding voor de ongewoon scherpe kritiek was de Verklaring van Berlijn, een tekst die de bondskanselier van EU-voorzitter Duitsland, Angela Merkel, zondag zal uitspreken ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Europese Unie.

Apostasie
In de Verklaring van Berlijn wil de Europese Unie de gemeenschappelijke waarden en aspiraties van het machtsblok onderstrepen. Maar daarbij wordt volgens de uitgelekte tekst met geen woord gerept over het christendom, nog altijd het belangrijkste geloof in Europa. Tot grote ergernis van de paus.

'Hoe kunnen zij een zo wezenlijk element van de Europese identiteit, zoals het christendom, waarmee een grote meerderheid van de burgers zich identificeert, uitsluiten?,' vroeg Benedictus zijn gehoor. Europa vergeet God en haar christelijke wortels, meent Benedictus, een vorm van 'geloofsafval' die funeste gevolgen kan hebben.

'Is het niet verrassend dat het huidige Europa, dat zich als waardengemeenschap probeert voor te stellen, steeds vaker ter discussie stelt dat er überhaupt universele en absolute waarden bestaan?,' aldus de kerkleider, die vreest dat Europa door deze veronachtzaming afstevent op een grote identiteitscrisis.

In het Klauwaert-archief: "Borms" in Pallieter door Filip De Pilleceyn

Borms door Filip De Pillecyn uit “Pallieter” van 3 januari 1926

Dosfel is gestorven. Plotseling, voor velen. Want al neigde zijn zwaar hoofd en al keken zijn trouwe ogen soms vanuit de verte, toch zal het voor velen een verrassing zijn geweest te lezen in de bladen dat Lodewijk Dosfel, geboren te Dendermonde, aldaar overleden is.

Ik ken er die er heel de dag ziek zijn van geweest. Als men zo'n doodsbericht verneemt, dan gaat niet alleen het hart kloppen in de keel, dan komt er niet alleen iets heets en prikkelends in de ogen, maar dan spelen alle zenuwen in de vingertoppen: onmacht, berouw, vruchteloosheid om te proberen goed te maken wat geschied is met de medeplichtigheid van de honder¬den die thans het hoofd schudden en peinzen bij zich zelf: "Dosfel gestorven! Dat doet pijn aan mijn hart!" Daar zijn wondere toevalligheden in het leven van elke dag. Juist als het artikel naast de kop van Borms moet geschreven worden, luidt de doodsklok over Dosfel. En door het geheime spel van de psychologische associaties hoor ik het onnatuurlijke valse vers van Van de Woestijne dat een gans geslacht heeft bewonderd:

Vlaanderen, waar wij zijn als genoden aan rijke taaflen. Dosfel! Borms! O rijke taaflen.

Twee provincieraden hebben moties gestemd ten gunste van de onvoorwaardelijke vrijlating van Borms. Wij kennen mensen die er verlegen mee zitten. Want het is toch niet logisch anders in het Parlement te handelen dan in de provincieraad. Wij weten nu wel, dit gebeurt geregeld, maar een geval zoals dit wordt bekeken en onderzocht. En wat hebben wij onlangs ook weer gelezen over de invrijheidstelling van Borms? Dat hij vrij kon komen als hij zweeg over Vlaanderen. Het commentaar luidde: "Indien Borms niet aanneemt hebben wij er medelijden mee!" Hoort gij de toon van dit medelijden. Hij komt van zo hoog, van uit zo'n verhevenheid van hart en geest; hij is zo vol intellectuele superioriteit. Och! wij zijn er van overtuigd dat die mensen heel geredelijk voor zichzelf zouden aannemen heel hun leven te zwijgen over Vlaanderen voor nog heel wat min dan de vrijheid.

Het is ook waar dat zij geen Borms heten.

Wat was die man toch een vlammend vuur onder de jeugd van vóór de oorlog. Wie op zijn jaren, kon nog zo nabij de werkelijkheid voelen van woorden als daar zijn: vaderen, vadergrond, Gulden Sporenslag, verleden en kunstroem van Vlaanderen.

Hij liet de roes van die schone klanken over hem komen en 't galmde, met zijn stem van luidklinkend metaal. Jong was hij gebleven, met een naïef, onverwoestbaar geloof in het begrip «Vlaanderen». Hij voelde in zich de romantische ziel van een minnezanger. Hij doorliep Frans-Vlaanderen, sprak tot de ziel, gaf aan de mensen liederen en een brok verleden. Hij was een kracht, een drift, een fanatisme vol zuiverheid. Hij dacht niet aan zichzelf.

Toen kwam de oorlog.

Borms werd blind van alles wat niet was: Vlaanderen. Ja, hij heeft dit gedaan en dat gedaan. En wij hebben menige goede Vlaming ontmoet die zegde: "Borms, ja, eerlijk, ja, maar DIT had hij moeten laten, en DAT had hij niet mogen doen." Wij begrijpen zulks. Iedereen oordeelt met zijn temperament of met zijn temperamentloosheid. Oordeelt van op zijn stoel, zoals de mensen die besluit-wetten hebben gemaakt te Havre. Heeft de gelegenheid niet gehad anders te doen dan hij deed, heeft niets gedaan, peinsde op later, dacht op zijn huishouden.

Er was geen Borms.

Maar ik zal altijd, als ik over Borms denk, terugzien die assisenzaak van Brussel waar België gevonnist heeft tegen Vlaanderen. Altijd dezelfde was hij, met even stoute tong, met even vrij oog, met even klare stem. Soms was de klank wat omfloerst als het hem te innig werd. En als de advocaat-generaal sprak over het ontvangen geld, dan glimlachte hij fier.
Want hij stond daar in zijn sjofel pak waar «Le Soir» mee spotte, verarmd, met de onmacht om de last te dragen van een groot gezin.

Hij zit nu reeds jaren.

De atmosfeer van de gevangenis heeft dit kloeke lijf verzwaard in zijn lenigheid, gebroken in zijn veerkracht. Driedubbel weegt elke dag bij de voorgaande dag.
Het wordt groen daarbuiten of sneeuwt, door de tralies ziet hij de lucht bewegen boven Vlaanderen, boven de belforten, de steden, het Parlement.
Hij draagt het vrijwillig, zoals hij het vrijwillig heeft opgenomen. En nu, mensen, voorzichtige mensen van en buiten het Parlement, voorzichtig tot in uw christelijkheid. Dosfel is gestorven. Gij weet waarvan. De kerker is onverbiddelijk voor een intellectueel.
Uw voorzichtigheid, uw kostelijke reputatie en die toch zo verdommelijke schrik van de franskiljons heeft al te veel wijsheid, driekleurige Brabançonne-wijsheid, voor uw hart gespannen. Te Leuven zit iemand die louter en alleen hart is geweest.
Laat nu eens, voor één enkele maal, uw hart spreken; gij hebt er zo weinig gelegenheid toe. Durf uw hart eens te laten spreken. Gij zult er, in alle geval, niet door lijden wat Borms er voor afgezien heeft.
En misschien zult gij nog de indruk krijgen dat gij meer voor Vlaanderen hebt gedaan dan hij.

De doodsklok luidt over Dosfel.

Denk aan Borms.

De auteur, Filip De Pillecyn was medeoprichter van het satirische tijdschrift Pallieter. De Pillecyn was een begenadigd schrijver en vooraanstaand Vlaams-nationalist uit het Waasland.

Van onze Frans-Vlaamse vrienden

bron: http://www.jirijsel.com

Dit is een brief van Ward Robert, tot voor kort lid van de algemene vergadering van het IJzerbedevaartcomité.

korte inleiding en schets van de situatie

Een korte historiek: de IJzerbedevaart ontstaat in de jaren twintig als een manifestatie om de frontsoldaten te herdenken. De bedevaart krijgt vrijwel onmiddellijk een Vlaams karakter. De eerste IJzertoren werd gebouwd in Kaaskerke.
Het gebeuren heeft in de jaren dertig en veertig te "lijden" onder de opkomst van het fascisme, de tweede wereldoorlog en de repressie. De eerste toren wordt in 1946 gedynamiteerd door de helden (kuch) van de weerstand met behulp van de Belgische staat en in 1948 wordt de eerste bedevaart na de wereldoorlog gehouden bij de resten van de eerste toren. De tweede, grotere toren herrijst in de jaren vijftig boven de West-Vlaamse akkers. Vanaf 1948 tot eind jaren tachtig loopt het vrij goed met de IJzerbedevaart. In 1989 wordt Lionel Vandenberghe, nu spiritist, voorzitter van het comité. Op zich was hij niet zo'n slechte voorzitter, maar onder zijn bewind worden de eisen van de frontsoldaten (Zelfbestuur - Nooit meer oorlog - Godsvrede) hertaalt in Vrede - Vrijheid - Verdraagzaamheid. Ook worden verschillende gebruiken, ik denk aan de Eed van trouw en het Zuid-Afrikaanse volkslied, geschrapt uit het programma onder het mom van vernieuwing. Het IJzerbedevaartcomité voert een voor sommigen té progressieve koers. Er ontstaat protest. De bedevaart van 1996 wordt verkracht door vuistslagen en tromgeroffel. De tweespalt binnen de Vlaamse beweging, die sinds de tweede wereldoorlog altijd al heeft bestaan, wordt maar weer eens pijnlijk duidelijk. Door het electoraal succes van het Vlaams Blok voelen de groepen die vrijwel rechtstreeks aan die partij gebonden zijn zich versterkt en eisen hun plaats op binnen de Vlaamse beweging. In 2003 wordt de eerste IJzerwake, de radicaal-rechtse tegenhanger van de IJzerbedevaart georganiseerd.
De IJzerbedevaart zwakt verder af. De IJzerwake radicaliseert.
Momenteel is Walter Baeten voorzitter van het IJzerbedevaartcomité. Het comité zet zijn progressieve koers verder.

Aan de leden van de algemene vergadering van de vzw Bedevaart naar de Graven van de IJzer.

Na de bijeenkomst van de algemene vergadering van het bedevaartcomité, vorige zaterdag, ben ik met een wrang gevoel in mijn wagen gestapt. Een dom onderwerp, als het ontwerp van de IJzerbedevaartaffiche, heeft het ware gezicht van velen van jullie, in de algemene vergadering, bloot gelegd. Wij, die ons het IJzerbedevaartcomité noemen, en dwepen met de slogan " Vrede Vrijheid en Verdraagzaamheid ", moeten dringend eens de hand in eigen boezem steken. Ik was ten zeerste verontwaardigd toen ik de storm van reacties hoorde op de affiche die ik voorstelde.
Onze eigen IJzertoren, zelfs het profiel ervan, of een Vlaamse Leeuw zijn zaken die er niet meer op thuishoren, de affiche moet een duidelijk signaal van vernieuwing met zich mee-dragen om nieuwe mensen aan te spreken, zo verwoordde het de voorzitter. Het meeste van al was ik verontwaardigd en heel diep geraakt toen ik in de vergadering de reactie hoorde op de twee kinderen die op deze affiche afgebeeld stonden, mijn eigen kinderen nota bene.
’t Is weeral een blonde " Van verdraagzaamheid gesproken ". Je reinste racisme noem ik het, zet er maar een allochtoon op, dat moeten we allemaal pikken maar een blond meisje dat mag in geen geval. Sorry collega’s, of toch niet, mijn dochter is inderdaad blond en ik ben er terecht fier op.

Ik heb van mijn eerste levensjaar zonder onderbreking, dankzij mijn ouders, deelgenomen aan de IJzerbedevaart, en daar ben ik ze tot op de dag van vandaag oprecht dankbaar voor. Al van jongs af zet ik me in voor het welslagen van de bedevaart, voor de vredesfietseling en voor de aanwezigheid van scouts op de bedevaart. Al meer dan 20 jaar volg ik de regieverga-deringen en werk ik daarin opbouwend mee. Al meer dan 20 jaar sta ik op de zaterdag voor- en zondag van de bedevaart als een zot te zwoegen om de bedevaart te laten slagen. En vanaf het ogenblik dat mijn dochter oud genoeg was om ergens toch maar iets mee te helpen heb ik haar daarvoor ingezet. Samen met wijlen Koen Baert heb ik het indertijd zelf zover gekre-gen dat de Vlaamse scouts de bedevaartweide uitkozen als duidings- en overnachtingsplaats voor een internationale wandeltocht ter gelegenheid van 75 jaar VVKSM. Meer dan 5000 internationale scouts die de bedevaartsite en de gedachte erachter leerden kennen lang voor er ook maar enige sprake was van " ten vrede ".

Ook al heeft de bedevaart, in mijn ogen, te veel van zijn ziel moeten prijsgeven, toch ben ik altijd trouw gebleven aan de afspraken, en heb ik het comité geen haarbreed in de weg gelegd. En dit alles met het vertrouwen dat dit ook een beetje mijn toren was, mijn weide, mijn bedevaart.
Maar te veel is te veel. Beweren dat mijn "blonde" dochter niet thuis hoort op een bedevaartaffiche omdat dit te veel gelijkenissen zou vertonen met de affiches van een politieke partij, dit gaat te ver. De bedevaartweide en de IJzertoren is eigendom van het comité, dat hebben we allemaal gezien in de cijfers die ons vorige zaterdag werden voorgelegd. Maar wat velen onder jullie blijken te vergeten, is waar dit allemaal vandaan komt. Ik heb niet de gezegende leeftijd om te zeggen dat dit alles mijn verdienste is, ver van. Maar jullie in het comité hebben dat recht ook niet. Dit alles is een deel van de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. Dit is geen bezit van een comité, dit is het algemeen bezit van de Vlaamse beweging. Dit is de verdienste van de vele Vlaamse gezinnen die ondanks alles, armoede, onbegrip, ellende, onderdrukking, repressie en verwijt e.v.a. trouw gebleven zijn aan de gedachte die uit de ideeën van de fronters is ontsproten, en die tot vandaag aan de basis ligt van onze nakende zelfstandigheid.
Dat de raad van betuur heeft beslist dat de bedevaart vanaf nu in vraag wordt gesteld en dat alle pistes wat naam, dag of uur betreft (een goed verstaander heeft maar een half woord nodig) bespreekbaar zijn doet mij in alle geval steigeren.

Het is diezelfde raad van bestuur die jaar na jaar aan de inhoud van de bedevaart heeft zitten knagen en op deze manier heel bewust mensen naar de overkant van de ijzer heeft geduwd. Dat na al die jaren we nu uit de resultaten moeten besluiten dat de bedevaart verlieslatend is, is iets wat het kleinste kind onder ons kon voorspellen. Jaar na jaar traditionele elementen uit de bedevaart schrappen, waardoor de oude getrouwen steeds meer afhaken, en dan verwon-derd zijn dat er minder aanwezigen zijn?
Nieuwe mensen voor de bedevaart trek je niet aan met een mooier affiche of een andere visie.
Bedevaarders behoudt men door de geest van het verleden en voorouders te appreciëren en niet de boeg om te gooien omdat één of andere politieke partij meer kans op subsidies geeft.
Voor mij hebben jullie afgedaan.
Ik heb jaar na jaar zitten vragen naar medewerkers uit de algemene vergadering.
Ik heb er nooit iemand van mogen ontmoeten op de dag voor, en op de bedevaart zelf.
Met een naamplaatje van het comité rondlopen op de bedevaart, als ze al aanwezig waren, is het enige wat sommigen onder jullie ooit hebben gepresteerd.

De symbolen van de Vlaamse frontsoldaten, de IJzertorensite en de bedevaartgedachte moe-ten voor iedereen in Vlaanderen toegankelijk zijn, van jong tot oud, van extremist tot softie, en ja waarom niet ook voor allochtonen, ik zal bij de eersten zijn om dit te onderschrijven. Het enige dat we van al deze mensen vragen is respect voor onze traditie, respect voor onze cultuur en ons gedachtegoed, eerbied voor onze vlag en voor ons streven naar onafhan-kelijkheid.
Wat het comité de laatste jaren aan het doen is, is een duidelijke selectie maken van wie er bij het clubje mag horen en wie niet. Van verzoening wil men al jaren niet meer horen in het comité, "ik ben nog liever onbeleefd en antwoord niet, dan met de mensen van de ijzerwake te gaan praten" zijn de woorden van onze voorzitter op een vraag tot dialoog. Waar is de slogan van "vrede vrijheid en verdraagzaamheid" in dit verhaal.

Dat de bedevaartweide niet meer vrij toegankelijk bleef, daar hebben we ons ondertussen reeds met verzoend. Iedereen, en zeker in de Vlaamse beweging, weet dat niets meer voor niets kan, en dat het onderhoud van de toren pakken geld kost en ook moet betaald worden. Daar ga je geen echte flamingant met afschrikken, maar misschien wel die verhoopte nieuwe bedevaarders of "ten vrede" gangers. Let wel, ooit loopt het vat wel ergens lek en blijft er alleen maar de site over, zonder enige subsidie of enige politieke ondersteuning want als het hen in Brussel te heet wordt trekken ze hun handen weg om hun eigen ziel te redden. Nu begrijp ik ten volle wat die verdienstelijke oud-comitéleden, zoals bijvoorbeeld Guido Moons, hebben bezield toen ze ooit hun lidmaatschap hebben opgezegd. Je mag er alvast komende bedevaart nog eens 25 trouwe bedevaarders aftrekken, ons zie je niet meer terug.

Ten slotte nog dit, ik verbied hierbij met aandrang dat een foto van mijn kinderen wordt gebruikt voor eender welk doel van het bedevaartcomité

Met Vlaamse groet,
Ward Robert